II SA/Wr 550/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 14 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania podania według właściwości D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 lipca 2010 r. P. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że jej przedmiotem jest: ,,nie przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 66 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego)". Skarżący przy tym podał, że przed wniesieniem skargi pismem z dnia z dnia 7 czerwca 2010 r. wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Przy tak określonym przedmiocie zaskarżenia, autor skargi zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w J. G. naruszenie art. 66 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w zakresie właściwości Kolegium, czyli zakresie nie wynikającym z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), na podstawie których organ wydał postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. sygn. [...]. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych poprzez uznanie się przez Kolegium za organ niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazanie jej w trypie art. 65 k.p.a. z naruszeniem art. 66 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego w drodze postanowienia na które służy zażalenie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne postępowanie do właściwego organu. Nadto zarzucił brak załatwienia sprawy w sposób właściwy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. sygn. [...] o przekazaniu jego podania według właściwości. Tym samym postanowienie to stało się ostateczne. Do Kolegium nie wpłynęła również żadna informacja, z której wynikałoby wszczęcie sporu kompetencyjnego między Kolegium, a organem, któremu przekazano podanie. Skarga złożona w stosunku do tego postanowienia nie wyczerpuje zatem środków odwoławczych w toku instancji. Odnosząc się do powołanego w skardze trybu jej wniesienia, Kolegium podniosło, że w sprawie brak jest podstaw do stosowania art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż sprawa została zakończona ostatecznym postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Autor odpowiedzi na skargę zaznaczył także, że skarżący nie wzywał Kolegium do usunięcia skutków naruszenia prawa, przez co złożenie skargi jest również z tego powodu przedwczesne. Brak jest zatem podstaw prawnych do jej rozpatrywania. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. r. skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi z dnia 19 lipca 2010 r. poprzez złożenie oświadczenia, czy skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę w K. G., czy też skarży postanowienie tegoż Kolegium z dnia 14 maja 2010 r. o przekazaniu według właściwości D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we Wrocławiu do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przez Starostę w K. G.. W odpowiedzi na wyżej powołane wezwanie skarżący w piśmie z dnia 23 września 2010 r. wskazał, że skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 14 maja 2010 r. Nr [...] o przekazaniu według właściwości D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. do rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Starostę w Kamiennej Górze wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wyjaśniając natomiast rozbieżności dotyczące powoływanego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na wezwanie Sądu z dnia 30 września 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. pismem z dnia 13 października 2010 r. uzupełniło akta sprawy poprzez przesyłanie pisma P. M. z dnia 7 czerwca 2010 r. zawierającego przedmiotowe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy zauważyć, że skarżący precyzując przedmiot skargi oświadczył, że nie skarży bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. lecz wydane przez ten organ postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. o przekazaniu według właściwości D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. jego zażalenia w sprawie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończoną decyzją z dnia 2 stycznia 2008 r. orzekającą o dokonaniu zmian w klasyfikacji gruntów. Przy tak ustalonym przedmiocie skargi osią dalszych rozważań uczynić należy treść art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Wskazany obowiązek wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Tryb administracyjny oparty natomiast jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 14 maja 2010 jest przykładem aktu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na które nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniu, i o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Powyższe oznacza, że dopiero wydane po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozparzenie sprawy postanowienie może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Zgodnie zatem z dyspozycją przepisu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie, od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarga jako przedwczesna podlega odrzuceniu. Jednocześnie pozostaje zauważyć, że jak wynika z akt sprawy, skarżący, wbrew wyrażonemu w odpowiedzi na skargę stanowisku Kolegium, w terminie otwartym do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniósł pismo z dnia 7 czerwca 2010 r. zatytułowane: ,,Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", żądając w nim usunięcia przez Kolegium naruszenia prawa polegającego na wydaniu postanowienia z dnia 14 maja 2010 r. doręczonego skarżącemu dnia 4 czerwca 2010 r. W tym stanie sprawy, Kolegium powinno wyjaśnić, jaki charakter ma pismo skarżącego. Od ustalenia, czy opisane pismo należy potraktować jako wniosek o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r., czy też jako środek zaskarżenia służący zwalczaniu bezczynności, zależeć będzie dalszy przebieg postępowania przed Kolegium, a następnie dopuszczalność złożenia nowej skargi do tut. Sądu. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o jej odrzuceniu.