II SAB/Wa 253/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Janusz Walawski Protokolant Asystent sędziego Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P.M. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości do rozpoznania wniosku P.M. z dnia [...] lipca 2010 r. w zakresie wykazu wszystkich beneficjentów działania POIG 8.1, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią - w terminie 14 dni od otrzymania przez organ wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. odrzuca skargę w pozostałej części. P. M. w dniu 29 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2010 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej w postaci udostępnienia w wersji elektronicznej wniosków o dofinansowanie, które zostały wyłonione do dofinansowania na podstawie I rundy aplikacyjnej naboru z 2009 r.; kopii wszystkich wniosków o płatność wraz z załącznikami przedłożonymi do PARP przez M. S.A. z M. – w ramach POIG 5.1; wykazu wszystkich beneficjentów działania POIG 8.1, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] lipca 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie wersji elektronicznej wniosków o dofinansowanie, które zostały wyłonione do dofinansowania na podstawie I rundy aplikacyjnej naboru z 2009 r.; kopii wszystkich wniosków o płatność wraz z załącznikami przedłożonymi do PARP przez M. S.A. z M. – w ramach POIG 5.1; wykazu wszystkich beneficjentów działania POIG 8.1, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości w odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia 26 lipca 2010 r. odmówiła skarżącemu udostępnienia wnioskowanych informacji stwierdzając, że nie stanowią one informacji publicznej. Organ podniósł, że wniosek służy zbieraniu dowodów w sprawach, w których skarżący wystąpił z powództwami cywilnymi wobec PARP. Wystąpienie z powództwami jest konsekwencją wypowiedzenia umowy nr [...] zawartej pomiędzy skarżącym a PARP. W dniu 29 lipca 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł, aby sąd nakazał Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości rozpatrzenie dwóch wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2010 r. Ponadto, P. M. wniósł o ukaranie prezesa zarządu PARP karą, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej, a także o zasądzenie od PARP na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 13 sierpnia 2010 r. wniósł o oddalenie skargi. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wskazała, że o bezczynności można mówić tylko tam, gdzie istnieje prawny obowiązek określonego działania przez PARP. Inaczej mówiąc o stanie bezczynności można byłoby mówić tylko w sytuacji, jeżeli PARP nie udostępniłaby żądanej informacji w terminie zakreślonym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a przedmiotem wniosku byłaby informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy (por. wyroki NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02, Wokanda 2003/6/33 oraz z dnia 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, Lex 291197). Organ wskazał, że w niniejszej sprawie żądane przez skarżącego informacje w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie mogą być uznane za informację publiczną, bowiem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1). Artykuł 3 ustawy wskazuje przy tym, iż prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, a także uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę uznać należy częściowo za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ prowadząc przedmiotowe postępowanie w sposób prawidłowy wywiódł, iż odpowiedź na pytania postawione we wniosku nie będzie stanowiła informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przepis ten realizuje wskazówki wynikające z art. 61 Konstytucji RP wskazującego jako kryterium udostępnienia informacji to, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne, zaś w odniesieniu do innych podmiotów, czy wykonują zadania władzy publicznej lub gospodarują mieniem publicznym, tj. mieniem komunalnym lub państwowym. Do definicji informacji publicznej odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż za taką należy uznać informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż wbrew wywodom organu, żądany przez stronę wykaz wszystkich beneficjentów działania POIG 8.1, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią, stanowi informację publiczną w rozumieniu omawianej ustawy. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości dysponuje majątkiem publicznym. Jest więc podmiotem, który w myśl art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Tak więc wykaz kręgu podmiotów, które otrzymały dofinansowanie od Agencji w ramach realizacji prowadzonego przez nią programu, a więc podmiotów, które zostały zasilone majątkiem publicznym, jest informacją publiczną. Powyższa kategoria spraw znajduje się bowiem w kategorii przedmiotowej wyodrębnionej w przepisie art. 6 ust. 2 i 3 analizowanej ustawy. W świetle powyższego, nie zasługują na uwzględnienie argumenty podnoszone przez organ, iż wykaz omawianych beneficjentów nie stanowi informacji publicznej, gdyż organ nie dysponuje tak sporządzonym wykazem obejmującym podmioty, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią. Agencja nie wywodziła bowiem, aby nie było możliwym sporządzenie takiego wykazu. Stąd więc powyższą kwestię należy badać nie w kategoriach wskazanych przez organ, a więc czy odpowiedź na zadane pytanie jest informacją publiczną, lecz ewentualnie, czy będzie to informacja przetworzona. Jeśliby jednak organ doszedł do przekonania, iż wykaz przedmiotowych beneficjentów będzie informacją przetworzoną, to winien przeprowadzić postępowanie, o jakim mówi przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie (...). Winien więc wezwać wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego przemawiającego za domaganiem się przez stronę udostępnienia wiedzy w spornym zakresie. Po stronie organu nie istniały zaś podstawy do tego, aby stwierdzać, iż odpowiedź na zadane pytanie nie jest informacją publiczną. O kwestii tego, co jest taką informacją, nie przesądza bowiem okoliczność, iż informacja musi zostać dopiero wytworzona. Nie sposób podzielić też wywodów organu, iż informacja odnośnie omawianych beneficjentów jest uwidoczniona na stronie internetowej, gdyż wykaz ten obejmuje wszystkich, którzy skorzystali z programów przeprowadzanych przez Agencję, bez tak szczegółowego rozbicia na podgrupy, jak zostało to wskazane we wniosku. Za okoliczność pozostającą bez wpływu na kwalifikację wniosku strony jako będącego informacją publiczną uznać należy podnoszoną przez organ okoliczność, iż istnieje podejrzenie, że strona zechce wykorzystać zdobytą wiedzę w innym postępowaniu sądowym. Sposób wykorzystania przez podmiot uprawniony otrzymanej informacji, nie może bowiem przesądzać o tym, czy dana wiedza jest informacją publiczną czy też nie. O tym przesądza bowiem jedynie to, czy dochodzone informacje znajdują się w wykazie objętym treścią art. 6 ustawy o dostępie (...). Ustawodawca nie uzależnił zaś definicji informacji publicznej od tego, w jakim celu jest ona potrzebna stronie składającej wniosek o jej udostępnienie. Na marginesie podkreślenia wymaga również okoliczność, iż w aktach administracyjnych brak jest dowodów na to, aby istotnie strona zamierzała wykorzystać dochodzoną wiedzę w procesie sądowym. Stąd więc także argumenty organu jawią się jako pozostające w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. W świetle powyższego, skarga odnośnie żądania udostępnienia wykazu beneficjentów działania POIG 8.1, którym wypłacono przynajmniej jedną płatność pośrednią, jawi się jako zasadna. Mimo bowiem faktu, iż informacja w tym zakresie stanowi informację publiczną organ nie rozpoznał wniosku strony. Stąd więc należało zobowiązać organ do rozpoznania wniosku w powyższym zakresie w terminie 14 dni od otrzymania przez organ prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie wraz z aktami administracyjnymi. Tutejszy Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi odnośnie żądania udostępnienia wniosków o dofinansowanie, które zostały wyłonione do dofinansowania na podstawie I rundy aplikacyjnej naboru z 2009 r. i wniosków o płatność wraz załącznikami przedłożonymi przez M. S.A. w ramach POIG 5.1. W myśl art. 3 omawianej ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. wgląd do dokumentów urzędowych. Podstawową więc kwestią było dokonanie analizy tego, jakiego rodzaju dokumentem są przedmiotowe wnioski. Omawiana ustawa zawiera w art. 6 ust. 2 definicję dokumentu urzędowego, którym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego obowiązków i skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Aby więc dokument spełniał kryteria umożliwiające uznanie go za dokument urzędowy, muszą być spełnione dwie podstawowe przesłanki: - musi on stanowić oświadczenie złożone przez funkcjonariusza publicznego, - oświadczenie to musi być złożone w ramach kompetencji posiadanych przez tego urzędnika. W realiach niniejszej sprawy wnioski składane przez podmioty ubiegające się o dofinansowanie w ramach programów prowadzonych przez Agencję, nie stanowią dokumentów urzędowych. Nie zostały bowiem sporządzone przez funkcjonariusza publicznego, a tym bardziej nie stanowią takiego oświadczenia złożonego w ramach jego obowiązków. Są to wyłącznie dokumenty, które można analizować zgodnie z treścią art. 245 Kodeksu postępowania cywilnego jako dokumenty prywatne. Wnioski te stanowią bowiem jedynie dowód tego, że osoba podpisująca je, czyli przedsiębiorca ubiegający się o dofinansowanie, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Wobec powyższego w sytuacji, gdy omawiane żądanie udostępnienia spornych wniosków nie jest wiedzą objętą przez ustawę o dostępie (...) jako informacja publiczna, skargę w tym zakresie należało odrzucić, gdyż została spełniona przesłanka o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest bowiem niedopuszczalne w sytuacji, gdy organ nie mógł udzielić żądanej informacji, gdyż nie należała ona do kategorii informacji publicznej. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 149 powołanej ustawy, zaś w pkt 2 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy.