II SA/Ol 424/10

Dnia 28 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 roku sprawy ze skargi W. Sz. na czynność Dyrektora Miejskiego Zespołu do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie odmowy przyznania dotacji na uruchomienie działalności gospodarczej. - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 8 grudnia 2009 r. W.S. jako osoba niepełnosprawna złożył w Miejskim Zespole Do Spraw Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O. wniosek o przyznanie środków w kwocie 45.000 zł na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie medycyny naturalnej - masaży, na podstawie art. 12a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W rubryce oznaczonej literą D, zatytułowanej: "Wyszczególnienie kosztów i wydatków do sfinansowania" wnioskodawca wpisał samochód bus Fiat Dukato o wartości 45 000 zł – jako koszty poniesione po podpisaniu umowy oraz sprzęt o wartości 24 890 zł – jako koszty poniesione do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej. Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O., działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta O., pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. poinformowała W.S. o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. W uzasadnieniu podała, iż związku z bardzo ograniczonym limitem środków z PFRON na realizację zadań na rzecz osób niepełnosprawnych w 2010 r., Komisja rozpatrująca wnioski brała szczególnie pod uwagę kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków. W przypadku p. W.S. stwierdzono, iż posiada on podstawowy sprzęt umożliwiający prowadzenie działalności z zakresu świadczenia usług przedstawionych we wniosku. Zakup samochodu nie jest w tym przypadku niezbędny do prowadzenia tej działalności. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2010 r. (nazwanym skargą na odmowę przyznania dotacji na rozpoczęcie działalności) W.S. podniósł, iż wykazany we wniosku sprzęt, którego jeszcze nie posiada, jest mu pilnie potrzebny a ponadto potrzebny jest mu składany przenośny stół do masażu, aby móc świadczyć usługi u klienta w domu. Opisał przy tym swoją sytuację oraz kwalifikacje i umiejętności niezbędne do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej w tym przedmiocie. Wyraził też przekonanie, że jego wniosek nie był w ogóle rozpatrywany i zażądał natychmiastowego rozpatrzenia wniosku, a w przypadku odmowy skierowania wniosku na drogę sądową. Pismem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych zaprosiła W.S. na posiedzenie komisji rozpatrującej wnioski osób niepełnosprawnych, w celu wyjaśnienia zarzutów przedstawianych przez wnioskodawcę. Następnie pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. poinformowała wnioskodawcę, że komisja po przeprowadzonej rozmowie z W.S. w dniu 26 kwietnia 2010 r. podtrzymała swoje stanowisko w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku. Wskazała nadto, że dane zawarte we wniosku okazały się nieprawdziwe, ponadto nie uzasadnił wiarygodnie konieczności podjęcia planowanego przedsięwzięcia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższe pismo z dnia 16 kwietnia 2010 r. W.S. zarzucił, że został oszukany przez "gremium zajmujące się przyznaniem dotacji", którego ocenę uznał za subiektywną, stronniczą i nierzetelną. Wskazał, że gdy jego stan zdrowia pogorszył się postanowił zmienić zawód, w efekcie czego uzyskał tytuł specjalisty medycyny naturalnej, uprawniający do pracy z pacjentem. Podał, że od czterech lat jest zarejestrowany w Miejskim Urzędzie Pracy w O. i w tym czasie nie otrzymał żadnej oferty pracy w nowym zawodzie. Wobec tego postanowił uruchomić własną działalność gospodarczą. W celu uzyskania dotacji złożył prawidłowo wypełniony i kompletny wniosek. Podał nadto, że podpisał indywidualny plan działania z Miejskim Urzędem pracy w O., zobowiązujący go uruchomienia własnej działalności do końca czerwca b.r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w obu pismach. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 28 października 2010 r. skarżący oświadczył, że popiera skargę. Ponadto wskazał, że we wniosku o przyznanie pożyczki znalazły się bez jego zgody adnotacje o tym, że posiada sprzęt, o którego dofinansowanie się dopiero ubiegał. Podał, że w pierwszej kolejności chciał dofinansowania na samochód, ale gdyby ta pożyczka nie została przyznana, wówczas chciał dofinansowania na wyszczególniony w dwunastu punktach sprzęt. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Oświadczył nadto, że na wniosku adnotacje "posiadany sprzęt" zrobił pracownik, ponieważ w części D wymieniane są koszty poniesione do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, co wynika z wyjaśnienia dotyczącego czterech gwiazdek. Pracownik organu inspektor D.P. oświadczyła natomiast, że to ona przyjmowała wniosek od skarżącego i w trakcie sprawdzania dokumentu po zauważeniu, że kwota 24,890 zł wskazana jest jako wkład własny, a skarżący ubiegał się o 45 000 zł na zakup samochodu, zapytała skarżącego, czy wskazany w pkt D wniosku sprzęt posiada. W odpowiedzi usłyszała, że tak, dlatego te pozycje wzięła w klamrę i nadpisała, że ten sprzęt jest w jego posiadaniu. Na posiedzeniu Komisji, na które zaproszony był skarżący, powiedział on, że tego sprzętu nie posiada. Skarżący nie składał alternatywnego wniosku. Domagał się jedynie dofinansowania zakupu samochodu, a nie sprzętu. Niezasadny jest zatem zarzut Komisji pod wpływem ponaglenia skarżącego, ponieważ uchwała o przyznaniu środków podjęta została przez Radę Miasta z dnia 31 marca 2010 r., a zatem dopiero po jej podjęciu możliwe było zwołanie Komisji. Podniosła, że łączne środki były ograniczone do 200.000 zł, a takich wniosków było 13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest jednak w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa Dyrektora Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, przyznania W.S. jako osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie medycyny naturalnej – masaży. Na wstępie wskazać należy, iż załatwienie tego rodzaju sprawy nie następuje w formie decyzji administracyjnej, gdyż przepisy prawa w sposób jednoznaczny nie przewidują takiej formy prawnej dla jej załatwienia. Rozstrzygnięcie organu podjęte w tym przedmiocie podlega jednak kontroli sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dopuszcza wniesienie skargi na inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 52 § 3 tej ustawy, skargę taką można jednak wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W znaczeniu procesowych, takim wezwaniem było pismo W.S. z dnia 14 kwietnia 2010 r. skierowane do Dyrektora Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O. Urzędu Pracy w O. a zatytułowane "skarga na odmowę przyznania dotacji na rozpoczęcie działalności", które zostało przez niego wystosowane przed upływem terminu 14 dni od doręczenia mu pisma z dnia 9 kwietnia 2010 r. w którym, Dyrektor miejskiego Zespołu Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta O., poinformowała go o negatywnym rozpatrzeniu wniosku w przedmiocie dotacji z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Skarżący zachował także, przewidziany w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin 30 dni na wniesienie skargi w niniejszej sprawie, który rozpoczął bieg od dnia doręczenia mu pisma Dyrektora Miejskiego Zespołu z dnia 26 kwietnia 2010 r., które należy zakwalifikować jako odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2010 r. Zatem, wniesienie skargi w dniu 10 maja 2010 r. nastąpiło z zachowaniem omawianego terminu. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać przede wszystkim należy, że wnioskowane przez skarżącego uprawnienie wynika z art. 12a ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), który stanowi, że osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą, nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli nie otrzymała środków publicznych na ten cel. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "może" oznacza, że przyznanie osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej należy do sfery tzw. uznania administracyjnego, a przy rozpatrywaniu wniosku niepełnosprawnego w tym przedmiocie organ winien wziąć pod uwagę nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale także innych niepełnosprawnych ubiegających się o tego rodzaju wsparcie i możliwości finansowe Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Zauważyć także należy, że w świetle § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz.U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.) starosta rozpatrując wniosek, bierze pod uwagę: 1) przewidywane efekty ekonomiczne przedsięwzięcia, na które mają być przeznaczone środki; 2) popyt i podaż lokalnego rynku na planowaną działalność; 3) kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków; 4) uprawnienia i kwalifikacje wnioskodawcy; 5) wysokość środków własnych wnioskodawcy; 6) wysokość posiadanych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na ten cel w danym roku. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O. pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. poinformowała skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku, a w uzasadnieniu wskazał, że w związku z bardzo ograniczonym limitem środków PFRON na realizację zadań na rzecz osób niepełnosprawnych w 2010 r. komisja rozpatrująca wnioski brała szczególnie pod uwagę kalkulację wydatków na uruchomienie działalności w ramach wnioskowanych środków. W przypadku wnioskodawcy W.S. podano między innymi, że zakup objętego wnioskiem samochodu nie jest niezbędny do prowadzenia działalności w zakresie medycyny naturalnej – masaże. Dodatkowo w piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. podniesiono, że zawarte we wniosku skarżącego dane okazały się nieprawdziwe, a ponadto wnioskodawca nie uzasadnił wiarygodnie konieczności podjęcia planowanego przedsięwzięcia. Uwzględniając powyższe argumenty stwierdzić należy, że działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta O. - Dyrektor Miejskiego Zespołu ds. Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej Osób Niepełnosprawnych w O., odmawiając skarżącemu wnioskowanych środków, nie przekroczyła granic uznania administracyjnego, a argumentacja zawarta w obu wystosowanych w tej sprawie pismach jest przekonująca i nie nosi cech dowolności. Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu podnoszony przez skarżącego na rozprawie fakt, że w dacie składania wniosku nie posiadał żadnego sprzętu i w pierwszej kolejności chciał dofinansowania na samochód, a gdyby środki na ten cel nie zostały mu przyznane, chciał dofinansowania na wyszczególniony w dwunastu punktach sprzęt. W ocenie Sądu brak własnego sprzętu, jak również własnych środków na planowane przez skarżącego przedsięwzięcie stanowić może jedynie potwierdzenie, że zasadnie postąpił organ odmawiając skarżącemu przyznania żądanych środków. Logicznym bowiem się wydaje, że wobec braku jakiegokolwiek sprzętu umożliwiającego uruchomienie planowanej działalności skarżący powinien w pierwszej kolejności wnioskować o przyznanie mu środków PFRON na ten właśnie cel, a dopiero później dążyć do pozyskania środków na zakup samochodu, którego brak nie wyklucza prowadzenia działalności w zakresie medycyny naturalnej – masażu. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że skarżący nie uzasadnił przekonująco, że planowane przedsięwzięcie odniesie zamierzony skutek. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej czynności z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.