III SA/Łd 498/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz W. J. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 498/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 59 w związku z art. 58, art. 129 § 2 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa. odmówiło W. J. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. skierował W. J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B. Powyższa decyzja została uznana za doręczoną skarżącemu w dniu 2 marca 2010 r., w trybie art. 44 Kpa. Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. W. J. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając złożony wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż od końca roku 2009 do dnia 31 marca 2010 r. W. J. musiał sprawować opiekę nad chorą matką. Charakter schorzeń (złamanie kości biodrowej oraz choroba nowotworowa płuc) i wynikająca z powyższego konieczność nieustannej opieki uniemożliwiły skarżącemu zadbanie o swoje interesy, czego następstwem było uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na dowód powyższego skarżący przedłożył kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu M.J.z dnia [...] r.; kartę wypisową M. J. z A w Ł. z dnia 2 października 2009 r. Pełnomocnik skarżącego stwierdził ponadto, że o fakcie wydania i doręczenia powyższej decyzji jego mocodawca dowiedział się po pogrzebie matki, w dniu 6 kwietnia 2010 r. Od tego momentu, w ocenie pełnomocnika skarżącego, rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku. Postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji. Powołując się na treść art. 58 § 1 i § 2 Kpa. Kolegium wskazało, iż warunkiem przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej jest łączne spełnienie czterech przesłanek, tj. 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu; 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu; 3) wniesienie wniosku w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia; 4) dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której określony był termin. Brak którejkolwiek z powołanych przesłanek uzasadnia odmowę przywrócenia terminu. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie spełnił dwóch z powyżej wskazanych przesłanek, nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oraz nie dotrzymał siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, biegnącego od daty ustania przyczyny uchybienia. Kolegium podniosło, iż kryterium braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 Kpa. wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W ocenie Kolegium podniesiona przez skarżącego okoliczność sprawowania opieki nad śmiertelnie chorą matką nie stanowi podstawy przywrócenia uchybionego terminu. Stanowi natomiast oczywisty przykład swoistego zaniedbania w prowadzeniu własnych spraw. Powyższe zdaniem organu odwoławczego potwierdza znajdująca się w aktach sprawy informacja, że matka skarżącego w dniach od 8 marca do 17 marca 2010 r. była poddana hospitalizacji. Mając na uwadze fakt, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 2 marca 2010 r., Kolegium uznało, że we wskazanym powyżej okresie skarżący dokładając należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw miał możliwość złożenia odwołania w terminie ustawowym. W ocenie organu odwoławczego strona nie dochowała również siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa. Skoro bowiem, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania była konieczność sprawowania opieki nad chorą matką, to przeszkoda ta zdaniem Kolegium ustała w dniu 31 marca 2010 r., to jest w dacie śmierci matki skarżącego. Od tego momentu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upłynął w dniu 8 kwietnia 2010 r. Natomiast przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 12 kwietnia 2010 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa. Z powyższych względów organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku skarżącego. Mając na uwadze fakt wniesienia odwołania z uchybieniem ustawowego terminu, jak również fakt nieuwzględnienia wniosku o jego przywrócenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w oparciu o przepis art. 134 Kpa. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. W. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucając naruszenie art. 58 § 1 i § 2 , art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. pełnomocnik skarżącego zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie pełnomocnika skarżącego organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie pominął argumentację strony przedstawioną we wniosku z dnia 12 kwietnia 2010 r. Zdaniem strony skarżącej wszystkie przedstawione tam dowody i okoliczności nie tylko uprawdopodabniają, lecz udowadniają brak winy W. J. w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. W ocenie pełnomocnika skarżącego dołączona do wniosku dokumentacja medyczna M. J., jak również przedstawione przez stronę okoliczności bezspornie, wskazują, że W. J. nawet przy użyciu "największego w danych warunkach wysiłku" nie byłby w stanie zadbać należycie o swoje interesy, a co za tym idzie zapoznać się z treścią decyzji z dnia [...] r. i wnieść od niej odwołanie. Ponadto w ocenie pełnomocnika skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pominęło okoliczność, iż matka skarżącego zmarła w okresie Świąt Wielkanocnych. Z powyższych powodów skarżący na przygotowanie uroczystości pogrzebowych miał jedynie dwa dni (Wielki Czwartek i Wielki Piątek), natomiast sam pogrzeb przypadł na pierwszy dzień po świętach , tj. 6 kwietnia 2010 r. W tym dniu skarżący powziął również wiadomość o fakcie wydania decyzji z dnia [...] r. Stąd twierdzenie organu, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa. rozpoczął swój bieg od momentu śmierci matki skarżącego uznać należy za błędne. Powyższe w ocenie pełnomocnika skarżącego czyni skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna , chociaż z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.,sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności z naruszeniem art. 7, art. 44, art. 77 § 1 oraz art. 134 Kpa., co skutkuje jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stanowiły przepisy art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 134 Kpa. W ocenie Sądu, zaskarżonemu postanowieniu można postawić skuteczny zarzut sprzeczności z prawem, w rozumieniu art. 145 p.p.s.a., w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 Kpa. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 Kpa.). Instytucja przywrócenia terminu uregulowana w powyżej wskazanym przepisie stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Instytucja ta ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego. Stąd przywróceniu podlegają jedynie terminy przewidziane przepisami prawa procesowego. Natomiast przepis art. 134 Kpa. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 584). Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060, wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Zgodnie z treścią art. 109 § 1 Kpa. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Natomiast przepis art. 110 Kpa. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia , o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że momentem wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji jest jej doręczenie lub ogłoszenie stronom postępowania. Dopiero jej skuteczne doręczenie lub ogłoszenie stronom danego postępowania powoduje, iż wiąże ona organ administracji publicznej oraz strony. Od tego też momentu rozpoczynają bieg przewidziane prawem terminy procesowe, w tym termin do wniesienia odwołania do organu wyższej instancji. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (129 § 2 Kpa.). Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 16 Kpa. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Przy czym pamiętać należy, iż stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 Kpa. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 Kpa. A zatem ustalenie daty doręczenia decyzji jest kwestią bardzo istotną. W ocenie Sądu ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy, nie był wystarczający do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r., a w konsekwencji wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji Uzasadniając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. została doręczona skarżącemu w dniu 2 marca 2010 r., w trybie art. 44 Kpa. Powyższe twierdzenie organ odwoławczy oparł na treści znajdującej się w aktach kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej nr [...], nadanej w dniu 12 lutego 2010 r. w UP Ł., zawierającej decyzję z dnia [...] r., skierowanej do W. J. na adres [...]. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 44 § 1 Kpa. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa. poczta - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 Kpa.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 Kpa.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 Kpa.). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r sygn. akt I OSK 528/05, LEX nr 194352 stwierdził, że doręczenie unormowane w tym przepisie zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. By doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w ww. art. 44 Kpa. Skuteczne zawiadomienie o złożeniu w placówce pocztowej pisma przesłanego za pośrednictwem poczty (awizo) następuje przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe doręczyciel pocztowy ma obowiązek umieścić zawiadomienie w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. Ponieważ wzmiankowany przepis przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Zatem o fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w cyt. art. 44 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyżej przedstawiony pogląd. W ocenie Sądu, znajdujące się w aktach sprawy kserokopie koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] r. nie pozwalają na bezsporne przyjęcie, iż decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie art. 44 Kpa. Ze znajdujących się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacji dokonanych przez pocztę nie wynika bowiem, że zachowane zostały wymogi doręczenia określone w powołanym powyżej przepisie. Analizując adnotacje zawarte na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru Sąd stwierdził, iż występują rozbieżności co do daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki kierowanej do skarżącego. Z adnotacji umieszczonej przez pracownika poczty wynika bowiem, iż przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] r. została pozostawiona w UP Ł. w dniu 16 lutego 2010 r. Natomiast z odcisku pieczęci pocztowej wynika, że pierwsza próba doręczenia przesyłki została podjęta w dniu 15 lutego 2010 r. Ustalenie prawidłowej daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia o przesyłce jest niezbędne do prawidłowego obliczenia czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa. Ponadto Sąd stwierdził, iż na znajdujących się w aktach sprawy kserokopiach koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru brak jest informacji o fakcie dokonania powtórnego zawiadomienia skarżącego o możliwości odbioru kierowanej do niego przesyłki, w terminie o którym mowa w art. 44 § 3 Kpa. Mając powyższe na uwadze Sądu uznał, iż samo umieszczenie na kopercie bądź zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 Kpa. Konieczne jest bowiem wyraźne zaznaczenie na zawiadomieniu, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób dokładnie wskazany w art. 44 Kpa. Dlatego też, jeżeli nie wiadomo jak działał listonosz, doręczenia nie można uważać za dokonane i nie można też uznać, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia odwołania. Tym samym za przedwczesne uznać należało przystąpienie przez organ odwoławczy do rozpatrywania wniosku skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Sąd uznał, iż niewyjaśnienie przez organ odwoławczy kwestii związanych z doręczeniem skarżącemu decyzji z dnia 9 lutego 2010 r., stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 kpa. Zgodnie z treścią art. 7 Kpa. organy administracji publicznej są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć dostępny materiału dowodowy w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Natomiast przepis art. 77 Kpa. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia dowodu, co oznacza, iż nie może on jedynie biernie oczekiwać na dowody zgłoszone przez stronę. Również obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia2006 r. r., sygn. akt l SA/WA 432/2006, publ. LexPolonica nr 1543146; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi z dnia 26 listopada 1999 r. sygn. akt l SA/Łd 1592/97, publ. LexPolonica; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2000 r. sygn. akt l SA/Lu 1609/98, publ. LexPolonica). Brak przeprowadzenia ustaleń co do faktu doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji uniemożliwiał w ocenie Sądu autoratywne stwierdzenie, iż odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu. Dopiero bezsporne ustalenie faktu doręczenia W. J.decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., jak również daty w której to doręczenie nastąpiło, będzie uprawniało organ odwoławczy do oceny zasadności wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2010 r. , a następnie do oceny terminowości środka zaskarżenia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ p.p.s.a., Sąd orzekł jak w jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. t.p.