III SA/Lu 392/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi T. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] L. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania T. W., utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] dotyczący ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w 9 (dziewiątej) grupie zaszeregowania wynikającej z mnożnika 1,95 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 2910 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 14 lutego 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Rozporządzeniem tym dokonano przebudowy struktury i składników wchodzących w skład systemu płac policjanta poprzez zmniejszenie liczby grup zaszeregowania z 19 do 16, likwidację widełek mnożników w poszczególnych grupach i wprowadzenie jednej stawki uposażenia zasadniczego danego stanowiska. Komendant Miejski Policji w B. P. na podstawie nowych uregulowań prawnych zobowiązany był do ustalenia skarżącemu uposażenia na stanowisku eksperta należnego od dnia 1 stycznia 2008 r. Z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, określonych w załączniku nr 2 do cytowanego rozporządzenia wynika, iż stanowisko eksperta zostało zaszeregowane w 9 grupie, dla której według tabeli grup zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej - załącznik nr 1 do cytowanego rządzenia - ustalony jest mnożnik kwoty bazowej z kolumny D w wysokości 1,95. Komendant Miejski Policji w B. P. wprowadzając w życie przepisy powołanego wyżej rozporządzenia rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 przyznał podinsp. T. W. 9 grupę zaszeregowania, jednak błędnie zastosował stawkę uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 3060 złotych. Mnożnik kwoty bazowej 2,05 określony w kolumnie B załącznika nr 1 do cytowanego rozporządzenia przysługuje wyłącznie policjantom na stanowiskach uprawnionych do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Ponadto rozkazem tym ustalony został dodatek kontrolerski w kwocie 298,70 zł (20% kwoty bazowej). W dniu [...] lipca 2008 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wpłynęły dokumenty przesłane przez Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, które polegało na przyznaniu podinsp. T. W. uposażenia wyższego od przysługującego na zajmowanym stanowisku. L. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego rozkazu personalnego i decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie przyznania podinsp. T. W. – 9 grupy zaszeregowania, ustalenia stawki uposażenia zasadniczego wynikającej z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 3060 złotych oraz ustalenia dodatku kontrolerskiego w kwocie 298,70 zł (tj. 20% kwoty bazowej). W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż powyższy mnożnik 2,05 kwoty bazowej przypisany był dla stanowisk policyjnych zaszeregowanych w 9 grupie w kolumnie B powołanego wyżej rozporządzenia. Mnożnik ten przysługiwałby skarżącemu, gdyby w dniu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. był mianowany na stanowisko uprawniające do dodatku funkcyjnego, a nie służbowego. Ponieważ podinsp. T. W. mianowany był na stanowisko eksperta, nie był uprawniony do otrzymywania dodatku funkcyjnego lecz służbowego. Stanowisko eksperta zostało zaszeregowane do 9 grupy ze stopniem etatowym podinspektora i stawką uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 1,95 kwoty bazowej. Ustalenie skarżącemu stawki uposażenia wyższego od przysługującego na zajmowanym stanowisku stanowiło rażące naruszenie prawa przez Komendanta Miejskiego Policji w B. P. W tej sytuacji zaistniała konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej. Od wskazanej decyzji podisnp. T. W. odwołał się w terminie ustawowym do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy i uchylenie decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 2008 r. przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania podinsp. T. W. w dniu [...] listopada 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] L. Komendanta Wojewódzkiego dotyczącą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Komendanta Miejskiego Policji w B. P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że L. Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonej decyzji nie uzasadnił przyczyn uznania, że wadą prawną dotknięta jest także część rozstrzygnięcia dotycząca dodatku kontrolerskiego. Uwzględniając powyższe w dniu [...] listopada 2008 r. L. Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję nr [...], w której stwierdził nieważność rozkazu [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. P. w części dotyczącej przyznania z dniem 1 stycznia 2008 r. 9 grupy zaszeregowania i ustalenia stawki uposażenia zasadniczego, wynikającej z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej na rok 2008, utrzymując w mocy rozkaz w pozostałym zakresie. Od decyzji L. Komendanta Wojewódzkiego Policji - z zachowaniem ustawowego terminu - T. W. ponownie złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu skarżący ponownie wnosił o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając argumenty przytoczone przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącej błędnego przyznania podinsp. T. W. z dniem 1 stycznia 2008 r. 9 grupy zaszeregowania i ustalenia stawki uposażenia zasadniczego, wynikającej z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej na rok 2008. T. W. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z powodu jej niezgodności z prawem. Uwzględniając ostateczność decyzji Komendanta Głównego Policji - Komendant Miejski Policji w B. P. - na podstawie art. 6f Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 roku nr 43, poz. 277, z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1 a pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późniejszymi zmianami) zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2008 (Dz. U. z 2008 r. Nr 19, poz. 117) w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem 1 stycznia 2008 r. przyznał podisnp. T. W. 9 grupę zaszeregowania i ustalił stawkę uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 1,95 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 2910 złotych. T. W. nie zgadzając się z tym rozkazem, wniósł odwołanie do L. Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odwołaniu policjant zarzucił, że rozkaz został wydany bez wcześniejszego prowadzenia postępowania administracyjnego, a Komendant Miejski Policji w B. P. nie uzasadnił dostatecznie motywów zmiany swojego stanowiska w stosunku do rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Argumenty podnoszone w odwołaniu przez skarżącego w ocenie organu odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie i L. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ drugoinstancyjny wskazał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zobligowało organ do ponownego ustalenia skarżącemu uposażenia należnego od dnia 1 stycznia 2008 r. na stanowisku eksperta. Kierując się postanowieniami załączników nr 1, 2 i 4 do cytowanego rozporządzenia organ pierwszej instancji zobowiązany był ustalić T. W. uposażenie zasadnicze na stanowisku eksperta w 9 grupie zaszeregowania i przyznać mnożnik 1,95 kwoty bazowej, wynikający z kolumny "D" tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z § 6 powołanego wyżej rozporządzenia zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im stopnie etatowe oraz stawki uposażenia zasadniczego - należało zrealizować od dnia 1 stycznia 2008 r., co w zaskarżonym rozkazie zostało dokonane. Tak określony mnożnik kwoty bazowej (1,95) obowiązuje dla stanowiska eksperta bez względu na ilość etatów Policji w jednostce, jak i rangę i podległość stanowiska tj. bez względu na to czy stanowisko to jest podległe bezpośrednio kierownikowi jednostki czy też funkcjonariusz zajmuje stanowisko eksperta w zespole podległym kierownikowi komórki organizacyjnej Policji. W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. W. podniósł, że narusza on prawo w stopniu, który ma wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj. przepisy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a także zarzucał naruszenie przepisów § 1 ust. 1 a pkt 2 lit. b oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie zasad uposażenia zasadniczego policjantów poprzez błędne uznanie, że: - rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Komendanta Miejskiego Policji w B. P., został wydany w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2008 r., - ustalenie w rozstrzygnięciu, że stawki uposażenia wynikającej z mnożnika 1,95 kwoty bazowej określonej na 2008 r. w kwocie 2910, zł jest zgodne z prawem, - skarżący posiada przyznaną 9 grupę zaszeregowania. W uzasadnieniu skargi T. W. podnosił szereg zarzutów, które dotyczyły postępowania administracyjnego wszczętego przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2009 r. Pozostałe zarzuty skargi odnosiły się do naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania – art. 7, 8 kpa poprzez niewyjaśnienie dlaczego aktualna decyzja nie zaliczyła stanowiska zajmowanego przez skarżącego do stanowiska samodzielnego. Również, w ocenie skarżącego organ pierwszoinstancyjny, po otrzymaniu informacji, iż decyzja nr 2 Komendanta Głównego Policji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania prawomocnego wyroku. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu zaistniał związek o charakterze prejudycjalnym pomiędzy niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym, a postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi T. W. na decyzję L. Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2008 r. stwierdzającą nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2008 r. w części dotyczącej przyznanie skarżącemu z dniem 1 stycznia 2008 r. 9. grupę zaszeregowania i ustalenie stawki uposażenia zasadniczego wynikającej z zastosowania mnożnika 2,05 kwoty bazowej. Zważył, że rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2008 r. rozstrzyga tę samą sprawę administracyjną co rozkaz z dnia [...] stycznia 2009 r., czyli kwestię ustalenia skarżącemu kwoty uposażenia zasadniczego z dniem 1 stycznia 2008 r. Oczekiwanie więc na prawomocne zakończenie sprawy sądowoadministracyjnej wszczętej skargą T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest według Sądu zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 549/09 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie ustalenia uposażenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podnosił, iż podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brzmienie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. "O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym mowa tu o wszystkich normach prawnych regulujących działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Podkreślić należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 kpa musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań. Wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., którego nieważność stwierdził L. Komendant Wojewódzki Policji, stanowił art. 101 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1a pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zestawienie treści ww. rozkazu z treścią przepisów stanowiących jego podstawę nie prowadzi do wniosku, że pozostają one względem siebie w oczywistej sprzeczności. Wyraźne określenie czym jest stanowisko samodzielne nie wynika także z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz z § 8 ust 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, na co powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, bowiem zarówno przepisy ustawy o Policji, jak również rozporządzenia wydanego na jej podstawie nie zawierają wskazanej wprost definicji "stanowiska samodzielnego". W związku z tym, że nie mamy tu do czynienia z niewątpliwym stanem prawnym, nie sposób uznać, że doszło do rażącego naruszenia prawa." Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w związku z czym eliminacja rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2008 r. w drodze stwierdzenia jego nieważności była nieprawidłowa. Tym samym, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja L. Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymana nią w mocy zostały wydane z naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Komendant Główny Policji zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podnosił naruszenie przez Sąd przepisów proceduralnych oraz nieprawidłową wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt I OSK 373.10). W uzasadnieniu Sąd zważył, że skarga kasacyjna złożona przez Komendanta Głównego Policji jest nieuzasadniona, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób właściwy zastosował w sprawie przepisy procedury sądowoadministracyjne zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) oraz dokonał prawidłowej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszelkie nieznaczne odstępstwa w zakresie ustalenia uposażenia niezgodne ze sztywno określoną stawką mnożnikową, które świadczą o naruszeniu przepisów prawa materialnego, nie oznaczają rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Czym innym jest wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a czym innym wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Tylko i wyłącznie w tym ostatnim przypadku ustawodawca zezwala na ingerencję w treść ostatecznej decyzji administracyjnej w drodze stwierdzenia jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie stanął na stanowisku, że nie jest możliwa, w przypadku przyznania funkcjonariuszowi policji zawyżonych świadczeń natury płacowej, ucieczka od konieczności uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności społecznych, gospodarczych i indywidualnych uwarunkowań i skutków decyzji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy podzielił ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że nie można uznać aby ustalenie dla T. W. mnożnika kwoty bazowej w wysokości 2,05 zamiast 1,95 naruszało prawo w sposób rażący, a to dlatego, że stawka została tylko nieznacznie przekroczona. W związku z powyższym , zdaniem Sądu niezasadne są zarzuty kasacji i skarga ta podlegała oddaleniu. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. Sąd podjął postępowanie w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, choć Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu skargi. Wyjaśnić należy, iż dokonywana przez sąd administracyjny kontrola, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega więc na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy też wskazać, iż na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Powyższe oznacza, iż Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie jest związany zarzutami skargi i bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa. Oceniając powyższą sprawę, Sąd stwierdził, iż zaskarżony rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. i rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] stycznia 2009 r. wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., co prowadziło do stwierdzenia ich nieważności w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdza się niważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tym miejscu przypomnieć należy, że na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 21 stycznia 2009 r. oraz decyzja L. Komendanta Wojewodzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego w sprawie ustalenia skarżącemu uposażenia zasadniczego na 2008 r. Oznacza to, że "odżył" rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] lutego 2008r. przyznający T. W. z dniem 1 stycznia 2008 r., grupę zaszeregowania 9 i ustalający stawkę uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 2,05 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 3.060 zł. Zaskarżony skargą do Sądu rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2009 r. utrzymywał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Rozkaz ten przyznawał T. W. z dniem 1 stycznia 2008 r. stawkę uposażenia zasadniczego wynikającą z mnożnika 1,95 kwoty bazowej określonej dla policjantów na rok 2008 w kwocie 2910 zł. Zarówno ostateczny rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. jak też rozkaz personalny tego samego Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. obejmowały przyznanie uposażenia zasadniczego policjantowi T. W. na 2008 r. i wydane zostały na podstawie tego samego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów oraz na podstawie tej samej ustawy budżetowej na rok 2008. Zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1061, LEX nr 45166). Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości przedstawiony powyżej pogląd i stwierdza, że proste porównanie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] lutego 2008 r. oraz rozkazu tego samego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. w sposób oczywisty wskazuje, iż są one tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Również ostateczny rozkaz organu odwoławczego dotyczył tego samego przedmiotu i skierowany został do tego samego adresata. Ziściła się zatem przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając na uwadze, że przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nakazuje Sądowi stwierdzić nieważność decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., a przepis art. 135 p.p.s.a. pozwala sądowi zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, sąd w oparciu o powołane przepisy stwierdził nieważność zarówno zaskarżonego rozkazu personalnego jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.