II FSK 83/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2010r. sygn.akt III SA/Wa 2574/10 w sprawie ze skargi N. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 lipca 2010r., Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. postanawia : oddalić skargę kasacyjną . 1. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r., III SA/Wa 2574/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę N. w W. (dalej: skarżący) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 lipca 2010 r. w przedmiocie – podatku dochodowego od osób prawnych. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że pismem datowanym na 17 września 2010 r. N. wniósł skargę na w.w interpretację indywidualną. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "potwierdzenia odbioru" przesyłki listowej poleconej, została doręczona na adres pełnomocnika skarżącego w dniu 20 sierpnia 2010 r. 2. Skargę na interpretację pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 21 września 2010 r. nadając ją w Urzędzie Pocztowym [...]. 3. W tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a – raz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. wskazał, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Sąd w związku z tym podkreślił, że tak interpretacja indywidualna jak również odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Ministra Finansów zawierały prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia – skargi do sądu administracyjnego. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, na interpretacją indywidualną, zaczął biec 21 sierpnia 2010 r. (w dniu następnym od doręczenia pełnomocnikowi Skarżącego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – 20 sierpnia 2010 r.). i upłynął z dniem 20 września 2010 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, że skargę wniesiono w dniu 21 września 2010 r. Sąd uznając ją za wniesioną po terminie, ją odrzucił. 4. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga została wniesiona po upływie wskazanego w tym przepisie terminu, 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 14h i art. 144, art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14b § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także w zw. z § 2 i §7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) poprzez przyjęcie, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Ministra Finansów nastąpiło w sposób prawnie skuteczny w dniu 20 sierpnia 2010 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu wskazanego w skardze kasacyjnej, tj. dokumentu w postaci koperty, w jakiej została wysłana odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. 5. Po pierwsze należy zauważyć, że jakkolwiek wnioskowanie pełnomocnika skarżącego prowadzi do wniosków, na które pozwala wykładnia językowa, to jednak wynik tego rozumowania prowadzi do wniosków alogicznych. Wynikiem rozumowania pełnomocnika jest wniosek, że za każdym razem Dyrektor Izby Skarbowej upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, po wydaniu interpretacji musiałby wpierw przesłać ją do Ministra Finansów, który dopiero dokonywałby jej doręczenia stronie, która złożyła wniosek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie rozwiązanie byłoby sprzeczne z zasadą ekonomiki, szybkości i przejrzystości postępowania i prowadziłoby do nieuzasadnionej zwłoki. Dokonując bowiem wykładni przepisów dotyczących wydawania interpretacji określonych w ustawie – Ordynacja podatkowa oraz w rozporządzeniu wykonawczym, przy użyciu wykładni celowościowej i systemowej należy dojść do wniosku, że skoro Dyrektor Izby Skarbowej jest upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, to tym bardziej jest upoważniony do jej ogłoszenia i doręczenia. Taka wykładnia nie pozostaje w sprzeczności z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., I FPS 7/09 (ZNSA 2010/2/114) wydanej w pełnym składzie Izby Finansowej, na którą powoływał się skarżący. Co istotne ponadto, skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 31 lipca 2010 r. na taką okoliczność i wykładnię wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów się nie powoływał. Dopiero negatywne skutki procesowe w postaci przekroczenia terminu do wniesienia skargi na interpretację spowodowały, że podniósł on tak skonstruowany zarzut. Za bezzasadne należało zatem uznać postawione w punkcie 2) zarzuty skargi kasacyjnej. Odnosząc się do postawionego w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej zarzutu, należy wskazać, że jak wynika z akt odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została pełnomocnikowi skarżącego doręczona w dniu 20 sierpnia 2010 r. A zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 września 2010 r. (poniedziałek). Wysłanie zatem skargi w dniu 21 września 2010 r. (co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie) skutkowało jednodniowym uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Trafnie zatem w tej sytuacji Sąd pierwszej instancji odrzucił zaskarżonym postanowieniem skargę w niniejszej sprawie, nie naruszając dyspozycji art. 53 § 2 p.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184p.p.s.a. w zw. z art. 182§1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.