II SA/Po 671/10
PostanowienieWSA w Poznaniu2010-10-28
Skład orzekający: D.Rzyminiak-Owczarczak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji?Ratio decidendi
Organ administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, nie posiada legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko przez podmiot znajdujący się poza systemem organów podlegających kontroli sądu, a organy administracji nie mogą wykorzystywać tego postępowania do rozstrzygania sporów między sobą.Stan faktyczny
Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., która uchyliła decyzję Burmistrza o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Burmistrz zarzucił, że organ drugiej instancji uchylił jego decyzję, mimo braku przesłanek do wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, argumentując brak legitymacji skarżącego, który działał jako organ pierwszej instancji.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA D.Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia 1. Odrzucić skargę 2. Zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) zł. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak
W dniu 27 maja 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) maja 2010 r., uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) czerwca 2009 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr (...) w R. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Burmistrza organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji, pomimo iż w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r., o co wnioskowało Stowarzyszenie Mieszkańców Wsi R.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, argumentując, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy S. rozstrzygał sprawę jako organ I instancji, co przesądza o braku legitymacji skargowej do wniesienia skargi,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 §1 powyższej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...), natomiast w myśl § 2 powyższego artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wymóg naruszenia interesu prawnego ma przy tym charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 389/06, LEX 290703). Taka konstrukcja interesu prawnego przesądza, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna uległa bezpośredniej zmianie na skutek władczych działań organów administracji państwowej, przy czym naruszenie powyższe musi mieć charakter zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jedynie bezpośrednie naruszenie konkretnej normy prawnej może skutkować udzieleniem ochrony prawnej przez sąd administracyjny. Tym samym skarżący musi wykazać na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego, którego dopuściły się organy administracji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tak ukształtowana struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje jednocześnie krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LEXisNexis Warszawa 2005, str. 212). W świetle powyższego stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie może być organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji, bowiem jego rola w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 460/05, LEX 193976).
W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) czerwca 2009 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce nr (...) w R. Orzeczenie Burmistrza stanowiło załatwienie indywidualnej sprawy administracyjnej, w której Burmistrz Miasta i Gminy S. działał jako organ I instancji. Tym samym Burmistrz będący organem wykonawczym gminy działał w sprawie jako organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne, a z art. 28 i 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, że stroną nie może być organ, który w sprawie został powołany do wydania decyzji administracyjnej.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu i stąd na mocy powołanego wyżej przepisu oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 powyższej ustawy.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło