I SA/Gd 668/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił J.M. wydania zaświadczenia o zwolnieniu z obowiązku płatności akcyzy na samochód Audi A6 o nr [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wydanie przedmiotowego zaświadczenia strona złożyła w dniu 14 grudnia 2009 r. przedkładając jednocześnie dokumenty świadczące o nabyciu ww. samochodu w dniu 26 października 2009 r. Z dokumentów załączonych do wniosku, w tym zapisów w karcie pojazdu, dokumentu rejestracyjnego oraz zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wynikało, że nabyty przez podatnika samochód jest samochodem ciężarowym. Jednakże oględziny pojazdu przeprowadzone w dniu 14 grudnia 2009 r. doprowadziły organ pierwszej instancji do wniosku, że pojazd ten nie może zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8704 (samochód ciężarowy) i korzystać ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia (WNT). Zdaniem organu, stwierdzone w trakcie oględzin cechy pojazdu, takie jak część do przewozu towarów tapicerowana (przy jednoczesnym braku tylnej kanapy dla pasażera i pasów bezpieczeństwa), miejsca do montażu pasów bezpieczeństwa, okna na całej długości pojazdu, włącznie z częścią towarową, przeszklenie klapy bagażnika, zamontowanie platformy do przewozu towarów na całej długości w części przeznaczonej do przewozu ładunków, a także przegroda metalowa niepełna, oddzielająca część towarową od części pasażerskiej, świadczą o tym, że przedmiotowy samochód powinien zostać zaklasyfikowany do poz. CN8703 jako samochód osobowy tj. pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 3, poz. 11). Taki pojazd, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z tytułu WNT. Powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia doręczone zostało stronie w dniu 28 stycznia 2010 r. Pismem z dnia 3 lutego 2010 r., nadanym na poczcie w dniu 5 lutego 2010 r., strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, podzielając argumentację zawartą w jego uzasadnieniu. Dodatkowo organ odwoławczy powołał się na pismo firmy A Sp. z o.o. z dnia 23 marca 2010 r. informujące, że przedmiotowy samochód wyprodukowany został jako samochód osobowy i posiada homologację na samochód osobowy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 1, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 109 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym) a także zarzuty naruszenia szeregu przepisów prawa procesowego, w tym art. 120, 121, 122, 124, 180, 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie należało uchylić, jakkolwiek z innych przyczyn, aniżeli podniesione w skardze. Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w dniu 28 stycznia 2010 r., taka bowiem data widnieje na zwrotnym poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej ww. postanowienie. Zażalenie na powyższe postanowienie skarżący złożył w dniu 5 lutego 2010 r., co z kolei wynika ze stempla pocztowego. Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do kwestionowania takiego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zażalenie na postanowienie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zgodnie z tym przepisem termin do wniesienia zażalenia dla skarżącego upłynął w dniu 4 lutego 2010 r. Wnosząc zażalenie w dniu 5 lutego 2010 r. skarżący uczynił to po upływie ustawowego terminu. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był wydać na podstawie art. 228 Ordynacji podatkowej postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, bowiem zgodnie z art. 239 Ordynacji podatkowej, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Na fakt uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia zwrócił uwagę organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 18 lutego 2010 r. przekazując zażalenie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, który jednak w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do tej kwestii rozpatrując sprawę merytorycznie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał tylko, że zażalenie zostało wniesione pismem z dnia 3 lutego 2010 r., co mogłoby wskazywać na błąd w ustaleniach faktycznych w tym zakresie. Podobnie w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej stwierdził lakonicznie, że zażalenie zostało wniesione w terminie, nie wiadomo jednak, na czym oparł to stwierdzenie. Tymczasem uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, o czym przesądza sformułowanie art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej "organ stwierdza". Stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. Uchybienie terminowi nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak wniosek taki nie został złożony. W tych okolicznościach wydanie przez organ odwoławczy postanowienia merytorycznie rozpatrującego wniesione zażalenie stanowiło naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na stwierdzone uchybienie przepisom prawa procesowego Sąd odstąpił od rozpatrywania zarzutów skargi. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zbada, czy w sprawie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, jeżeli tak, to wyda postanowienie w trybie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżone postanowienie. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.