II GSK 669/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "O. Spółki z o.o." w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 2214/10 w sprawie ze skargi "O. Spółki z o.o." w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 3 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/GL 2214/10 odrzucił skargę "O. Spółki z o.o." w R. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie gier losowych. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że pismem z [...] sierpnia 2010 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję. Następnie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki przez osobę, która wniesioną skargę podpisała. W wezwaniu wskazano, że taki dokument może stanowić np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, aktualny na dzień wniesienia skargi, zgodnie z wymogami art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W wykonaniu wezwania strona nadesłała kserokopię odpisu aktualnego z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając odrzucenie skargi podał, że uzupełniając jej brak formalny strona złożyła odpis z KRS-u potwierdzony przez radcę prawnego, który jednak nie występował w sprawie, a więc nie spełniał wymogów określonych w art. 48 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 48 § 3 w związku z 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła "O. Spółka z o.o.", zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 48 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewezwanie skarżącej do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego, który dokonał poświadczenia odpisu KRS za zgodność z oryginałem do występowania przez WSA w G.; - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenie skargi pomimo uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zgodnie z wezwaniem z [...] września 2010 r. i przedłożenia przez skarżącą odpisu KRS Spółki poświadczonego za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego umocowanego do występowania w rozpoznawanej sprawie przed WSA w G. W uzasadnieniu zarzutów Spółka podała, że prawidłowo i zgodnie z wezwaniem uzupełniła brak formalny skargi. Sąd zaś powinien wezwać ją do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a nie – pominąwszy wezwanie, skargę odrzucić. Tym samym według Spółki odrzucenie skargi w sprawie było przedwczesne, w szczególności gdy skarżąca posiada stosowne pełnomocnictwo dla radcy prawnego do reprezentowania jej w tym postępowaniu. Nadto skarżąca podniosła, że w analogicznej sprawie toczącej się przed WSA w G. (sygn. akt III SA/GL 2339/10) Sąd pierwszej instancji wezwał Spółkę do przedłożenia pełnomocnictwa dla radcy prawnego, który poświadczył za zgodność odpis KRS Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę uznając, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Przyjął bowiem, że nadesłana kserokopia odpisu aktualnego z KRS dotyczącego skarżącej Spółki i potwierdzającego umocowanie prokurenta A. P.-W. do podpisania skargi – nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego występującego w sprawie jako pełnomocnik strony, a taki warunek wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych było przedwczesne. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zgodzić się należy co do zasady z poglądem wyrażonym przez Sąd pierwszej instancji, że określonego w art. 48 § 3 p.p.s.a. wymogu nie spełnia złożenie dokumentu, którego zgodność z oryginałem została potwierdzona przez radcę prawnego niewystępującego jako pełnomocnik strony. Jednakże, co wymaga podkreślenia, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy Sąd zbyt wcześnie uznał, że radca prawny D. M.-K. nie jest pełnomocnikiem skarżącej występującym w sprawie. Zauważyć bowiem należy, że skierowane do strony wezwanie z [...] września 2010 r. (k. 14 akt WSA), dotyczące uzupełnienia braku formalnego skargi (zgodnie z pkt IV, Zarządzenia Przewodniczącego III Wydziału WSA w G. z [...] września 2010 r. – k. 1 akt WSA) zawierało jednoznaczną informację odpowiadającą treści art. 48 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy Sąd stwierdził brak pełnomocnictwa radcy prawnego, który dokonał czynności przewidzianej w art. 48 § 3 p.p.s.a. stosownie do pouczenia skierowanego bezpośrednio do strony, to przed odrzuceniem skargi, powinien był wezwać poświadczającego dokument radcę prawnego do nadesłania pełnomocnictwa w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w zakresie obejmującym treść skierowanego do niej wezwania. Należy mieć na uwadze, że pełnomocnik mógł zostać ustanowiony w każdym stanie postępowania, podobnie jak w każdym jego momencie mógł się ujawnić. Naczelny Sąd Administracyjny w konsekwencji uznał, że doszło do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej art. 48 § 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pełnomocnik skarżącej przy skardze kasacyjnej przedłożyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa udzielonego jej w dniu 7 października 2010 r. (k. 44 akt sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego), co obecnie czyni nieaktualnym wzywanie do uzupełnienia tego braku formalnego. Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej strony skarżącej na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącą koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na zaskarżone postanowienie podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz strony skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 559/07, LEX nr 479004). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.