II SA/Po 497/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2010r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/ E. Brychcy /-/ A. Łaskarzewska M. B. w dniu 2 listopada 2009 r. zwrócił się do Burmistrza K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jedenastu wolnostojących budynków na działkach oznaczonych nr [...], i części działki nr [...] położonych w K. przy ul. W. Do wniosku dołączył mapę zasadniczą, na której odwzorowano zaplanowaną zabudowę. Wskutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Burmistrz K. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...], w oparciu o przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu terenu (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił M. B. ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie może zostać zrealizowane w sposób przedstawiony przez inwestora, albowiem nie są spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp). Organ wskazał, że teren, na którym miałoby być zlokalizowane przedmiotowe zamierzenie budowlane znajduje się w obszarze o funkcji mieszanej. W sąsiedztwie znajdują się tereny niezabudowane, lasy komunalne oraz rozproszona zabudowa mieszkaniowa, gospodarczo-garażowa i zabudowa zagrodowa usytuowana wzdłuż ul. Sulmierzyckiej. Ze względu na fakt, że planowana zabudowa miałaby być zlokalizowana również wzdłuż ul. W., przy której na analizowanym terenie brak jest zabudowy, nie ma zdaniem Burmistrza możliwości ustalenia linii zabudowy, jako jej kontynuacji. Ponadto nie jest wystarczające uzbrojenie terenu, co zostało potwierdzone pismem Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z o.o. w K. z 2 grudnia 2009 r. Organ nadmienił, że zmiana przeznaczenia tych terenów na cele inne niż rolnicze, tym samym rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ustalenie parametrów nowej zabudowy oraz zasady podziału terenów pod zabudowę i komunikację, winny być określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie upzp, a nie poprzez ustalenie warunków zabudowy i wytyczenie nowych działek budowlanych w niezabudowanym terenie. Reasumując organ orzekł, że nie zostały spełnione dwa spośród pięciu warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 upzp. W przypisanym terminie M. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając rażące naruszenie przy jej wydaniu art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 upzp i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wskazał, że z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp wynika, że do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Pojęcie działki sąsiedniej powinno się rozumieć szeroko, tj. jako działki znajdującej się w pewnym obszarze tworzącym urbanistyczną całość. Wskazał, że granice terenu objętego wnioskiem stanowią granice działek położonych w K. przy ul. W. nr [...]. Ulica ta o długości 1735 m przebiega od ul. B. w kierunku zachodnim do ul. S. Nieruchomość położona jest po prawej stronie ul. W. w niedalekiej odległości od ul. S. w kierunku do ul. B. Szerokość terenu objętego wnioskiem wynosi ok. 900 m. W granicy wyznaczonego przez organ I instancji obszaru analizowanego w obszarze tym nie występuje żadna zabudowa po stronie ul. W., po której zaplanowano przedmiotową inwestycję. W odległości 930 m w kierunku do ul. B., po tej samej stronie ul. W. znajduje się zaś 10 działek budowlanych nr [...] wydzielonych w 2006 r. na podstawie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Za tymi działkami, w kierunku ul. Bolewskiej, po tej samej stronie ul. W., znajdują się 4 działki budowlane zabudowane dwoma budynkami mieszkalnymi wolnostojącymi oraz dwoma budynkami mieszkalnymi w zabudowie bliźniaczej. Tak więc, zdaniem odwołującego, w szeroko rozumianym sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje zabudowa mieszkaniowa umożliwiająca ustalenie linii zabudowy, jako jej kontynuacji. Odnosząc się do kwestii braku wystarczającego uzbrojenia terenu, na którym zaplanowano inwestycję odwołujący podniósł, iż celem regulacji określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp nie jest uzależnienie wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale gwarancji, że powstanie stosowne uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeżeli zatem uzbrojenie jeszcze nie powstało to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a gestorem sieci (art. 61 ust. 5 upzp). Wskazał, że w ul. W. sieć wodociągowa została wybudowana od ul. B. do ostatniego zabudowania mieszkalnego znajdującego się po prawej stronie ulicy. Ul. S., do której dochodzi ul. W. również posiada sieć wodociągową. Organ zaś zwracając się do Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w K. nie zapytał, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla możliwości spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 upzp. Odwołujący podważył też stanowisko Burmistrza jakoby zmiana przeznaczenia tego terenu na cele inne niż rolnicze mogła się dokonać jedynie poprzez uchwalenie planu miejscowego. Wskazał, że według art. 14 upzp uchwalanie planów miejscowych jest fakultatywne. W przypadku brak planu miejscowego sposób zagospodarowania działki określa się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji. Uznał, że obszar będący podstawą analizy został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (dalej: rozporządzenie). Następnie stwierdził, że w analizowanym terenie nie występuje zabudowa w postaci zwartego budownictwa jednorodzinnego i w związku z tym brak jest podstaw, by przyjąć, że planowana zabudowa 11 budynkami jednorodzinnymi stanowi kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. M. B. wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium, podnosząc zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r., mocą której działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] 2010 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jedenastu jednorodzinnych budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...], arkusz mapy [...], przy ul. W. w K.. Rolą Sądu, było zatem zbadanie, czy organy w oparciu o obowiązujące w chwili rozstrzygania przez nie przepisy prawa trafnie uznały, że niedopuszczalne jest ustalenie warunków dla tego rodzaju inwestycji. Badając legalność wydanych w sprawie decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja Burmistrza K. naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej upzp). W myśl art. 6 ust. 2 tej ustawy, co do zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niespornym było, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony taki plan miejscowy. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 upzp, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: rozporządzenie. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi w ust. 1 że "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu określa, iż "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów". Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora, wyznacza na mapie zasadniczej w skali 1:500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że sporządzona przed wydaniem przez Burmistrza K. decyzji z dnia [...] 2010 r. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącego, składająca się z części graficznej i tekstowej, została co do istoty sporządzona prawidłowo. Wyznaczony obszar odpowiada normie określonej w § 3 ust. 2 rozporządzenia. I tak w granicach tego obszaru znalazły się działki znajdujące się po obu stronach ulicy W. w K., a także, z uwagi na szeroki teren frontu działek objętych planowaną inwestycją, tereny na wschód od ul. S.. W granicach obszaru analizowanego znajdują się tereny o bardzo zróżnicowanym przeznaczeniu i zróżnicowanym charakterze zabudowy. I tak działki znajdujące się po drugiej stronie ulicy W. oraz w znacznej mierze tereny na wschód od ul. S. stanowią teren ogródków działkowych oraz dominujący kompleks lasów komunalnych wraz ze szlakiem turystycznym i leśniczówką. Na zachód i północ od działek objętych planowaną inwestycją znajdują się tereny niezabudowane. Na północny zachód od tego terenu usytuowane są strzelnica, wysypisko śmieci i schronisko dla zwierząt. Z kolei na północy wschód znajdują się tereny objęte planem miejscowym przeznaczone pod produkcję i usługi. Również na zachodnich obrzeżach terenu analizowanego jest obszar, dla którego uchwalono plan miejscowy z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Z kolei w najbliższym sąsiedztwie na zbiegu ul. W. i S. istnieje zróżnicowana zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa. Z powyższego wynika już, że dla szeroko pojętego otoczenia (sąsiedztwa) terenu, na którym zaplanowano budowę jedenastu domów jednorodzinnych, brak jest dominującej funkcji (przeznaczenia). Zwrócić jednak należy uwagę, że zarówno w bezpośrednim, jak i pośrednim, ale bliskim sąsiedztwie działek nr [...] (od strony wschodniej) znajdują się działki nr [...], na których istnieje zabudowa mieszkaniowa oraz zabudowa zagrodowa (siedliskowa). Do akt sprawy dołączono również fotografie, które pokazują istniejącą zabudowę w okolicy ul. W. w K. Wynika z nich, że w sąsiedztwie terenu objętego zamierzeniem istnieje zabudowa mieszkaniowa. Zabudowa o tym charakterze znajduje się także przy ulicy W., na działkach o nr [...].Sąd podziela stanowisko skarżącego, iż za działkę sąsiednią należy uznać działkę znajdującą się w pewnym obszarze tworzącym urbanistyczną całość (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2008 r., II SA/Po 580/09, Lex nr 566705; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r., II SA/Gd 514/07, Lex nr 401705; Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z.Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2009 r., źródło: Legalis). Choć z literalnego brzmienia wymienionego przepisu wynika, że pojęcie działki sąsiedniej odnieść należy do działki dostępnej z tej samej drogi publicznej, to jednak nie spełnienie tego wymogu a limine nie może być przesłanką odmowy lokalizacji inwestycji w sytuacji gdy w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość znajdują się już zabudowania pozwalające na określenie wymagań nowej zabudowy. Pojęcie "działki sąsiedniej" występujące w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. W tak rozumianym sąsiedztwie zabudowanych działek nowopowstająca zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Ustawowym celem (zasada dobrego sąsiedztwa) charakterystyki opisanej w zdaniu poprzednim jest właśnie zapewnienie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech starej zabudowy, łącznie z zasadą kontynuacji funkcji. Innymi słowy, nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Reasumując przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (a przez niego również przepisy rozporządzenia)ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz - jak wyżej). Wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z powodu nie spełnienia warunku z art. 61 ust.1 pkt 1 in fine ustawy może nastąpić tylko wtedy gdy w sąsiedztwie nie ma żadnej zabudowy, która mogłaby stanowić punkt odniesienia dla decyzji ustalającej. Jak wywiedziono już w niniejszym uzasadnieniu sąsiedztwo należy rozumieć szeroko, to jest tak dalece, jak długo o planowanej inwestycji można powiedzieć, że pozostaje do zabudowy dotychczasowej w czytelnych, uporządkowanych relacjach, o jakich mowa w art. 2 pkt 1 ustawy. Skoro w analizowanym obszarze znajdują się działki z zabudową mieszkaniową, to mimo iż ma ona charakter zabudowy rozproszonej należy przyjąć, że możliwe jest określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W świetle powyższych rozważań przyjąć należało, iż brak było podstaw prawnych, by odmowę ustalenia warunków zabudowy oprzeć można było, tak jak uczyniły to organy obu instancji na tym, iż zabudowa mieszkaniowa w obszarze analizowanym ma charakter rozproszony, a także na braku zabudowy tożsamej przy tej samej drodze publicznej. Odnosząc się do kwestii niespełnienia przez inwestorów warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp wskazać trzeba, że wystarczające jest, by projektowane (niekoniecznie istniejące) uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W myśl przepisu art. 61 ust. 5 upzp warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Niedopuszczalne było zatem - jak uczynił to Burmistrz K. - zwrócenie się do gestorów sieci, z pytaniem, czy istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla nowej inwestycji. Organ powinien był zobowiązać inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie promesy umów zawartych z gestorami sieci. Promesy takie gwarantujące zawarcie umowy w przypadku realizacji inwestycji byłyby wystarczające dla uznania, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 upzp został spełniony. Zważywszy zatem na naruszenie przez organy orzekające przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z ust. 5 upzp), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a, a o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające mając na względzie normę zawartą w art. 153 p.p.s.a. zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w niniejszym wyroku. Oznacza to, że nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy sam fakt istnienia w obszarze analizowanym rozproszonej zabudowy mieszkaniowej, która nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej, co działka mająca być przedmiotem zainwestowania. Wyznaczając obowiązująca linię nowej zabudowy organ winien mieć na względzie także przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi że dopuszcza się inne aniżeli zawarte w § 4 ust. 1-3 rozporządzenia wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, o ile wynika to z analizy. Ponadto uwzględnienia będzie wymagało, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy możliwe jest zarówno w wypadku, gdy dla zamierzenia budowlanego wystarczające jest, nie tylko istniejące uzbrojenie terenu ale także uzbrojenie projektowane(art. 61ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 upzp). /-/ J.Zieliński /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska MK