IV SA/Wa 991/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza na rzecz skarżącej K. Z. od Ministra Infrastruktury kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV SA/Wa 991/10 Uzasadnienie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. uznał, że brak jest podstaw do dokonania uzgodnienia w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z usługami wraz z infrastrukturą techniczną, wjazdem i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...], zlokalizowanej na działkach ew. nr [...], [...] oraz [...] w obrębie [...] w W. Powyższe postanowienie zapadło po rozpatrzeniu przedłożonego przez Prezydenta W. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji sporządzonego na wniosek K. Z. z dnia 29 września 2005 r. Podstawą prawną wydanego postanowienia był art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", art. 53 ust. 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.". W uzasadnieniu postanowienia wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. uzgodnieniu z wojewodą - w zakresie zadań rządowych - podlegają tylko inwestycje lokalizowane na terenach przeznaczonych, w planach uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r. pod inwestycje celu publicznego, o których mowa w powyższym artykule. Plany uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej "u. z. p.". W związku z art. 64 ust. 1 u. p. z. p. art. 53 ust. 4 pkt 10 tej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie art. 48 ust. 3 u. p. z. p. programy zawierające zadania rządowe służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym przyjmowane są w drodze rozporządzenia przez Radę Ministrów. W związku z powyższym wojewoda podniósł, iż teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. na cel publiczny ujęty w programie zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 u. p. z. p., gdyż nie zostało przyjęte w tej sprawie stosowne rozporządzenie Rady Ministrów. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. stanowi podstawę uzgodnienia tylko w odniesieniu do terenów przeznaczonych, planach uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., pod inwestycje zapisane w powyżej wskazanych programach rządowych. W przeciwnym wypadku brak jest podstaw do dokonania uzgodnienia w trybie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. W ocenie wojewody z przepisów u. p. z. p. nie wynika upoważnienie do dokonywania przez wojewodę uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy przypadku, gdy teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony do realizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 48 u. p. z. p. Z kolei, zdaniem wojewody, przepis art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. dotyczy inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o którym mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. z. p. Przepis ten dotyczy inwestycji, które zostały umieszczone w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Zastosowanie wykładni literalnej art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. prowadziłoby do wniosku, że wojewoda jest uprawniony do uzgadniania projektów decyzji w zakresie inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. Przyjęcie takiej wykładni prowadziłoby do sporu kompetencyjnego między wojewodą a marszałkiem województwa oraz byłoby sprzeczne z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1590 ze zm.), który zastrzega do kompetencji samorządu województwa wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, także tych, które odnoszą się do zadań rządowych, a nie zostały zastrzeżone ustawami na rzecz organów administracji rządowej. Tak określone kompetencje obejmują również umieszczone w planie zagospodarowania przestrzennego województwa inwestycje celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt. 3 u. p. z. p., które zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością. W ocenie wojewody należy więc zastosować wykładnię rozszerzającej, zgodnie z którą organem właściwym do uzgadniania na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a, w zakresie zadań rządowych i samorządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. jest marszałek województwa. K. wniosła zażalenie na postanowienie wojewody. W uzasadnieniu wskazano, że sentencja tego postanowienia stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 123 § 2 k. p. a. w zw. z art. 106 § 5 k. p. a. Przepis art. 123 § 2 k. p. a. stanowi, że postanowienia nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy k. p. a. stanowią inaczej. Przepis art. 106 k. p. a. nakazuje w formie postanowienia rozstrzygnąć o istocie sprawy - zająć stanowisko w sprawie, w której o uzgodnienie wystąpił organ właściwy do wydania decyzji. Wojewoda nie zajął w przedmiotowej sprawie stanowiska, do czego zobowiązuje go art. 53 ust. 4 pkt. 10 u. p. z. p. W ocenie żalącego się wojewoda powinien wydać postanowienie o uzgodnieniu albo odmowie uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji bądź przekazać sprawę do organu właściwego stosownie do art. 65 k. p. a. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 2 k. p. a. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u. p. z. p. Z dniem 15 listopada 2008 r., po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 201, poz. 1237), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy wojewoda dokonuje uzgodnień w zakresie zadań rządowych realizujących inwestycje celu publicznego o znaczeniu krajowym, o których mowa w art. 48 u. p. z. p., a na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. wojewoda dokonuje uzgodnień w zakresie zadań rządowych realizujących inwestycje celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, tj. o znaczeniu ponadlokalnym. Minister przytoczył treść art. 48 u. p. z. p. stanowiącego, że ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Programy te podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw, a Rada Ministrów przyjmuje je w drodze rozporządzenia, uwzględniając w szczególności cele i kierunki zrównoważonego rozwoju kraju, o których mowa w art. 47 ust. 2 u. p. z. p. Natomiast zgodnie z art. 49 ust. 1 u. p. z. p., minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej prowadzi rejestr programów, o których mowa w art. 48 tej ustawy. W ocenie ministra nie można zgodzić się z wojewodą, że z przepisów u. p. z. p. nie wynika upoważnienie do dokonywania przez wojewodę uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony do realizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 48 u. p. z. p., w związku z czym prowadzenie postępowania w sprawie uzgodnienia w zakresie zadań rządowych projektu decyzji byłoby pozbawione podstawy prawnej. Przepis art. 53 ust. 5 u. p. z. p. nakazuje stosować tryb z art. 106 k. p. a. do prowadzenia wszystkich uzgodnień przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u. p. z. p. Skoro w prowadzonym przez Ministra Infrastruktury rejestrze nie ma zadań rządowych, o których mowa w art. 48 u. p. z. p., które kolidowałyby z przedstawionym do uzgodnienia projektem decyzji, wojewoda powinien pozytywnie zaopiniować projekt decyzji na podstawie art. 106 k. p. a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. Ponadto wskazano, że nie można zgodzić się z Wojewodą [...], iż nie jest on uprawniony do uzgadniania projektów decyzji w zakresie inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. organ prowadzący postępowanie związane z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydaje tą decyzję po uzgodnieniu jej projektu z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą, w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. z. p. Zawarte w art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. odesłanie do art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. wskazuje, iż na podstawie tego przepisu wymienione w nim organy mają uzgodnić projekt decyzji w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, których rozmieszczenie określono w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Rozmieszczenie tych inwestycji nie jest swobodnym działaniem organów województwa. Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 5 u. p. z. p. w planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokanym, o których mowa w ust. 3 pkt 3 u. p. z. p., które zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm RP, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością. Mogą to być więc inwestycje celu publicznego realizujące zadania rządowe, skoro mają one wynikać z dokumentów Rady Ministrów lub właściwych ministrów albo realizujące zadania samorządowe szczebla wojewódzkiego, jeśli zostały ujęte w dokumentach sejmiku województwa. Art. 39 ust. 5 u. p. z. p. daje możliwość ustalenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w innych, niż rozporządzenie Rady Ministrów, dokumentach Rady Ministrów i ministrów, które dopiero stanowią podstawę określenia tych inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego województwa na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. Ponadto, w art. 39 ust. 5 u. p. z. p. mowa jest o inwestycjach celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zatem przyjmując definicję tego pojęcia sformułowaną w art. 2 pkt 5 u. p. z. p., będą to inwestycje celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim lub powiatowym, realizujące zadania rządowe. W związku z faktem, iż postanowienie wojewody zostało uchylone i przekazane organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia Minister Infrastruktury uznał, iż rozpatrzenie zarzutów podniesionych w zażaleniu K. jest bezprzedmiotowe. Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniosła K. Z. zarzucając mu naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10a u. p. z. p. poprzez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność dokonania uzgodnień z organami, o których mowa w powyższych przepisach, w zakresie zadań rządowych albo samorządowych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z art. 53 ust. 4 pkt 10 i pkt 10a u. p. z. p. wynika, że kluczową kwestią przy ustaleniu, czy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest dokonywanie uzgodnień z organami wymienionymi w powyższych przepisach było zbadanie, jakie było przeznaczenie danej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 u. z. p. Z analizy Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]) wynika, że teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony w planie na cel publiczny. Nigdy też nie zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów, o którym mowa w art. 48 u. p. z. p., do którego to przepisu odwołuje się art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. Ponadto skarżący podniósł, że z art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p., do którego odwołuje się art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p., wynika, że w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 5 u. p. z. p. w planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3 u. p. z. p., które zostały ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm RP, Radę Ministrów, właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością. Obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla województwa [...] jest Plan Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] uchwalony przez Sejmik Województwa [...] w dniu [...] 2004 r. uchwałą nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...]). Strategia rozwoju województwa została zaś ustalona w Strategii Rozwoju Województwa [...] do roku 2020 zatwierdzonej uchwałą Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] 2006 r. W żadnym z powyższych dokumentów przedmiotowa nieruchomość przy ul. [...] w W. nie została przeznaczona na inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Powyższe zdaniem skarżącego wskazuje, że nie zachodziła konieczność uzgadniania decyzji w zakresie zadań rządowych albo samorządowych. Dlatego -wbrew temu, co stwierdził w uzasadnieniu postanowienia minister - wojewoda nie był władny wydawać postanowienia pozytywnie opiniującego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od powyższego podniesiono, iż minister nie ustosunkował się do twierdzenia wojewody, że nie był on właściwy do dokonania uzgodnienia. Wojewoda stwierdził, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1590 ze zm.) zastrzega do kompetencji samorządu województwa wykonywanie zadań publicznych o charakterze wojewódzkim, także tych, które odnoszą się do zadań rządowych, a nie zostały zastrzeżone ustawami na rzecz organów administracji rządowej. Minister te argumenty Wojewody całkowicie pominął. Na koniec zaznaczono, że w ostatnim zdaniu uzasadnienia postanowienia wojewody stwierdzono, że zastosowana przez niego "wykładnia jest zgodna ze stanowiskiem wyrażonym przez Ministra Infrastruktury w powyższej sprawie". Z postanowienia wojewody nie wynika, czy stanowisko to zostało wyrażone przez ministra ustnie, czy pisemnie. Niemniej jednak taka zmiana stanowiska ministra nie jest korzystna z punktu widzenia racjonalności procesu decyzyjnego w obrębie administracji rządowej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 18 października 2010 r. K. powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu, a ponadto podniosła, że przyznać należy rację ministrowi, który w odpowiedzi na skargę wskazał, iż planowane w przedmiotowej sprawie zamierzenie może kolidować z zadaniami rządowymi służącymi realizacji celu publicznego. Okoliczność ta wynika z samej treści projektowanej decyzji, gdzie wskazano na możliwość kolizji w związku z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -obiektu dla potrzeb [...]. Nadmieniono, że brak uzgodnień był przesłanką dwukrotnego już uchylenia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dokonanego decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p. p. s. a. zaskarżone postanowienie, ponieważ narusza ono art. 138 § 2 k. p. a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Zgodnie z art. 138 § 2 k. p. a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie narusza art. 138 § 2 k. p. a., ponieważ w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Więcej, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Minister Infrastruktury nie wskazał, jakich czynności w sprawie powinien dokonać wojewoda. Przedmiotem sprawy jest uzgodnienie w zakresie zgodności z zadaniami rządowymi projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Przyczyną rozstrzygnięcia wojewody o braku podstaw do dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji była tylko i wyłącznie określona wykładnia przepisów prawa, tj. art. 53 ust. 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u. p. z. p. Treść tych przepisów należy brać pod uwagę w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, czyli w dniu 13 kwietnia 2010 r. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (czyli także - na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 u. p. z. p. - decyzje o ustaleniu warunków zabudowy), wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. z. p. Stosownie do art. 48 u. p. z. p. ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw. Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w szczególności cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2 u. p. z. p. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (czyli także - na podstawie art. 64 ust. 1 u. p. z. p. - decyzje o ustaleniu warunków zabudowy), wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 u. z. p. Stosownie do art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. w planie zagospodarowania przestrzennego województwa określa się rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw do dokonania uzgodnienia w trybie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p., gdyż teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r. na cel publiczny ujęty w programie zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 u. p. z. p., gdyż nie zostało przyjęte w tej sprawie stosowne rozporządzenie Rady Ministrów, a art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. stanowi podstawę uzgodnienia tylko w odniesieniu do terenów przeznaczonych, w planach uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., pod inwestycje zapisane w powyżej wskazanych programach rządowych. Ponadto wojewoda stwierdził, że nie jest on organem właściwym do uzgadniania na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. w zakresie zadań rządowych i samorządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p., a jest nim marszałek województwa. Z powyższego wnosić można, że przyczyną przyjęcia przez wojewodę braku podstaw do uzgodnienia była przede wszystkim nie ocena materiału dowodowego, lecz przyjęcie określonej wykładni przepisów prawa. W żadnej mierze nie uprawniało to organu odwoławczego do zastosowania art. 138 § 2 k. p. a. tym bardziej, że Minister Infrastruktury w zaskarżonym postanowieniu dał wyraz swego przekonaniu, że z u. p. z. p. wynika upoważnienie do uzgodnienia przez wojewodę projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji nie był przeznaczony do realizacji inwestycji celu publicznego. Co więcej, minister stwierdził, że skoro w prowadzonym przez niego rejestrze nie ma zadań rządowych, o których mowa w art. 48 u. p. z. p., które kolidowałyby z przedstawionym do uzgodnienia projektem decyzji, to wojewoda powinien pozytywnie zaopiniować projekt decyzji na podstawie art. 106 k. p. a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 u. p. z. p. Natomiast odnośnie uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a u. p. z. p. minister stwierdził, że wojewoda nie ocenił, czy wydanie projektowanej decyzji zagrozi realizacji zadań rządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u. p. z. p. Zdaniem Sądu oceny tej minister mógł dokonać samodzielnie, bowiem nie wymagała ona uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Powyższe wskazuje, że w postępowaniu nie było przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k. p. a. W związku z tym w pkt 1 sentencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p. p. s. a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 152 p. p. s. a., zaś w pkt 3 sentencji - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p. p. s. a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).