II FZ 60/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA del. Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 970/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 970/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił A. Z. na podstawie art. 86 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.), przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że 14 września 2010 r. skarżąca skierowała do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przesyłka zawierająca postanowienie - z uwagi na nieobecność skarżącej w miejscu zamieszkania - została odebrana przez córkę skarżącej w dniu 9 sierpnia 2010 r. O otrzymaniu przesyłki skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 8 września 2010 r. i niezwłocznie nadała przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz skargę w dniu następnym. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Sad wskazał również na przesłanki wymienione w art. 87 P.p.s.a w zakresie przywrócenia terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji argumentacja skarżącej, iż córka przekazała jej przesyłkę w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi do sądu nie zasługuje na uwzględnienie, a przedstawione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 72 § 1 P.p.s.a odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. W zażaleniu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie skarżącej niedbalstwo można zarzucić doręczycielowi i domownikowi, nie zaś stronie, której przysługuje prawo do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W rozpoznawanej sprawie skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podała przekazanie przesyłki, przez córkę będąca dorosłym domownikiem w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi do sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez skarżącą nie można zostać uznać za przeszkodę nieusuwalną. Skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn od niej niezależnych. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom skarżącej - o nie dochowaniu przez nią szczególnej staranności. W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że fakt, iż w odpowiednim terminie dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata nie wyłączy winy skarżącej. Nieuwagę lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.