II SAB/Go 50/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie uchylenia postanowienia o powołaniu biegłych psychiatrów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2010 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie uchylenia postanowienia o powołaniu biegłych psychiatrów. W uzasadnieniu skargi T.C. przywołał na wstępie liczne przepisy prawa z zakresu różnych ustaw. Następnie wskazał, iż Prokuratura Rejonowa wydając postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r., Ds. 213/09 naruszyła art. 74 § 3 w zw. z art. 71 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, póz. 555 ze zm.). Skarżący dodał, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. ten sam organ wydał w przedmiotowej sprawie postanowienie o powołaniu biegłych psychiatrów i o przeprowadzeniu badań psychiatrycznych. Zdaniem strony Prokurator Okręgowy jest władny uchylić postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., lecz tego nie czyni pozostając w bezczynności. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] stanowiącym odpowiedź na skargę T.C. z dnia [...] września 2010 r., Prokurator Okręgowy wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Następnie pismem z dnia [...] września 2010 r. T.C. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wydanie na podstawie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) postanowienia informującego właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o istotnych naruszeniach prawa lub okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Należy mieć na uwadze, iż skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na akt administracyjny. Decydujące znaczenia w niniejszej sprawie, ma fakt, iż skarga T.C. dotyczy w istocie kwestii związanych z prowadzonym przez organy ścigania postępowaniem przygotowawczym. Zasady prowadzenia tego postępowania uregulowane są w kodeksie postępowania karnego. Nie ulega wątpliwości, iż wydane w trakcie postępowania karnego akty prawne lub czynności nie zaliczają się do żadnej z kategorii aktów lub czynności wymienionych w cytowanym wcześniej art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie podlegają one kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji także ocena bezczynność organów w zakresie wydania aktów prawnych lub dokonania czynności w toku postępowania karnego nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. W skardze T.C. zwrócił się również z wnioskiem o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego informując właściwe organy o istotnych naruszeniach prawa lub okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. Wniosek ten został wydzielony do odrębnego rozpoznania (sygn. II SO/Go 16/10). Zgodnie z art. 155§ 1 p.p.s.a. w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Z tych względów wniosek ten może dotyczyć tylko sprawy będącej w toku. Zatem postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., wydanym na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., sprawy zostały połączone. Rozpoznanie wniosku należy uznać za bezprzedmiotowe, gdyż w sprawie zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego.