II SA/Kr 798/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 kwietnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu skargę oddala. Postanowieniem z [...] lipca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na K.K. grzywnę w wysokości 34800 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym o nr: [...] w celu wyegzekwowania obowiązku rozbiórki murów przyziemia przykrytych płytą żelbetową wybudowanych na działce nr [...], obr. [...] w Z. , ul. [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K.K. Postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 i art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. , Dz. U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) stwierdził "wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność zażalenia. Zaskarżone postanowienie PINB z [...] lipca 2002 r. doręczono K.K. 29 lipca 2002 r. Zatem termin do złożenia przez nią skutecznego zażalenia upływał z dniem 5 sierpnia 2002 r., podczas gdy zażalenie K.K. złożone zostało w Urzędzie Pocztowym 6 sierpnia 2002 r., a zatem z 1-dniowym uchybieniem 7-dniowego terminu na złożenie zażalenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła K.K. , domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz nakazania organowi rozpoznania "odwołania" i przywrócenia terminu do jego wniesienia. Wskazała, że postanowienie organu l instancji spowodowało pogorszenie się jej zdrowia, co skutkowało nie zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu wniesienia zażalenia z uchybieniem terminu po ponad 8 latach od jego wniesienia stanowi, w ocenie skarżącej, naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego. Upływ czasu od złożenia zażalenia do czasu wydania zaskarżonego postanowienia zrodził w niej przekonanie, że sprawa została dla niej pozytywnie zakończona. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto Sąd nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] kwietnia 2010 r. w którym stwierdzono, że zażalenie K.K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] lipca 2002 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia środka zaskarżenia jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tego środka, następstwem czego jest ostateczność kwestionowanego orzeczenia. Zgodnie z art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r, SA/Łd 2990/95, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94, wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt l SA/Gd 1482/96). Nie ulega wątpliwości, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 134 kpa winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy żalący się przekroczył określony przepisami prawa termin, w tym dokładne zbadanie daty doręczenia orzeczenia organu l instancji i skuteczności tego doręczenia, daty wniesienia środka zaskarżenia oraz czy zażalenie nie zawiera takich okoliczności, które mogłyby zostać potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do jego złożenia. W sprawie będącej przedmiotem skargi, okolicznością bezsporną jest, że skarżąca odebrała postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu [...] lipca 2002 r. (poniedziałek), natomiast zażalenie wniosła w dniu 6 sierpnia 2002 r. (wtorek). Nie ulega zatem wątpliwości, że zakreślony 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie w dniu 5 sierpnia 201Or., a zażalenie zostało wniesione z jednodniowym uchybieniem terminu. Zażalenie nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Argumentacja zawarta w skardze odnośnie przekroczenia ustawowego terminu do złożenia zażalenia o jeden dzień i tłumaczenie takiego stanu rzeczy złym stanem zdrowia, skarżącej nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Ponownie podkreślić należy, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do badania merytorycznego sprawy, zobligowany jest ustalić, czy środek odwoławczy został wniesiony w terminie. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ odwoławczy obowiązku badania powodów z jakich strona uchybiła terminowi. W sytuacji gdy skarżąca z przyczyn niezawinionych nie dokonała w ustawowym terminie czynności mogła skorzystać z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżąca nie skorzystała jednak z powyższej instytucji. W konsekwencji wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu, bez jednoczesnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia, musiało skutkować wydaniem przez WINB w K. zaskarżonego postanowienia. Nadto należy wskazać, że skoro skarżąca nie otrzymała żadnego orzeczenia świadczącego o rozpoznaniu przez organ złożonego środka zaskarżenia, nie mogła uważać, że "sprawa została pozytywnie dla niej zakończona". Wykazując należytą staranność w tak ważnej dla niej sprawie winna zainteresować się czemu przez tak długi czas nie wydano żadnego orzeczenia. Jednocześnie wypada zgodzić się z zarzutami skargi, że rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że postanowienie WINB w K. odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.