I SA/Łd 888/10

Dnia 4 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Edyta Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A Oddział w Polsce, K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji organu podatkowego I instancji i umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P.; 2. zasądza od SKO w P. na rzecz A Oddział w Polsce, K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 888/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. uchyliło w całości decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie określenia A. SE Spółce Europejskiej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 na kwotę 61.060,30 zł roku oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 22.445,01 zł. Organ ustalił, że skarżąca spółka w dniu 30 grudnia 2009 roku złożyła korektę deklaracji w podatku od nieruchomości za 2004 rok wraz z uzasadnieniem korekty i wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wyjaśniło, iż w następstwie wniosku strony skarżącej z dnia 30 grudnia 2009 r., który wpłynął do organu podatkowego I instancji – Prezydenta Miasta P. T. - w dniu 4 stycznia 2010 roku, organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie we wskazanym przedmiocie. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. T. określił skarżącej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 na kwotę 61.060,30 zł roku oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 22.445,01 zł. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. T. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty zgodnie z wnioskiem Spółki. Uzasadniając swoje stanowisko zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niezawarcie w kwestionowanej decyzji uzasadnienia prawnego, - art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w związku z art. 75 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie prawidłowo złożonej korekty deklaracji z 2004 r. złożonej przez Spółkę wraz z wnioskiem z dnia 30 grudnia 2009 roku, co skutkowało bezzasadną odmową stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za ten rok. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku uchyliło w całości decyzję organu podatkowego I instancji w całości i umorzyło postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. na kwotę 61.060,30 zł oraz stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 22.445,01 zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 79 § 2 Op prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Termin ten ma charakter materialnoprawny i z tego powodu nie może być przedłużony lub odroczony. A zatem, w ocenie organu upływ tego terminu powoduje utratę prawa do stwierdzenia nadpłaty. Złożony po jego upływie wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania, a jeśli jest już ono prowadzone, to winno zostać umorzone na podstawie art. 208 § 1 Op, jako bezprzedmiotowe. Organ uznał również, że na gruncie niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, iż zobowiązanie w przedmiotowym podatku uległo przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2009 r., ponieważ stosownie do postanowień art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dodał przy tym, że zgodnie z art. 165 § 3 Op postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty może być wszczęte tylko na wniosek podatnika. Skoro zaś w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nadpłaty wpłynął do organu w dniu 4 stycznia 2010 roku, a więc już po przedawnieniu zobowiązania podatkowego za 2004 r. organ I instancji naruszył w ocenie SKO w P. T. wskazane wyżej przepisy ordynacji podatkowej prowadząc postępowanie zmierzające do oceny prawidłowości dokonanej korekty. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 79 § 2 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne uznanie, że przedawnienie się zobowiązania podatkowego już po wniesieniu przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty, złożonego przez podatnika z zachowaniem terminu, uniemożliwiało wszczęcie postępowania przez organ pierwszej instancji oraz naruszenie art. 208 § 1 Op poprzez niezasadne umorzenie postępowania. Wobec powyższego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Nadto wyjaśniono, iż wniesiona skarga dotyczy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r., a na tym etapie postępowania kwestią sporną między stronami nie jest wysokość wnioskowanej nadpłaty, lecz kwestia obowiązku merytorycznego rozpatrzenia przez organ podatkowy odwołania złożonego przez skarżącą spółkę. W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin, o którym mowa w tym przepisie uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, w tym wypadku o stwierdzenie nadpłaty, zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W sytuacji skarżącej nie ulega, zatem wątpliwości, iż złożyła ona wniosek o stwierdzenie nadpłaty w odpowiednim terminie, tj. 30 grudnia 2009 r., czyli przed upływem terminu przedawnienia. Skarżąca, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, również, że data wpływu wniosku do organu podatkowego, czyli data wszczęcia postępowania pozostaje bez wpływu na fakt, iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty został wniesiony w odpowiednim terminie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Źródłem sporu jest natomiast odmienne rozumienie przez jego strony tych samych przepisów. W pierwszej kolejności należy odnieść się do treści przepisu art. 79 § 1 Op., który stwierdza, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W przepisie tym nie ma żadnej wskazówki, iż chodzi o złożenie pisma w siedzibie organu. A zatem termin ten należy pojmować ogólnie, tj. jako czas na skuteczne nadanie przez stronę biegu wnioskowi o stwierdzenie nadpłaty. W ocenie składu orzekającego, gdyby ustawodawca miał intencję, aby termin ten rozumieć wąsko, tzn. jako czas, w którym ów wniosek winien znaleźć się bezpośrednio w siedzibie organu, z całą pewnością doprecyzowałby ten wymóg poprzez wskazanie, iż termin zostanie zachowany, jeśli wniosek zostanie w tym czasie do organu dostarczony. Skoro takiego zapisu w omawianym przepisie nie ma pojęcie "złożenie wniosku" należy z całą pewnością w ocenie Sądu rozumieć ogólnie, tj., jako termin na skuteczne i prawem dopuszczalne umieszczenie tego wniosku w obiegu prawnym. Organ podatkowy dokonując błędnej interpretacji powyższego przepisu wskazał, że należy go czytać w powiązaniu do treści art. 165 § 3, zgodnie, z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu z zastrzeżeniem art. 165a. Op. Sąd z całą stanowczością podkreśla, że czym innym jest wszczęcie postępowania (jego data), a czym innym termin przewidziany na złożenie wniosku i nie można żadną miarą tych pojęć utożsamiać, choć mogą się zdarzyć sytuacje, w których daty tych obu terminów będą takie same. Zgodnie zaś z art. 12 § 6 pkt 2 Op termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Przepis ten przewiduje domniemanie złożenia pisma już w dacie jego nadania, ale tylko i wyłącznie na użytek oceny dochowania prawem przewidzianego terminu, przewidzianego na złożenia danego pisma (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r. III SA/Wa 2180/07, LEX nr 462871). Przepis ten nie ma jednak zastosowania do działań organu podatkowego, który może podejmować określone czynności dopiero, gdy uzyska wiedzę o wystąpieniu przesłanek do ich podjęcia. Dlatego w myśl art. 165 § 3 Op o dacie wszczęcia postępowania na wniosek strony przesądza data jego wpływu do organu, zaś przepis art. 12 § 6 pkt 2 Op nie ma zastosowania do daty wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prawo, do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązani podatkowego. Na podstawie zaś art. 70 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004 r. przedawniało się z upływem 31 grudnia 2009 r. Skarżąca wniosek o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku wraz ze skorygowaną deklaracją nadała w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 30 grudnia 2009 r., – co oznacza, że wniosek ów został złożony przed upływem terminu przedawnienia. A zatem organ błędnie przyjął, iż prawo strony do złożenia tego wniosku wygasło, co stanowi naruszenie art. 79 § 2 w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdza także, iż poza sporem jest, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki ani do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165 a Op, ani też do jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, iż organ błędnie zastosował wymienione przepisy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do merytorycznej oceny wniosku skarżącej spółki. Mając na uwadze powyższe uchybienia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Sz.Ch.