II SO/Go 12/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy z wniosku P.L.M. w przedmiocie wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Katolickiej Prywatnej Szkole Podstawowej i Gimnazjum Katolickiemu postanawia: I. wymierzyć Dyrektorowi Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, II. zasądzić od Dyrektora Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego na rzecz skarżącego P.L.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r., przesłanym pocztą elektroniczną, P.L.M. zwrócił się do Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ilości uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum w "roku akademickim" 2009/2010 pobierających naukę w systemie nauczania jak w szkołach publicznych, kopii dokumentu będącego podstawą prawną działania w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz wykazu składników majątku placówki nabytego ze środków publicznych. Po upływie czternastu dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. [...] lipca 2010 r. P.L.M. wniósł drogą pocztową do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Szkoły skargę na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wraz z wnioskiem o ukaranie kierownika jednostki karą, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.). Jak wynika ze stempla pocztowego na odpisie zwrotnego potwierdzenia odbioru skargi, wpłynęła ona do Szkoły dnia 2 sierpnia 2010 r. W tym również dniu Dyrektor Szkoły udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Dnia [...] sierpnia 2010 r. P.L.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosek o ukaranie kierownika jednostki grzywną, o której mowa w art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz dodatkowo grzywną, o której mowa w art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając skargę podał, iż do dnia złożenia wniosku skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego, w zakresie wniosku o wymierzenie grzywny przyznał, iż postąpił wbrew zapisom ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wbrew art. 54 § 2 p.p.s.a., jednak nie uczynił tego świadomie, przekazując skarżącemu informacje o które wystąpił, w związku z czym zwrócił się o wymierzenie grzywny w łagodnym wymiarze. Skarga P.L.M. na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopiero na wezwanie Sądu w dniu 21 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. okazał się zasadny. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) – dalej zwanej "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne (niż wymienione w pkt od 1 do 4), które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. W świetle art. 70 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.) nie ulega wątpliwości, że oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet, gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne. W konsekwencji podmioty reprezentujące takie szkoły są obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie dotyczącym wykonywania przez te szkoły zadań publicznych. To zaś z kolei oznacza, że podmiot, który zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie i nie została mu ona udzielona w przewidzianym przez przepisy prawa terminie, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z treści art. 54 § 2 p.p.s.a., wniesienie takiej skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżono, skutkuje obowiązkiem przekazania jej właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera jednak w tym zakresie przepis szczególny, w myśl którego przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia jej wpływu do organu (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.). Szczególnego zaakcentowania wymaga, iż nawet wykonanie przez organ w pełnym zakresie obowiązków wynikających dla niego z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a (przekazanie skargi, akt administracyjnych i odpowiedzi na nią) nie czyni bezprzedmiotowym, wszczętego wnioskiem o ukaranie grzywną, postępowania sądowoadministracyjnego i nie skutkuje jego umorzeniem. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Dyrektora Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do tej Szkoły w dniu 2 sierpnia 2010 r. Stosownie do cytowanych wyżej przepisów skutkowało to obowiązkiem przekazania jej do Sądu wraz z aktami sprawy w terminie piętnastu dni, tj. do dnia 17 sierpnia 2010 r. W przewidzianym terminie Dyrektor Szkoły nie przekazał skargi wraz z aktami sprawy. Dnia 4 października 2010 r. Dyrektor Szkoły przesłał do Sądu drogą pocztową odpowiedź na wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny wraz z odpisami dokumentów obrazującymi stan sprawy. Oryginał skargi P.L.M. wpłynął natomiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. dopiero w dniu 21 października 2010 r., na wezwanie zawarte w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 października 2010 r. Zachowanie Dyrektora Katolickiej Prywatnej Szkoły Podstawowej i Gimnazjum Katolickiego, polegające na niezastosowaniu się do obowiązku przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy w przewidzianym do tego ustawowym terminie, wypełniło zatem przesłanki wynikające z dyspozycji art. 55 § 1 p.p.s.a., co upoważniło Sąd do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i wymierzenia Dyrektorowi Szkoły grzywny na podstawie powyższego przepisu. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a., do którego odsyła art. 55 § 1 p.p.s.a., wyznacza górną granicę grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, jednak zdaniem Sądu w niniejszej sprawie adekwatną do naruszenia przepisów prawa popełnionego przez Dyrektora Szkoły była grzywna w wysokości 100 zł. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, iż przywołany przepis jest przepisem karnym, penalizującym zachowanie polegające na nieudostępnieniu informacji o tym charakterze. Pomijając już fakt udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych nie obejmuje orzekania kar za czyny zabronione, nawet gdy zostały one spenalizowane w aktach prawnych umownie zaliczanych do prawa administracyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.