I SA/Rz 579/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999-2003 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. L. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 579/10 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze sygn. akt (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) grudnia 2009r. znak (...) w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999-2003. W toku postępowania Prezydent Miasta ustalił, iż w latach 1999-2008 K. L. był podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w obrębie (...)przy ul. W stanowiącej jego własność oraz od nieruchomości położonej w obrębie (...) (...)stanowiącej współwłasność z J. L.. W 1999r. nieruchomość położona (...) (...) opodatkowana była pod pozycją (...) a nieruchomość położona w obrębie (...) Zalesie opodatkowana była pod pozycją (...). W latach 2000-2002 obie nieruchomości opodatkowane były pod pozycją (...) w dzielnicy (...). Od 1 stycznia 2003r. nieruchomość położona w obrębie (...)(...)opodatkowane było w dzielnicy (...) pod pozycją (...) a nieruchomość położona w obrębie (...)(...) opodatkowana była w dzielnicy (...) pod pozycją (...). Prezydent Miasta dokonał analizy wpłat dokonanych przez skarżącego począwszy od 1999r. W wyniku tej analizy organ I instancji stwierdził, że za lata 1999-2003 postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty należy umorzyć na podstawie art. 79 §2 oraz art. 80 §1 Ordynacji wyborczej (Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60 z późn. zm. zwanej dalej Ordynacją). Zgodnie z art. 79 §2 Ordynacji prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast stosownie do art. 80 §1 Ordynacji prawo do zwrotu nadpłaty wygasa po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin jej zwrotu. Od decyzji Prezydenta Miasta wyżej wskazanej odwołał się K. L. wskazując na jej niezgodność z obowiązującym prawem oraz podniósł iż narusza ona podstawową zasadę zaufania obywatela do państwa. W dalszej części uzasadnienia skarżący odnosząc się do sentencji zaskarżonej decyzji wskazał iż pismem z dnia 15 grudnia 2005r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Jego zdaniem zgodnie z art. 80 §3 Ordynacji złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. Skarżący podkreślił również, że zgodnie z Ordynacją wszystkie nadpłaty podlegają zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji po zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji. Stąd też jego zdaniem nie może być mowy o przedawnieniu dokonania rozliczenia nadpłaty lub niedopłaty. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2010r. sygn. akt (...)Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) grudnia 2009r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w szczególności, iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może zostać złożony w przypadku gdy w sprawie doszło już do wydania decyzji wymiarowej lub trwa postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa. Wniosek taki nie może być również złożony w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania o ile dotyczą tych samych zobowiązań podatkowych. Wniosek K. L. z 15 grudnia 2005r. został złożony w trakcie trwania postępowań wymiarowych zmierzających do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2001-2003. Wniosek ten w istocie dotyczył zwrotu wpłaconych należności podatkowych po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Prezydenta Miasta. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę wniósł K. L. zaskarżając ją w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej zmianę. Wskazał, iż jego pismo z dnia 15 grudnia 2005r. należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości który przerwał bieg przedawnienia. Wskazał, że z wnioskiem o naliczenie odsetek od wpłat dokonanych przez niego na poczet podatku od nieruchomości wystąpił do organu także pismem z dnia 2 kwietnia 2007r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnionej skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami sprawy oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna choć z przyczyn w niej niepodanych. Pismem z dnia 2 września 2009r. kierowanym do Prezydenta Miasta skarżący złożył wniosek o naliczenie nadpłaty lub niedopłaty z tytułu wpłat na poczet podatku od nieruchomości za lata 1999-2008 (nr kartoteki 31108...2861) wraz z należnymi odsetkami od wpłat wg decyzji uchylonych bądź przez SKO lub przez Sąd. W dniu 16 października 2009r. skarżący sprecyzował, że jego wniosek dotyczy wszystkich należności podatkowych. Prezydent Miasta z dnia (...) grudnia 2009r. znak (...) w punkcie 1 umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty na poczet podatku od nieruchomości za lata 1999-2003 a w punkcie 2 oprocentował nadpłatę podatku od nieruchomości w kwocie 14.296,58zł istniejącą w okresie od 25 listopada 2005r. do 15 września 2006r. w łącznej wysokości 1170zł. Pomimo, że powyższa decyzja nie zawierała rozstrzygnięcia nadpłaty za lata 2004-2008 to jej uzasadnienie zawierało ustalenia i rozważania dotyczące tego okresu. Prezydent Miasta ustala, ze na pozycji 09/2861 z tytułu podatku od nieruchomości figuruje zaległość za lata 2006-2008 w łącznej kwocie 15.480,62zł plus odsetki w kwocie 3.817zł (stan na 31 grudnia 2009r.). Ponadto na pozycji nr 02/0507 z tytułu podatku od nieruchomości istnieje zaległość za rok 2006 i 2008 w łącznej kwocie 93zł plus odsetki w kwocie 36zł. Rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję odniosło się jedynie do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty na poczet podatku od nieruchomości za lata 1999-2003 oraz oprocentowania nadpłaty w kwocie 14.296,58zł istniejącego w okresie od 25 listopada 2005r. do 15 września 2006r. W tej sytuacji zaskarżone decyzje nie zawierają rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącego dotyczącego stwierdzenia nadpłaty lub niedopłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008. Z tej przyczyny Sąd nie ma możliwości ustosunkowania się prawno procesowych formach postępowania do zarzutu skarżącego dotyczących stwierdzenia nadpłaty lub niedopłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008, gdyż takiej decyzji póki co nie ma. Jest jedynie stanowisko organu I instancji zawarte w uzasadnieniu orzeczenia. Stanowisko to nie może być traktowane jak decyzja, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem art. 207 Ordynacji organy podatkowe orzekają w sprawie w drodze decyzji. Treść decyzji, czyli jej elementy składowe, są przedmiotem unormowania art. 210 Ordynacji podatkowej. Stosownie do § 1 tego przepisu decyzja powinna zawierać m.in. "oznaczenie organu podatkowego, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie postawy prawnej rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (...)". Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały w § 4 wyżej wskazanego przepisu. W świetle powyższego rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy decyzji. Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie decyzji) jest jej kwintesencją wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Brak rozstrzygnięcia treści "decyzji" pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Bez osnowy nie ma decyzji. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Samo w sobie bez rozstrzygnięcia (osnowy) nie jest decyzją. Skoro zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów art. 210 § 1 i 4 Ordynacji przez to, że nie zawiera rozstrzygnięcia w całości żądania skarżącego o którym wypowiada się jedynie w uzasadnieniu organ I instancji, podlegają uchyleniu. Organ orzekający winien w tej sytuacji w ponownym postępowaniu na nowo rozstrzygnąć sprawę w całości, dokonać ustaleń co do całego okresu objętego wnioskiem skarżącego z dnia 2 września 2009r. i stosownie do tych ustaleń rozstrzygnąć całość jego żądania. Organ orzekający ma obowiązek zebrać i ustosunkować się w tym zakresie do całości materiałów dowodowych pod kątem mających zastosowanie przepisów prawa materialnego. W postępowaniu ma natomiast obowiązek kierować się zasadami wynikającymi w szczególności z przepisów art. 120, 121, 122, 124 i 125 Ordynacji oraz uzasadnić rozstrzygnięcie stosownie do wymogów art. 210 § 4 Ordynacji. Na obecnym etapie postępowania wobec braku rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty lub niedopłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008 Sąd nie ma prawnej możliwości dokonywania jakichkolwiek ocen na tle tego żądania, stanowiska organu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu decyzji i zarzutów skargi. Z powyższych względów zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 p.p.s.a.