II OSK 559/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 716/10 w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 716/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz w pkt III przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. G. kwotę 240 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jak wynika z akt sprawy, pracownik Urzędu Gminy Strzelce Krajeńskie w dniu 9 marca 2010 r. dokonał, na skutek zgłoszenia telefonicznego, oględzin ściętych drzew na działce nr [...] w L. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Burmistrz Strzelców Krajeńskich, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. Nr 219, poz. 2229), oraz w zw. z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2010 r. (M.P. Nr 69, poz. 894), w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.) wymierzył L. W. administracyjną karę pieniężną w wysokości 40.615,72 zł za usunięcie 2 sztuk drzew z gatunku modrzew, bez wymaganego zezwolenia, z terenu nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w L. i stanowiącej współwłasność L. W. i S. B. w udziale [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż w toku postępowania dokonał przesłuchania w charakterze świadka J. W. i S. B. oraz strony: L. W. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, iż przedmiotowe drzewa nie kwalifikowały się do zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na ich usunięcie na podstawie art. 83 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody, a żadna ze stron nie składała wniosku o usuniecie tych drzew. Jednocześnie organ ustalił, iż przedmiotowe drzewa, tj. 2 sztuki drzew z gatunku modrzew wyciął w dniu 4 marca 2010 r. L. W. na własną odpowiedzialność i bez udziału osób trzecich. Podkreślono, iż w dniu 25 marca 2010 r. ponownie przeprowadzono oględziny nieruchomości, na której rosły ww. drzewa. Na jej podstawie uznano, że w sprawie będzie konieczne określenie promieni pozostałych po drzewach pni, w oparciu o sposób przewidziany w art. 89 ust. 3 ustawy w związku z czym organ zwrócił się o pomoc do Straży Leśnej Nadleśnictwa S. Jak podał organ udział w tejże czynności pracowników Służby Leśnej, ze względu na specyfikę ich pracy i duże doświadczenie zawodowe miał na celu uniknięcie błędów technicznych przy dokonywaniu tego pomiaru. Na podstawie przeprowadzonych w trakcie oględzin w dniu 2 kwietnia 2010 r. pomiarów pni wyciętych drzew organ ustalił, iż najmniejszy promień pierwszego z drzew wynosi 13,5 cm a drugiego 16,5 cm. Następnie Burmistrz podkreślił, że skoro w przedmiotowej sprawie każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, na której ww. drzewa rosły (L. W. i S. B.) mógł być za zgodą drugiego lub obydwaj łącznie, wnioskodawcą o wydanie zezwolenia na usunięcie tych drzew, to stronami postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia są obydwaj współwłaściciele. Jednakże w sytuacji, gdy bezspornie ustalono, iż to L. W. ponosi zindywidualizowaną, osobistą odpowiedzialność za dokonanie usunięcia przedmiotowych drzew karę za usunięcie tych drzew bez zezwolenia i wbrew woli drugiego współwłaściciela, wymierzono tylko współwłaścicielowi nieruchomości – L. W. Od ww. decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim złożył L. W. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wlkp. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, iż za bezsporne w przedmiotowej sprawie uznać należy, że L. W. usunął i wyciął z nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (L.), dwa drzewa z gatunku modrzew. Nieruchomość, z której ww. drzewa zostały usunięte jest w posiadaniu strony jako współwłaściciela i w związku z tym na usuniecie tych drzew powinien uzyskać odpowiednie zezwolenie, do uzyskania którego był uprawniony. SKO podkreśliło, iż fakt usunięcia wymienionych drzew ustalony został w toku przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji w sposób bezsporny przez odpowiednie dokonanie oględzin miejsca rośnięcia drzew i przesłuchanie skarżącego oraz drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości, na której ww. drzewa rosły, a także osoby postronnej. Organ zwrócił uwagę, iż sam skarżący w odwołaniu potwierdził zarówno fakt usunięcia drzew jak i okoliczności tego zdarzenia. W ocenie SKO zatem Burmistrz Strzelec Krajeńskich obowiązany był mocą art. 88 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy wymierzyć skarżącemu administracyjną karę pieniężną za usuniecie przedmiotowych drzew bez wymaganego zezwolenia, także wysokość tej kary zdaniem organu ustalona została prawidłowo, a podstawa do jej wyliczenia została wyczerpująco wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Na podstawie prawidłowo ustalonych wymiarów obwodu pni ustalono wysokość opłaty, która byłaby naliczona w przypadku wydania zezwolenia na usunięcie tych drzew i następnie powiększono opłatę. Stawkę opłaty ustalono przy prawidłowym zastosowaniu stawek opłat wynikających z załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew z uwzględnieniem zmiany dokonanej Obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2010. Odnosząc się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu wniesionego odwołania Kolegium wyjaśniło, że zarówno brak świadomości skarżącego co do konieczności uzyskania odpowiedniego zezwolenia na usunięcie przedmiotowych drzew jak i zagrożenie jakie ww. drzewa niosły dla osób i mienia nie mogą uzasadniać odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Przepis prawa przewidujący obowiązek uzyskiwania zezwolenia na usunięcie drzew ustalony został w ustawie i od dnia wprowadzenia tego przepisu do obiegu prawnego, tj. od dnia wejścia w życie (1 maja 2004 r.) stał się przepisem prawa powszechnie obowiązującym jego adresatów i nieświadomość skarżącego, co do obowiązywania tego przepisu nie może uzasadniać jego postępowania wbrew wymogom prawem określonych. Organ dodał, iż fakt stanu drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia stanowiłby z pewnością uzasadnienie do wydania zezwolenia na ich usunięcie i odstąpienie od pobierania opłat za usunięcie tych drzew. Ponadto SKO nie uwzględniło zarzutu skarżącego co do braku ustalenia przez organ l instancji wieku przedmiotowych drzew. Organ podał, iż zgodnie z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy zezwolenie na usunięcie drzew, których wiek nie przekracza 5 lat nie jest wymagane. Nie może jednak budzić żadnej wątpliwości to, iż przedmiotowe drzewa były w wieku znacząco przekraczającym 5 lat, a za takim stwierdzeniem, bez potrzeby odwoływania się do wiedzy specjalnej z zakresu leśnictwa czy dendrologii, przemawia zdaniem organu odwoławczego ustalony bezspornie promień pni w wymiarze odpowiednio 13,5 cm i 16,5 cm, co obrazuje drzewa o średnicy 27 cm i 30 cm. Drzewa o takich średnicach, rosnące nawet w warunkach niekorzystnych musiały by mieć zdaniem organu na pewno więcej jak 5 lat i za uprawnione uznał stwierdzenie, że były to drzewa przynajmniej kilkunastoletnie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na ww. decyzję SKO w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2010 r. wniósł L. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 716/10, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., w pkt I uchylił decyzję SKO w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Przepis art. 83 ust. 1 ustawy stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Z art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy wynika, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do drzew, których wiek nie przekracza 5 lat. Z dniem 20 lipca 2010 r., a zatem po dacie wydania zaskarżonej decyzji, przepis art. 83 ust. 6 pkt 4 ustawy został zmieniony przez art. 5 pkt 4 lit. d/ ustawy z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 119, poz. 804), w zakresie wieku drzew, do których przepis ust. 1 nie ma zastosowania, a jest obecnie lat 10. Ustalenie wieku wyciętych drzew jest zatem istotną przesłanką wymierzenia kary za ich wycięcie bez zezwolenia. Z przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz przepisów wykonawczych do niej wynika, że ustalenia jednostkowej stawki kary za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia, dokonuje się w szczególności z uwzględnieniem szerokości obwodu pnia i gatunku drzewa mierzonego na wysokości 130 cm (art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody). Dla wymierzenia kary administracyjnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia niezbędne było więc jednoznaczne ustalenie wieku usuniętych drzew, ich gatunku oraz wyliczenie obwodu pnia drzewa na wysokości 130 cm. Zdaniem Sądu Kolegium dokonując ustalenia, iż wiek drzew przekraczał pięć lat naruszył przepisy postępowania administracyjnego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 7, 77 i 80 k.p.a. wynika, iż organ administracji winien podjąć wszelkie kroki w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokonać oceny udowodnienia danej okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. O ile ustalenie gatunku drzewa oraz obliczenie jego obwodu nie jest zabiegiem skomplikowanym, to nie ulega wątpliwości, że zbadanie wieku drzewa wymaga wiadomości specjalnych. Pomiarem wieku, wysokości oraz przyrostu drzew i drzewostanów zajmuje się dziedzina dendrologii – dendrometria. Tymczasem w protokołach oględzin brak jest jakichkolwiek informacji odnośnie wieku drzew. Sąd podkreślił, że strona, która tak jak skarżący nie posiada wiedzy specjalistycznej ma prawo żądać weryfikacji ustaleń organu w zakresie wieku drzew z uwagi na możliwość zastosowania dolegliwej sankcji. Skarżący w odwołaniu zakwestionował stanowisko, iż wiek drzew, za których wycięcie wymierzono karę przekraczał pięć lat. Organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność wieku drzew, przesądzając arbitralnie, że "przedmiotowe drzewa były w wieku znacząco przekraczającym 5 lat". Za takim stwierdzeniem, bez potrzeby odwoływania się do wiedzy specjalnej z zakresu leśnictwa czy dendrologii, przemawia ustalony (bezspornie) promień pni w wymiarze odpowiednio 13,5 cm i 16,5 cm, co obrazuje drzewa o średnicy 27 cm i 30 cm. Drzewa o takich średnicach, rosnące nawet w warunkach niekorzystnych musiałyby mieć na pewno więcej jak 5 lat". W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonując takiej swobodnej, nie popartej żadnymi obliczeniami konstatacji, nie odwołał się w jakimkolwiek miejscu do powszechnie uznanych i stosowanych w dendrometrii metod obliczania wieku drzew, tj. na podstawie słojów-przyrostów rocznych, wzorów matematycznych do szacowania wieku drzew, a przede wszystkim do określenia wieku drzew na podstawie pierśnicy i obwodów opracowanych przez prof. L. M. Należy także mieć na uwadze również fakt, iż mogą zdarzyć się przypadki, że w ciągu jednego roku będzie przyrost np. dwóch "okółków" lub w ciągu dwóch lat jednego "okółka". Uzależnione jest to między innymi od żyzności gleby, warunków panujących w poszczególnych latach wzrostu drzew, tj. temperatury, opadów, nasłonecznienia, zaś w skrajnie niekorzystnych warunkach zdarza się, że drzewa nie przyrastają w ogóle. W ocenie Sądu z akt sprawy nie wynika, aby organy obu instancji ustaliły ilość słojów – przyrostów rocznych poszczególnych wymienionych w protokole oględzin drzew, a jedynie ich obwody. Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy zdjęć trudno w sposób pewny i stanowczy określić ilość słoi – przyrostów rocznych wyciętych drzew. Brak określenia tych danych uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację poprawności oceny organu II instancji, że przedmiotowe wycięte drzewa przekraczały 5 lat. Organ odwoławczy nie przedstawił żadnej metody, wzorów matematycznych do szacowania wieku drzew. Nie została także przedstawiona i wyjaśniona metoda określenia wieku drzew na podstawie pierśnicy i obwodów, która mogła znaleźć w sprawie zastosowanie wobec dysponowania informacjami o obwodach pni poszczególnych drzew. Metoda ta nie jest powszechnie znana, brak jest informacji, w jaki sposób obwód drzew wyciętych gatunków – modrzewi, określa ich wiek, oraz jaka jest precyzyjność tej metody. Z art. 84 § 1 k.p.a. wynika, iż w sytuacji gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie. Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby odwoływania się do wiedzy specjalnej. Sąd podkreślił, że Kolegium nie wskazało, na jakiej podstawie dokonało ustalenia, iż wiek drzew przekraczał 5 lat. Organ ten miał możliwości dokonania powyższego ustalenia, jedynie na podstawie opinii biegłego. Brak przedstawienia szczegółowego sposobu obliczenia wieku poszczególnych drzew przez organ l instancji, powodował konieczność uzyskania przez organ II instancji wiadomości specjalnych. Opinia sporządzana przez biegłego pozwoliłaby na wyjaśnienie okoliczności podlegających na ustaleniu i uzasadnienie przyjętego sposobu rozumowania, podlega ona bowiem ocenie organu odnośnie prawidłowości jej sporządzenia. W ocenie Sądu za niedopuszczalne należy uznać oparcie się organu II instancji na własnych przekonaniach nie popartych żadnymi obliczeniami i metodami ustalenia wieku drzew. Organ ten miał obowiązek przedstawić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastosowaną przez siebie metodę obliczenia wieku drzew oraz źródło informacji na temat tej metody i umożliwić ustosunkowanie się do niej. Wydanie decyzji, bez jakiegokolwiek odwołania się na fachowe publikacje w dziedzinie dendrologii, bez możliwości weryfikacji prawidłowości wyciągniętych przez nich wniosków, powoduje, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. W sytuacji, gdy strona w odwołaniu podniosła zarzut braku jakichkolwiek ustaleń w zakresie wieku wyciętych drzew, wymagających wiedzy specjalnej, organ winien w pierwszej kolejności rozważyć potrzebę przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organ administracji stosuje przepis prawa mający charakter represyjny. Na stronę ma być nałożona sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej w znacznej wysokości. Stronie, wobec której sankcja ta jest stosowana, należy zapewnić prawo do obrony i możliwość udowodnienia wskazywanych przez nią okoliczności, mających z punktu widzenia nałożenia kary zasadnicze znaczenie. Strona, która sama nie posiada wiedzy specjalistycznej, ma prawo do żądania weryfikacji ustaleń organu wymagających wiadomości specjalnych przez biegłego. Sąd podkreślił, że Kolegium ponownie rozpatrując sprawę winno rozpatrzyć wszelkie podniesione w odwołaniu zarzuty oraz przedstawić metodę określenia wieku drzew na podstawie pierśnicy i obwodów opracowanych przez prof. L. M. O ile istnieje zasada, iż drzewa wyciętych gatunków o obwodach powyżej 13 cm są starsze niż 5 lat organ winien wskazać źródło takich ustaleń specjalnych. W związku z faktem, iż obwód drzew nie był przez stronę kwestionowany, takie ustalenie oparte na wiarygodnym materiale źródłowym może wyłączyć konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Podkreślić jednak należy, iż w przypadku kwestionowania przez stronę takiej metody, należy dać jej prawo do weryfikacji ustaleń odnośnie wieku drzew przez osobę mającą wiedzę specjalistyczną w tej dziedzinie. Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien rozważyć zagadnienie dotyczące zmiany przepisu art. 83 ust. 6 pkt ustawy dokonaną przez art. 5 pkt 4 lit. d/ ustawy z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 119, poz. 804). Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania oraz dokonanie niewłaściwej kontroli sądowej wykładni prawa, poprzez błędną interpretację art. 77 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wymagają dowodu fakty powszechnie znane, czyli tzw. fakty notoryczne, poprzez które rozumie się okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i posiadającemu doświadczenie życiowe człowiekowi. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Spełnienie wymagań określanych w art. 176 p.p.s.a. jest podstawowym warunkiem prawidłowego sporządzenia skargi kasacyjnej jako pisma procesowego o szczególnym znaczeniu. W tym przypadku w skardze kasacyjnej jako podstawy kasacyjne powołano co prawda art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednak w dalszej jej części wskazano jedynie na naruszenie art. 77 § 4 k.p.a., który to przepis nie miał w ogóle zastosowania i nie mógł mieć zastosowania przed Sądem pierwszej instancji, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Poza tym powoływanie się w tym przypadku na art. 77 § 4 k.p.a. twierdząc, że faktem powszechnie znanym czy też faktem znanym organowi z urzędu, nie wymagającym dowodu jest zależność wieku drzewa od przyrostów rocznych średnicy drzewa, delikatnie mówiąc jest nieporozumieniem. Być może dla autora skargi kasacyjnej faktem o charakterze notorycznym nie wymagającym dowodu jest to, że drzewa o średnicy 27 i 33 centymetry mają wiek więcej niż 5 lat, nie można jednak tego przyjąć jako dowodu w prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym w państwie prawnym. Nie można też postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji publicznej, uważać za zbędne i nieracjonalne oraz obciążające kosztami organ będący państwową jednostką budżetową. Powyższa argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej z uwagi na jej poziom i brak profesjonalnych podstaw, co powinien gwarantować wymóg wynikający z art. 175 p.p.s.a., nie zasługuje na odniesienie się. Zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia odpowiada prawu, należało więc na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.