II SA/Ke 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. II SA/Ke 633/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania H.S. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty w dniu 07.06.2010r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnego z dniem 14.05.2010r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej w dalszym ciągu ustawą, oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy i podkreślił, że aby usprawiedliwienie niestawienia się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie mogło mieć miejsce, muszą być jednocześnie spełnione dwa warunki: przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona, * powiadomienie o uzasadnionej przyczynie musi nastąpić w ciągu 7 dni od daty niezgłoszenia się w Urzędzie Pracy. Z akt sprawy wynika, że H. S. w dniu rejestracji w PUP otrzymał "Informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" zawierającą w swej treści pouczenie, iż niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, powoduje utratę statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy oraz, że w przypadku czasowej niezdolności do pracy, bezrobotny obowiązany jest zawiadomić urząd pracy w terminie 2 dni i przekazać zaświadczenie o tej niezdolności wystawione na odpowiednim wzorze bezzwłocznie po ustaniu przyczyn niezdolności do pracy. Skarżący potwierdził podpisem zapoznanie się z treścią Informacji oraz otrzymanie jednego jej egzemplarza i zobowiązał się do przestrzegania zawartych w niej przepisów. Ponownie o obowiązku wynikającym z cytowanego wyżej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy zainteresowany został poinformowany w piśmie z dnia 28.01.2009r. Organ wskazał także, iż materiał dowodowy zawiera "Kartę stawiennictwa osoby bezrobotnej/poszukującej pracy", w której H. S. potwierdził własnoręcznym podpisem termin stawiennictwa wyznaczony na dzień 14.05.2010r. Z powyższej karty wynika, że w w/w dniu zainteresowany nie zgłosił się do Urzędu Pracy i w ciągu 7 dni nie powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia i zmiany decyzji organu I instancji. Argumenty przedstawione przez H. S. w odwołaniu nie mogą zostać uznane za uzasadnioną przyczynę nie zgłoszenia się w PUP w wyznaczonym terminie. Fakt składania odwołania od wydanego w dniu 12.05.2010r. zaświadczenia lekarskiego oraz powoływanie się na trudności w skontaktowaniu się z doradcą zawodowym w Centrum Aktywizacji Zawodowej PUP, nie usprawiedliwiają nieobecności w Urzędzie Pracy w wyznaczonym dniu. Organ podkreślił, że jednym z głównych obowiązków bezrobotnego jest zgłaszanie się we wskazanych przez Urząd terminach. Zainteresowany został w prawidłowy sposób poinformowany o wyznaczonym terminie stawiennictwa oraz o obowiązkach bezrobotnego, jednak z obowiązku tego się nie wywiązał. Ponadto, z dokumentów załączonych do odwołania tj. m.in. z karty informacyjnej Izby Przyjęć Szpitala Kieleckiego sporządzonej w dniu 12.05.2010r. nie wynika, że H. S. był niezdolny do pracy z powodu choroby w dniu 14.05.2010r. Ponadto zarówno odwołanie, jak i treść notatki służbowej sporządzonej przez pracowników PUP nie wskazuje na to, że zainteresowany podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 17.05.2010r. oraz w dniu 24.05.2010r., powoływał się na zły stan zdrowia uniemożliwiający zgłoszenie się w PUP w wyznaczonym dniu lub na inną uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. W/w notatka służbowa sporządzona przez M.K. - doradcę zawodowego, podpisana również przez pracownicę, która rozmawiała z H. S. telefonicznie w dniu 17.05.2010r., zawiera szczegółowy opis rozmów przeprowadzonych z zainteresowanym. Jest w niej m.in. dokładnie opisana kwestia wyznaczenia panu H. S. na dzień 14.05.2010r. terminu stawiennictwa w PUP. Organ dodał, że za "uzasadnioną przyczynę" niestawiennictwa może być uznana tylko taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. Mogą to być nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009r., sygn. akt I OSK 422/09). W nawiązaniu do treści odwołania Wojewoda poinformował skarżącego, że na podstawie art. 54 ustawy z dnia 27.08.2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.), istnieje możliwość uzyskania potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. W związku powyższym osoba nie zarejestrowana jako bezrobotna może zgłosić się do Urzędu Gminy w N. celem złożenia stosownego wniosku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach, H. S. podkreślił, że z zaskarżoną decyzją Wojewody się nie zgadza, gdyż jego zachowanie było zgodne z obowiązującymi przepisami, czego nie można powiedzieć o urzędniku Centrum Aktywizacji, "która złamała regulamin pracy, podała fałszywe dane do Starosty i nie zachowała etyki urzędnika, co na stanowisku doradcy zawodowego jest szczególnie ważne." Skarżący podał, że decyzja I instancji została utrzymana w mocy w ramach "urzędniczej solidarności", a to, że nie poinformował o złym stanie zdrowia i pobycie w szpitalu nazwał "perfidnym kłamstwem". Podał, że "trafił z ulicy na pogotowie, a później do szpitala", co oznacza, że była to nagła choroba. Wyjaśnił także, że stawił się 17 maja 2010r., a urzędniczka zajmująca się jego sprawą "nie przychodzi do pracy na 9 dni, nie przekazuje współpracownicy swoich obowiązków (...), tylko każe jej informować, kto ma do niej sprawę przyszedł 24.05.10." Skarżący podał, że 24 maja 2010r. zadzwonił do pracownicy Urzędu Pracy i przedstawił, dlaczego nie mógł być wcześniej, na co usłyszał "histeryczne wrzaski". W ocenie skarżącego, usprawiedliwił on swoje niestawiennictwo, o czym świadczy karta informacyjna ze szpitala, a urzędniczka go obsługująca zachowała się niewłaściwie i złamała wiele przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu niezależnie od treści zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zawiera ona wad wymienionych w art. 156 kpa powodujących nieważność, ani też nie ma podstaw do stwierdzenia uchybień prawa procesowego czy materialnego, o jakich mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., powodujących konieczność uchylenia aktu będącego przedmiotem skargi. Materialną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Ustalenia poczynione przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd ocenił jako prawidłowe, gdyż odpowiadają dowodom zgromadzonym w sprawie. Bezspornym był fakt, że H. S. nie zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie stawiennictwa, tj. w dniu 14 maja 2010r. Z akt sprawy wynika przy tym, że w ciągu 7 dni od upływu tej daty, tj. do 21 maja 2010r., skarżący nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Wprawdzie z notatki urzędowej sporządzonej przez doradcę zawodowego M.K. wynika, że H. S. zadzwonił do PUP w dniu 17 maja 2010r., jednak w toku tej rozmowy (przeprowadzonej z innym pracownikiem), nie wyjaśnił, z jakich przyczyn nie stawił się dnia 14 maja 2010r., a jedynie "prosił o przekazanie informacji, że dzwonił (...) i zadzwoni 24.05.2010r." Podkreślenia wymaga, że okolicznościom tym nie zaprzeczył H. S. w odwołaniu podając, że był dnia 17 maja 2010r., zadzwonił do PUP, dowiedział się od współpracownicy, "żeby nie przychodził", bo M.K. nie będzie w pracy do 23 maja 2010r. i w związku z tym prosił, żeby zostawić jej kartkę na biurku, że dzwonił i że "będzie 24.05.2010r." Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący w terminie 7 dni od daty wyznaczonego terminu stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy nie tylko nie usprawiedliwił swojej nieobecności w dniu 14 maja 2010r., ale nawet nie powiadomił organ o przyczynie niestawiennictwa, mimo, że miał taką możliwość będąc 17 maja 2010r. i rozmawiając telefonicznie z pracownikiem Urzędu Pracy. Okoliczności te są zaś wystarczające do pozbawienia go przez starostę statusu bezrobotnego, na podstawie art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy. Podkreślenia także wymaga, że dla wypełnienia obowiązku nałożonego na skarżącego jako osobę bezrobotną w w/w przepisie nie ma znaczenia okoliczność, że pracownik "obsługujący" wcześniej jego sprawę – doradca zawodowy M.K. – była nieobecna w pracy do 23 maja 2010r., gdyż warunek, o którym mowa w art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy, zostaje spełniony w przypadku powiadomienia jakiegokolwiek pracownika powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Skarżący mógł tego dokonać w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej dnia 17 maja 2010r. z R.S. Bez znaczenia prawnego pozostaje także okoliczność, że w dniu 12 maja 2010r. skarżącemu udzielona została pomoc ambulatoryjna w Izbie Przyjęć Szpitala, skoro pobyt tam nie wyłączał w żaden sposób możliwości zrealizowania obowiązku z art. 33 ust.4 pkt 4, tj. powiadomienia w terminie 7 dni – licząc od 14 maja 2010r. – o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie ma także podstaw do przyjęcia – jak słusznie ocenił organ – że jednodniowy pobyt skarżącego w izbie przyjęć dnia 12 maja 2010r. stanowi uzasadnioną przyczynę jego nieobecności w dniu 14 maja 2010r. Podobnie inne wskazywane przez niego okoliczności również nie mogą stanowić usprawiedliwienia niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w tym dniu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżący został prawidłowo pouczony o obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku wynikającym z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, co wynika z treści skierowanego do niego wezwania z dnia 28 stycznia 2009r. (k. 34a i 34b akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy organ prawidłowo zastosował przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, a wydane w sprawie decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.