I GSK 813/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Janusz Zajda Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 960/10 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 960/10, oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 16 czerwca 2010 r. nr 360000-IAGW-9116-120/2010/MM w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił A. A. zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego m. O., uznając, że podatnik nie nadesłał dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury zakupu z wykazaną kwotą akcyzy, do czego był uprzednio (pismem z dnia [...] lipca 2009 r.) wezwany. Decyzją z dnia[...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, że obowiązek załączenia wymaganych dokumentów spoczywa na podatniku, który nie może się powoływać jedynie na to, że dokumenty te istnieją w jakimś miejscu i wymagać, aby poszukiwały je organy podatkowe. O zwrot akcyzy może się ubiegać się tylko ten, kto dysponuje dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11; dalej: u.p.a.) lub § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246; dalej: rozporządzenie wykonawcze), zaś wniosek strony z dnia 13 lipca 2009 r. nie spełniał tych wymogów. Przede wszystkim strona nie załączyła dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury z wykazaną kwotą akcyzy. Z załączonej faktury zakupu pojazdu z dnia [...] maja 2009 r. wynika tylko, że zapłacona kwota 95.901 zł nie zawiera w sobie podatku VAT. W dokumencie tym brak jest informacji odnośnie do podatku akcyzowego. Ponadto, w przedmiotowym wniosku nie wskazano nawet kwoty żądanego zwrotu podatku akcyzowego. Również oświadczenie strony z dnia 4 sierpnia 2009 r. nie spełnia wymogów określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego – nie zawiera bowiem informacji o terminie i sposobie wywozu auta poza terytorium kraju. Z dokumentu tego ogólnie wynika, że przedmiotowy pojazd wywieziono do Niemiec, tam został zarejestrowany i zapłacono za niego VAT. Powyższą decyzję A. A. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który skargę oddalił, uznając, że w rozpoznawanej sprawie organy zasadnie stwierdziły, że podatnik nie wykazał, że osobiście, bądź przez inną osobę, lecz w jego imieniu, dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowego pojazdu – jak wymaga tego przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. Wprawdzie skarżący przedłożył kserokopię faktury zakupu samochodu, z której wynika, że nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie potwierdził jednak faktu dostawy wewnątrzwspólnotowej dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 u.p.a.. Nie złożył także dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury z wykazaną kwotą akcyzy (ust. 4). Również oświadczenie złożone przez skarżącego w toku postępowania przed organem nie spełnia wymogów, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przepisy akcyzowe nie nakazują, aby wnioskodawca przedstawił wszystkie wymienione w powyższych przepisach dokumenty – wystarczy jeden, który niezbicie potwierdza wywóz, np. komunikat elektroniczny IE 599, z którego wynika, że dany samochód opuścił terytorium Wspólnoty Europejskiej, czy też dokument przewozowy potwierdzający odbiór samochodu w innym państwie członkowskim. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że sama faktura potwierdzająca sprzedaż samochodu bez wykazanej kwoty akcyzy nie stanowi podstawy do zwrotu akcyzy. Zdaniem Sądu, postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w przepisie § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, nie oznacza, że organ sam ma pozyskiwać dokumenty wymagane do zwrotu akcyzy, oznacza natomiast, że organ ma obowiązek sprawdzić autentyczność dokumentów przedłożonych przez stronę, a tym samym i zasadność zwrotu. Aby doszło do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, strona musi złożyć określone dokumenty. A. A. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku, w szczególności: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) poprzez oddalenie skargi wobec niezastosowania § 5 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, stanowiącego o obowiązku podatnika podatku akcyzowego określenia na żądanie nabywcy w fakturze kwoty podatku akcyzowego, zawartej w wartości towarów wykazanych w tej fakturze, b) art. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez oddalenie skargi wobec błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 8 u.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego marki M. O., c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez oddalenie skargi wobec niezastosowania art. 107 § 3 u.p.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez przyjęcie, iż faktura nr [...] dotycząca zakupu auta M. O. oraz oświadczenie skarżącego nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1 i § 2, 122, 123, 125 oraz 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, polegającą na nieprzeprowadzeniu niezbędnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 24 lutego 2009 r., co tym samym pozbawiło skarżącego możliwości uzyskania zwrotu podatku akcyzowego, e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, mimo błędnego pominięcia w postępowaniu odwoławczym wnioskowanych dowodów oraz zaniechania ich przeprowadzenia, a w szczególności w zakresie dokumentów będących w posiadaniu importera i sprzedawcy, zawierających wysokość opłaconej akcyzy, których uzyskanie stałoby się możliwe w sytuacji właściwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący wielokrotnie zwracał się do importera oraz sprzedającego auto o zweryfikowanie treści przedmiotowej faktury o uiszczony podatek akcyzowy. Z nieznanych przyczyn przedsiębiorcy ci uparcie odmawiali takiej korekty, mimo obowiązku ciążącego na nich w tym zakresie. W tym też celu skarżący w toku postępowania złożył wniosek o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, mając nadzieję, że na żądanie organów podatkowych sprzedający uzupełni treść wspomnianej faktury o kwotę uiszczonego podatku akcyzowego. Tym bardziej takie przypuszczenie było uzasadnione, skoro to właśnie na rachunek Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. akcyza została uiszczona. W ocenie skarżącego czynnością dopuszczalną przez prawo było w przedmiotowej sprawie sprawdzenia przez organ podatkowy zapisów na jego rachunku bankowym celem odczytania kwoty uiszczonej akcyzy. Odmowa wykonania takich czynności pozbawiła skarżącego prawa do zwrotu akcyzy, tym bardziej, że nie ma on innych środków prawnych, które mogłyby niejako "przymusić" wystawiającego fakturę do jej korekty o kwotę podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w postępowaniu odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z kolei z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądząc ze sposobu zredagowania skargi kasacyjnej, została ona oparta wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, gdyż wyraźnie powołano się w niej tylko na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., zaś w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej (notabene punktu 2 skarga w ogóle nie zawiera) zarzucono wyłącznie "naruszenie przepisów prawa materialnego". W związku z tym należy przypomnieć, że przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zawiera dwie odrębne przesłanki naruszenia prawa materialnego – tj. "błędnej jego wykładni" oraz (lub) "niewłaściwego zastosowania", które w podstawach skargi kasacyjnej mogą pojawić się łącznie bądź oddzielnie, lecz zawsze powinny być uzupełnione o wskazanie, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. W kontekście przywołanego wyżej przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz zawartych w nim przesłanek naruszenia prawa materialnego (błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania), należy zauważyć, że dwa ostatnie zarzuty kasacyjne – podniesione w pkt 1 lit. d/ oraz lit. e/ petitum skargi kasacyjnej – nawet nie nawiązują do owych (określonych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przesłanek, co powoduje, że już tylko z tego powodu nie było możliwe dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny ich prawidłowej kontroli kasacyjnej i nie mogły okazać się skuteczne. Co więcej, nawet pobieżna analiza zarzutów podniesionych w pkt 1 lit. d/ oraz lit. e/ petitum skargi kasacyjnej wyraźnie wskazuje, że są to zarzuty procesowe, ponieważ w obydwu tych zarzutach kwestionowana jest prawidłowość postępowania organów w przedmiotowej sprawie i zarzucono naruszenie szeregu przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. ustawy, która poza zobowiązaniami i informacjami podatkowymi, normuje głównie "postępowanie podatkowe" (art. 1 pkt 3 Ordynacji) i wszystkie powołane w pkt 1 lit. d/ oraz lit. e/ petitum skargi kasacyjnej przepisy (tj. art. 120, 121 § 1 i § 2, 122, 123, 125, 180 § 1 oraz 187 § 1) zamieszczone są w Dziale IV. Ordynacji podatkowej, zatytułowanym "Postępowanie podatkowe". W związku z tym należy zauważyć, że aby zarzut procesowy, tj. oparty na drugiej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) mógł okazać się skuteczny, trzeba nie tylko wykazać, że doszło do naruszenia określonych przepisów postępowania, ale i że to naruszenie (uchybienie) mogło mieć (choćby potencjalnie) istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej, formułując w pkt 1 lit. d/ oraz lit. e/ petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 120, 121 § 1 i § 2, 122, 123, 125, 180 § 1 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej, nie wykazano, aby w ogóle doszło do naruszenia tych przepisów, a tym bardziej, aby owo uchybienie mogło mieć "istotny wpływ na wynik sprawy", jak tego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania w ogóle nie odnoszą się do powołanych w petitum skargi przepisów Ordynacji podatkowej, lecz do przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, mimo że – jak to już wyżej wskazano – postępowanie podatkowe regulują przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy k.p.a. Z powyższych względów obydwa sformułowane w pkt 1 lit. d/ oraz lit. e/ petitum skargi kasacyjnej zarzuty (czy to oceniane w kontekście przesłanek z art. 174 pkt 1, czy też art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należało uznać za całkowicie nieuzasadnione. Równie nieuzasadnione, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, są także zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w pkt 1 lit. a/ – c/ petitum skargi kasacyjnej. Zarzuty te dotyczą: "niezastosowania § 5 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom (...), stanowiącego o obowiązku podatnika podatku akcyzowego określenia na żądanie nabywcy w fakturze kwoty podatku akcyzowego, zawartej w wartości towarów wykazanych w tej fakturze" (pkt 1 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej), "błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 8 u.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego marki M. O." (pkt 1 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej) oraz "niezastosowania art. 107 § 3 u.p.a. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez przyjęcie, iż faktura nr [...] dotycząca zakupu auta M. O. oraz oświadczenie skarżącego nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej" (pkt 1 lit. c/ petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tych zarzutów, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że przedmiotem postępowania, do którego odnosi się zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., był "zwrot akcyzy", który zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. dokonywany jest "na wniosek" określonego w tym przepisie podmiotu, składany właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, wraz z "dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumentami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3" –o czym jasno stanowi art. 107 ust. 4 u.p.a. A zatem, stroną inicjującą to postępowanie nie jest organ lecz podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy; stąd też nieco inaczej regulowane jest postępowanie dowodowe w tych sprawach i inaczej też rozkłada się "ciężar dowodów", gdyż poza zasadami ogólnymi postępowania, regulowanymi przepisami Ordynacji podatkowej, w postępowaniu o zwrot akcyzy pierwszorzędne znaczenie mają przepisy ww. ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, a także przepisy ww. rozporządzeń Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, oraz z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że obowiązek załączenia do wniosku wymaganych prawem dokumentów spoczywa na podatniku ubiegającym się o zwrot akcyzy, który, żądając zwrotu akcyzy, nie może się powoływać jedynie na to, że dokumenty te (dowody mogące świadczyć o uiszczeniu akcyzy od przedmiotowego samochodu) gdzieś istnieją i wymagać od organów podatkowych, aby to one, a nie podatnik, miały poszukiwać owych dowodów (dokumentów). Jak już bowiem wyżej wskazano (i co szerzej zostało omówione w zaskarżonym wyroku oraz w decyzjach orzekających w tej sprawie organów), o zwrot akcyzy może się ubiegać się tylko ten, kto złoży stosowny wniosek i dysponuje dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 4 u.p.a. lub § 2 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego. Nie ulega wątpliwości, że wniosek strony z dnia 13 lipca 2009 r. nie spełniał tych wymogów. Przede wszystkim strona nie załączyła dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktury z wykazaną kwotą akcyzy. Z załączonej faktury zakupu pojazdu z dnia [...] maja 2009 r. wynika tylko, że zapłacona kwota 95.901 zł nie zawiera w sobie podatku VAT, Jednakże sama faktura potwierdzająca sprzedaż samochodu, bez wykazanej kwoty akcyzy, nie stanowi podstawy do zwrotu akcyzy. Ponadto, w przedmiotowym wniosku nie wskazano nawet kwoty żądanego zwrotu podatku akcyzowego. Również oświadczenie strony z dnia 4 sierpnia 2009 r. nie spełnia wymogów określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego – nie zawiera bowiem informacji o terminie i sposobie wywozu auta poza terytorium kraju. Z dokumentu tego ogólnie wynika, że przedmiotowy pojazd wywieziono do Niemiec, tam został zarejestrowany i zapłacono za niego VAT. Najogólniej mówiąc, żaden z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie potwierdza podstawowej okoliczności, a mianowicie tego, że od przedmiotowego samochodu została uiszczona akcyza, o której zwrot się on ubiega. Formułując zarzut związany z nieprzeprowadzeniem przez organ dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wykonawczego, autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, że w przepisie tym wyraźnie jest mowa, że w przypadku gdy "zasadność zwrotu akcyzy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego", zwrot akcyzy następuje w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy. Generalnie więc, przepis ten stwarza podstawę prawną organowi podatkowemu do (legalnego, zgodnego z prawem) wydłużenia "podstawowego" (określonego w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wykonawczego) terminu zwrotu akcyzy z 30 dni od dnia złożenia wniosku do 90 dni od dnia złożenia wniosku – tylko wówczas, gdy "zasadność zwrotu akcyzy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego". A zatem nie ulega wątpliwości, że celem przewidzianego w przepisie § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wykonawczego "dodatkowego postępowania wyjaśniającego", jest wyłącznie zweryfikowanie "zasadności" zwrotu akcyzy, czyli np. sprawdzenie autentyczności przedłożonych przez stronę dokumentów lub wiarygodności (prawdziwości) zawartych w nich danych. Dodatkowe postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wykonawczego, w żadnym razie nie oznacza, że w tym postępowaniu to organ sam ma pozyskiwać dokumenty wymagane do zwrotu akcyzy, a jedynie to, że w tym dodatkowym terminie (90 dni, zamiast 30) organ powinien dodatkowo (szerzej, wnikliwej) zbadać "zasadność zwrotu akcyzy". Jeśli natomiast chodzi o podniesiony w pkt 1 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej zarzut "niezastosowania § 5 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. (...), stanowiącego o obowiązku podatnika podatku akcyzowego określenia na żądanie nabywcy w fakturze kwoty podatku akcyzowego, zawartej w wartości towarów wykazanych w tej fakturze", należy zwrócić uwagę, że przepis § 5 ustęp 14 (a nie pkt 14) jasno stanowi, iż to "na żądanie nabywcy podatnik podatku akcyzowego.... określa w fakturze kwotę podatku akcyzowego, zawartą w wartości towarów wykazanych w tej fakturze". A zatem przepis ten – wyraźnie adresowany do "nabywcy", a nie do organu – nie upoważnia organów podatkowych do żądania od podatnika podatku akcyzowego określenia w fakturze kwoty podatku akcyzowego, zawartej w wartości towarów wykazanych w tej fakturze. Przeciwnie, z przepisu tego jasno wynika, że obowiązek wykazania w fakturze kwoty podatku akcyzowego, powstaje wyłącznie wówczas, gdy zażąda tego nabywca. Fakt, że w tej sprawie kontrahenci A. A. (określani jako "dealer" i "importer") odmówili mu podania kwoty akcyzy zapłaconej od przedmiotowego samochodu, powołując się na to, że "nie chcą ujawniać wysokości pobranej marży" (o czym zresztą wspomniał też Sąd I instancji na str. 2 uzasadnienia wyroku), w żadnym razie nie może być rozumiany w ten sposób, że w takiej sytuacji to organ (w miejsce nabywcy) powinien był wystąpić z przewidzianym w § 5 ust. 14 żądaniem. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.