II OSK 196/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1410/10 w sprawie ze skargi R.S. i A.S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do odbycia przeszkolenia uchyla zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym w części oddalającej skargę R.S. i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. S. i A. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]., którą utrzymano w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w Krakowie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], zobowiązującą lekarza dentystę R. S., posiadającą prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, do odbycia uzupełniającego przeszkolenia, trwającego przez okres trzech miesięcy. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Uchwałą z dnia [...] października 2009 r., nr [...], Okręgowa Rada Lekarska w Krakowie powołała komisję do wydania opinii o przygotowaniu zawodowym R. S.. W uzasadnieniu uchwały wskazano na istnienie uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego w związku z wiarygodnymi doniesieniami o nieznajomości przez lekarza języka polskiego niezbędnego do wykonywania zawodu lekarza na terenie Polski. Od powyższej. uchwały R. S. wniosła odwołanie wskazując, że została ona podjęta na podstawie złośliwych i nieprawdziwych doniesień dr A. K. – kierownika NZOZ Przychodni Stomatologicznej, w której odbywała staż. Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę. Powołana komisja na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2010 r. przeprowadziła rozmowę z R. S. na tematy ogólne oraz dotyczące fachowych procedur dentystycznych. Komisja stwierdziła trudności w porozumiewaniu się w języku polskim z potencjalnym pacjentem oraz stwierdzono problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych. Wobec tego komisja zaproponowała trzymiesięczne doszkolenie i po jego odbyciu ponowną rozmowę. Okręgowa Rada Lekarska w Krakowie uchwałą z dnia [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857 ze zm.), zobowiązała R. S. posiadającą prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w zakresie znajomości języka polskiego. Od powyższej uchwały R. S. wniosła odwołanie, wskazując m.in., że na wszystkie zadawane przez komisję pytania odpowiadała w sposób prawidłowy oraz, że bez problemów porozumiewa się z pacjentami. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymało w mocy powyższą uchwałę. Organ powołał się na ustalenia dokonane przez komisję na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2012 r., a ponadto wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma koordynatora stażu lekarza dentysty A. K. z dnia 1 października 2009 r. skierowanego do Okręgowej Rady Lekarskiej w Krakowie wynika, iż R. S. ukończyła studia w języku angielskim. W okresie stażu opanowała w stopniu podstawowym wymagane umiejętności lekarza stażysty, a ponadto ma duże trudności w porozumiewaniu się w języku polskim, jak również w polskim nazewnictwie. Zdaniem koordynatora stażu, nie spełnia norm dotyczących porozumiewania się w relacji lekarz – pacjent. Podobne stanowisko dotyczące R. S. koordynator stażu zaprezentowała w opinii zawodowej zawartej w karcie stażu podyplomowego. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły A. S. oraz R. S.. Skarżące stwierdziły, iż nie mają problemu ze znajomością języka polskiego, niezbędnego do wykonywania zawodu. Zarzuciły, że przeszkolenie, o którym mowa w art. 11 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, nie uzupełni ich znajomości języka polskiego. Skarżące wyjaśniły ponadto, iż nie zdążyły zapoznać się z aktami sprawy. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że A. S. nie wykazała żadnego interesu prawnego w skarżeniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dotyczy ona wyłącznie R. S.. Ponadto Sąd podniósł, iż stwierdzenie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu, ustawodawca pozostawił wyłącznie uznaniu okręgowej rady lekarskiej, a wyrazem tego uznania jest właśnie powołanie komisji w celu wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza. Ustawa nie precyzuje, na jakiej podstawie komisja ustala, czy stopień przygotowania zawodowego jest dostateczny. Brak jest więc jasności, czy opinia o przygotowaniu zawodowym lekarza ma być wydana na podstawie dokonanej przez komisję obserwacji jego działalności praktycznej, analizy sporządzonej przez niego dokumentacji medycznej, rozmowy fachowej czy też na podstawie przeprowadzonego egzaminu z przedmiotów zawodowych. W niniejszej sprawie podczas prac komisji przeprowadzono z lekarzem rozmowę w dniu [...] lutego 2010 r., z której sporządzono protokół jednoznacznie stwierdzający trudności w porozumiewaniu się przez lekarza w języku polskim oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych i z tych względów zaproponowano trzymiesięczne doszkolenie, przy czym R. S. propozycje tę przyjęła. Sąd podkreślił, że żadne przepisy szczególne nie regulują kwestii formalnych dotyczących zawartości takiego protokołu, jednak zastosowanie do nich ma art. 76 k.p.a. ,w myśl którego, dokument urzędowy stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Choć nie wyklucza się możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu, jednak w sprawie niniejszej dowód taki nie został przeprowadzony. Okręgowa rada lekarska może, na postawie opinii komisji, zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Sposób sformułowania tego przepisu sugeruje, że ostateczna decyzja o skierowaniu na przeszkolenie należy do rady. Oznacza to, zdaniem Sądu, że nie może ona skierować lekarza na przeszkolenie bez wydania przez komisję opinii stwierdzającej niedostateczne przygotowanie zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył także, iż wydaje się oczywistym, że realizacja zadania leczenia wynikającego z art. 2 ustawy wymaga oprócz aktualnej wiedzy medycznej, konieczności prawidłowej relacji lekarz – pacjent, co rodzi potrzebę komunikacji w języku pacjenta. Stwierdzone przez komisję braki w tym zakresie oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych, uzasadniają, w ocenie Sądu, skierowanie skarżącej do odbycia dodatkowego przeszkolenia. Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących złych stosunków interpersonalnych z koordynatorem stażu dr A. K. Sąd uznał, iż pozostają bez wpływu na prawidłowość podjętej uchwały. Z uwagi na powyższe skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła R. S., reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także przyznania wynagrodzenia dla pełnomocnika za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: – art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez błędną wykładnię tego przepisu, że w ramach pojęcia "niedostateczne przygotowanie zawodowe lekarza" mieści się znajomość języka polskiego, 2. przepisów postępowania: – naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 i 80 k.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że organ wydał rozstrzygnięcie z pominięciem części materiału dowodowego. Uwzględnienie całości materiału dowodowego doprowadza do przyjęcia stwierdzenia, że R. S. włada językiem polskim, a odmienne twierdzenia innych osób, w szczególności dr A. K., były niczym nie poparte i sprzeczne z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, co narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przyjął uzasadnienie organu samorządu lekarskiego oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącej, co narusza zasadę oceniania na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż skarżąca posiada odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe i po zdaniu egzaminu lekarskiego i złożeniu wszelkich niezbędnych dokumentów uzyskała pełne i niczym nieograniczone prawo do wykonywania zawodu dentysty. R. S. odbywała staż u dr A. K., która dopiero po zakończeniu stażu poinformowała Okręgową Radę Lekarką o rzekomych trudnościach z językiem polskim skarżącej. W wyniku tych doniesień Okręgowa Rada Lekarska wydała uchwałę w której uznała, że zaistniało uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego strony do zawodu lekarza ze względu na nieznajomość polskiego języka medycznego, uniemożliwiającą kontakt z pacjentem. W ocenie skarżącej znajomość języka polskiego nie może być uznana jako wchodząca w zakres przygotowania zawodowego. W art. 11 ust. 1 i 2 ustawy chodzi o uzupełnienie wiedzy medycznej, a nie umiejętności językowych. Ponadto w ciągu trzech miesięcy jest bardzo trudno nabyć umiejętności językowych, tym bardziej pracując w zawodzie, a nie ucząc się języka pod kierunkiem lektora, więc przepis ten nie powinien być wykładany w ten sposób. Podkreślono także, że zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnoszone w skardze zarzuty dotyczące złych stosunków interpersonalnych z dr A. K. pozostają bez wpływu na prawidłowość podjętej uchwały. Jest to błędne stwierdzenie, sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Osoby będące w konflikcie z drugą osobą często chcą tej osobie po prostu zaszkodzić, jak w niniejszej sprawie. Dlatego te okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był wziąć pod uwagę. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że A. K. nie była koordynatorem stażu skarżącej, tylko opiekunką stażu i kierownikiem swoich przychodni. Koordynatorem stażu była A. M., która jednocześnie była pracodawcą R. S., osoba ta nie zgłaszała nieznajomości języka polskiego i nie miała żadnych uwag do skarżącej. Koordynator stażu nie zaprezentowała żadnej opinii w karcie stażu podyplomowego. Ponadto zauważyć należy, że doniesienie było wniesione po zakończeniu stażu przez skarżącą, podczas którego samodzielnie leczyła pacjentów bez problemu posługując się językiem polskim. W ocenie skarżącej wiele okoliczności sprawy wskazuje też na to, iż wydanie tej uchwały stanowi formę szykany lekarza i utrudniania dostępu do zawodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze okazały się zasadne. Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty jeśli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji może zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Wyjaśnienie pojęcia "przygotowanie zawodowe", o jakim mowa w art. 11 ust. 1 przywołanej ustawy poszukiwać należy w normach określających wymogi, jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty. Wskazać w tym miejscu należy na art. 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z nim osoba taka musi posiadać dyplom lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą, potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów na kierunku lekarsko dentystycznym, obejmującym co najmniej dwusemestralne praktyczne nauczanie na 5 roku studiów, dyplom lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarsko dentystycznym, rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza dentysty, określonym w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 czerwca 2009r. w sprawie zakresu znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz egzaminu ze znajomości języka polskiego, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty (Dz.U. 2009.108.908), dalej rozporządzenie w sprawie zakresu znajomości języka polskiego. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim. W myśl § 1 tego rozporządzenia lekarz dentysta jest obowiązany znać język polski w mowie i piśmie w stopniu umożliwiającym : 1) stosowanie w mowie i piśmie prawidłowej terminologii medycznej, obejmującej mianownictwo anatomiczne, fizjologiczne, patofizjologiczne, stanów metabolicznych, rozpoznań, stanów chorobowych, procedur i zabiegów; 2) rozumienie tekstu pisanego, a w szczególności korzystanie z fachowej literatury i piśmiennictwa lekarskiego oraz przepisów regulujących wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty w Rzeczypospolitej Polskiej; 3) porozumiewanie się z pacjentami, lekarzami, lekarzami dentystami i przedstawicielami innych zawodów medycznych, a w szczególności poprawne przeprowadzanie wywiadów lekarskich, udzielanie przystępnych i zrozumiałych dla pacjenta porad i informacji, przekazywanie danych o pacjencie, a także czynne uczestniczenie w konsyliach i konsultacjach oraz naradach i szkoleniach zawodowych; 4) redagowanie tekstów zgodnie z zasadami gramatyki i ortografii oraz czytelne odręczne prowadzenie dokumentacji medycznej, wypisywanie recept oraz skierowań na badania diagnostyczne i specjalistyczne, a także wydawanie orzeczeń i opinii lekarskich. Z powyższych rozważań wynika, że pojęcie przygotowania zawodowego lekarza obejmuje także znajomość języka polskiego w zakresie przedstawionym w § 1 rozporządzenia w sprawie znajomości języka polskiego. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, iż tak określona znajomość języka może być również przedmiotem kontroli komisji o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Odmienną wykładnię norm zawartych w art. 11 ust.1 i 2 ustawy uznać należy za wadliwą. Zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia przez sąd I instancji art.11 ust.1 i 2 okazał się zatem nieuzasadniony Jednakże zauważyć należy, iż działania tej komisji muszą odpowiadać standardom odpowiednim do wagi następstw, jakie mogą za sobą pociągnąć. Wskazać trzeba bowiem, że ewentualna negatywna ocena przygotowania zawodowego powodować może konieczność odbycia przez osobę ocenianą przeszkolenia, które obciążać kosztami będzie tę właśnie osobę. Ocena komisji nie może zatem być wydawana pochopnie i musi zostać poprzedzona wnikliwą analizą wszystkich okoliczności danej sprawy. Z pewnością jednym z elementów tej oceny jest obowiązkowa rozmowa, jaką komisja zobligowana jest przeprowadzić z lekarzem podlegającym opiniowaniu. Rozmowa taka przeprowadzona została w sprawie niniejszej w dniu [...] lutego 2010 r. Z rozmowy tej sporządzono protokół, który zdaniem Sądu I instancji jednoznacznie stwierdzał trudności w porozumiewaniu się przez skarżącą kasacyjnie w języku polskim oraz problemy z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych. Sąd I instancji wywiódł, że skoro ustawodawca stwierdzenie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia co do nieprzygotowania zawodowego lekarza pozostawił komisji, to w sytuacji braku przeciwdowodu, jej stwierdzenia zawarte w opinii są wiążące. Nie uznał za konieczne, by w takiej sytuacji protokół z przeprowadzonej rozmowy z lekarzem zawierał szczegółowe informacje co do jej przebiegu, zadawanych pytań, ujawnionych w ich trakcie problemów z komunikacją i nazewnictwem. Z takim stanowiskiem sądu nie sposób się zgodzić. W istocie bowiem stwierdzony przez Komisję brak przygotowania zawodowego lekarza winien znajdować odzwierciedlenie w materiale dowodowym poddającym się ocenie. Brak w aktach szczegółowego odzwierciedlenia treści przeprowadzonych rozmów przez komisję z lekarzem, czyni kontrolę opinii, a przez to podjętego na jej podstawie zobowiązania iluzoryczną. Znajdujący się w aktach protokół z posiedzenia Okręgowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. sporządzono w sposób lakoniczny i to w stopniu nie pozwalającym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na dokonanie rzetelnej oceny rozmowy, jaka odbyła się z R. S.. W protokole tym stwierdzono jedynie, iż R. S. ma problemy z porozumiewaniem się w języku polskim oraz z nazewnictwem niektórych procedur stomatologicznych. Protokół ten nie zawiera jakichkolwiek informacji co do tego, jak przebiegała rozmowa, jakie pytania zadawała komisja, ani też jakie problemy z komunikacją czy też z nazewnictwem procedur ujawniły się w trakcie trwania rozmowy. Tak nieprecyzyjne zapiski protokołu nie pozwalały w istocie na właściwe odniesienie się do tego dokumentu jako do dowodu w sprawie. Ocena dokonana przez organy samorządu lekarskiego, zaakceptowana przez Sąd I instancji, wykraczała poza ramy określone w art. 80 kpa. Zawarte w protokole z dnia [...] lutego 2010 r. informacje wbrew stanowisku sądu I instancji względu na swą lakoniczność i ogólnikowość nie pozwalały na poczynienie ustaleń co do braku znajomości języka w wymaganym dla wykonywania zawodu lekarza dentysty stopniu. Analizowany dokument z tych samych względów wymykał się spod kontroli. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego co do nadmiernie lakonicznej treści protokołu z posiedzenia Komisji znajduje swe uzasadnienie w artykułach art. 67, 68 kodeksu postępowania administracyjnego, mających w niniejszej sprawie zastosowanie. Zgodnie z ich treścią protokół sporządza się z każdej mającej istotne znaczenie dla sprawy czynności. Winno z niego wynikać m.in. kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono, jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Za nie odpowiadający tym normom uznać należy analizowany protokół z uwagi na wskazaną już jego lakoniczność i ogólnikowość. W takiej sytuacji nie można w istocie skontrolować w jaki sposób nieznajomość języka w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza dentysty została przez Komisję stwierdzona, w szczególności czy badanie miało na względzie § 1 rozporządzenia w sprawie zakresu znajomości języka polskiego. Protokół nie odpowiadający wymaganiom nie może z kolei być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy (teza 3 do art. 68 – Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz – Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck 2011 r) . Konieczność zobowiązania lekarza do uzupełniającego przeszkolenia winna wynikać z poddającego się weryfikacji materiału dowodowego. Zasady procedury administracyjnej, w tym dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego, zawarte w art. art. 7, 8, 77 § 1, 80 kpa mają w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 57 ust. 1, 2 ustawy o zawodach lekarza i zawodach lekarza dentysty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego protokół z posiedzenia Komisji, powołanej przez Okręgowa Komisję Lekarską, zawierający sprawozdanie z przeprowadzonej z lekarzem rozmowy, będącej podstawą do wydania opinii o przydatności zawodowej winien zawierać informacje co do tego, jak przebiegała rozmowa, jakie pytania zadawała komisja, jakie problemy z komunikacją czy też z nazewnictwem procedur ujawniły się w trakcie trwania rozmowy. Informacje te winny dokumentować, czy badany posiada znajomość języka polskiego w stopniu, o którym stanowi § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu znajomości języka polskiego. Oparcie ustaleń na niekompletnie zgromadzonym materiale dowodowym skutkować musi przyjęciem wadliwości wydanych rozstrzygnięć. Słusznie wywiódł skarżący kasacyjnie, że w takiej sytuacji naruszają one normy zawarte w art. 8,11,80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W tym stanie rzeczy dokonaną przez sąd I instancji ocenę zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego uznać należy za wadliwą, skutkującą koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę sąd I instancji zobowiązany będzie raz jeszcze ocenić przeprowadzone postępowanie administracyjne, tym razem mając na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu wywody. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.