I OSK 389/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 855/10 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. ( sygn. akt II SA/Wa 855/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej - działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmawiającą wydania E. K. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. P. w W. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Prezes WAM podniósł, iż opisany wyżej lokal mieszkalny został wynajęty E. K. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego, zawartej w dniu [...] października 2003 r. za numerem [...]na czas zajmowania przez nią stanowiska Głównego Księgowego Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. Nadmieniono przy tym, że E. K. była zatrudniona na stanowisku Głównego Księgowego w WAM w W. do dnia [...] maja 2007 r., w tym w Oddziale Terenowym Nr [..] WAM w W. pracowała w okresie od dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] czerwca 2004 r. Ustalono również, iż zainteresowana wystąpiła w 2005 r. do organu z wnioskiem o nabycie najmowanego lokalu, który to wniosek ponowiła w roku 2006 i 2007. Ostatecznie, w związku z pisemną odmową sprzedaży w/w lokalu E. K. wystąpiła do sądu z pozwem o zobowiązanie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny WAM w W. do zawarcia z nią umowy sprzedaży zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wyrokiem jednak Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] czerwca 2008 r. (sygn. akt [...] ) powództwo to zostało oddalone. Jednocześnie w dniu [...] czerwca 2007 r. E. K. została zwolniona bez wypowiedzenia ze stanowiska Głównego Księgowego w Oddziale Regionalnym WAM w W. Wprawdzie zwolnienie to zostało następnie wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] lutego 2008 r. ( sygn. akt [...]) uznane za naruszające przepisy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, ale skutkowało to jedynie zasądzeniem na rzecz strony stosownego odszkodowania. W tych warunkach pismem z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. zawiadomił E. K. o wszczęciu w stosunku do niej postępowania w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. P., uiszczania opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w trybie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W odpowiedzi – E. K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie na jej rzecz decyzji o prawie zamieszkiwania w w/w lokalu. W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowym lokalu są zameldowani na pobyt stały E. i J. małżonkowie K., którzy poprzednio posiadali prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości gruntowej, położonej w E. przy ulicy N. wraz z prawem własności znajdującego się na niej domu mieszkalnego. Nieruchomość ta została jednak w dniu [...] marca 2006 r. przez małżonków K. zbyta ( akt notarialnym Nr Rep. [...]). W związku z powyższym, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. decyzją z dnia [...] października 2009 r., wydaną na podstawie art. 29 w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), odmówił wydania E. K. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. P. w W. W ocenie organu strona nie wykazała, iż znajduje się w szczególnej sytuacji, o której mowa w przepisie stanowiącym podstawę wydania decyzji. Ponadto podniesiono, że niezrealizowane uprawnienia żołnierzy zawodowych w. Garnizonu do lokalu mieszkalnego z zasobów WAM wykluczały możliwość przyznania wnioskodawczyni prawa zamieszkiwania w tym lokalu. Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez stronę, Prezes WAM decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy podniósł, iż z treści art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wynika, że warunkiem prawnej dopuszczalności przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym jest spełnienie dwóch przesłanek to jest: wyjątkowości sytuacji, w jakiej znalazł się wnioskodawca oraz zgody Ministra Obrony Narodowej. Akcentując charakter uznaniowy wydanej w tej sprawie decyzji, Prezes WAM stwierdził, że – w świetle w/w przepisu – istniała potencjalna możliwość przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, ale dotyczyła ona sytuacji wyjątkowej. Ustawodawca nie sprecyzował przy tym, co należy pod tym pojęciem rozumieć. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe - położenie, w jakim ktoś się znajduje. Zwrócono uwagę, że tej oceny sytuacji dokonuje organ rozstrzygający sprawę, ale ciężar udowodnienia i wykazania okoliczności wyjątkowych spoczywa na osobie ubiegającej się o wydanie decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ podniósł, że jako potwierdzenie istnienia wyjątkowości sytuacji E. K. przedstawiła dokumenty, świadczące o tym, iż mąż jej – J. K. choruje na encefalopatię naczyniopochodną p.p. niedowładu twarzowo-ramieniowego, leczy się również w poradni kardiologicznej z powodu wady serca, tętniaka aorty i nadciśnienia tętniczego. Zdaniem jednak E. K. za wyjątkowością sytuacji, w której ona znajduje się przemawiało niezgodne z prawem rozwiązanie z nią stosunku pracy w 2007 r., brak własnego mieszkania oraz fakt długoletniego zatrudnienia w WAM. Zdaniem Prezesa WAM wymienione wyżej okoliczności nie dowodziły jednak wyjątkowości sytuacji w jakiej znalazła się zainteresowana. Mimo bowiem, iż sposób rozwiązania z nią umowy o pracę był niezgodny z prawem, to instytucja przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na podstawie art. 29 powoływanej ustawy, nie mogła z tego powodu stanowić odpowiedniej rekompensaty, zwłaszcza dla osoby, która sprzedała własną nieruchomość, pozbawiając się tym samym zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Organ zwrócił przy tym uwagę na okoliczność, że zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nie jest jednoznaczne z koniecznością zakupu własnego mieszkania. Stworzenie odpowiednich warunków mieszkaniowych możliwe jest również w oparciu o powszechnie praktykowany wynajem lokali mieszkalnych. Pogląd ten odnosi się zwłaszcza do sytuacji strony, która z powodu braku mieszkania oraz, jak twierdzi, braku środków finansowych na jego zakup, może we własnym zakresie starać się wynająć mieszkanie. Podkreślono w tym miejscu, że E. K. wraz z mężem osiągają odpowiednio z tytułu emerytury i renty miesięcznie dochód netto w wysokości [...] zł (według stanu na sierpień 2009 r.) a ponadto zaakcentowano, że małżonkowie K. zdecydowali się zbyć w dniu [...] marcu 2006 r. posiadaną nieruchomość w E. mając świadomość, że odwołująca się dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu mieszkalnego jedynie na czas oznaczony, to jest na czas pełnienia obowiązków Głównego Księgowego w Oddziale Regionalnym WAM w W. W dniu sprzedaży nieruchomości w E., E. K. nie mogła zaś mieć pewności, że lokal nr [...] przy ul. P. w W. będzie jej własnością. W ten sposób więc strona świadomie naraziła się na niebezpieczeństwo pozostania w sytuacji niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Organ podniósł także, że z wyjaśnień strony wynikało, iż małżonkowie K. nie przeznaczyli pieniędzy pochodzących ze sprzedaży nieruchomości w E. na zapewnienie sobie we własnym zakresie innego miejsca do zamieszkania – gdyż pieniądze te spożytkowali na inne cele. Trudno było zatem – wg organu - uznać obecną sytuację strony za wyjątkową, w rozumieniu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i oczekiwać, iż WAM będzie miała obecnie obowiązek zapewnić wnioskodawczyni lokal mieszkalny z zasobu przeznaczonego na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, zwłaszcza – co podkreślono- że w W. i miejscowościach pobliskich występuje wyjątkowo trudna sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych. Jak wyjaśniono, bowiem, iż wg. stanu na dzień [...] stycznia 2010 r., to jest dzień wydania decyzji w przedmiocie prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, w W. i miejscowościach pobliskich oczekiwało [...] żołnierzy służby stałej z rodzinami i [...] żołnierzy samotnych służby stałej oraz [...] żołnierzy służby terminowej z rodzinami i [...] samotnych żołnierzy służby terminowej. W przypadkach zaś niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach mieszkalnych, nie było – wg organu - uzasadnione przyznanie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz zawodowy. Ustawowym bowiem obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień do zakwaterowania żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Kiedy więc potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, to interes tej formacji z pewnością góruje nad interesem jednostki. Kierując się zatem zasadą zawartą w art. 7 k.p.a. Prezes WAM odmówił uznania sytuacji E. K. za wyjątkową. Wyżej przedstawiona decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zarzuciła organowi obrazę art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzi tzw. "sytuacja wyjątkowa", o której mowa w tym przepisie a także twierdziła, że w toku postępowania administracyjnego naruszono art. 6, 7 i 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Przytaczając treść przepisu art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Sąd Wojewódzki zauważył, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji była ograniczona, gdyż nie obejmowała celowości samej decyzji. Sąd zatem mógł w tym przypadku jedynie badać, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Sąd Wojewódzki podzielił przy tym pogląd organu, że omawiana ustawa nie zawiera definicji pojęcia "sytuacji wyjątkowej", a zatem zasadnym było posłużenie się w tych warunkach rozumieniem tego pojęcia powołując się na "Słownik Języka Polskiego PWN", który termin "wyjątkowo" tłumaczy jako: w sposób niezwykły, szczególny, bardzo rzadko, w szczególnych przypadkach("Nowy Słownik Języka Polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r.). Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia zostały więc wydane w ramach dopuszczalnych granic uznania administracyjnego i z poszanowaniem reguł procesowych. Prezes WAM ustalił bowiem w toku prowadzonego podstępowania, że na terenie działania Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach z zasobu WAM a zatem mając na uwadze, że ustawowym obowiązkiem Agencji jest realizacja uprawnień żołnierzy pełniących służbę zawodową, należało przyjąć, iż w pierwszej kolejności, na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, uprawnieni do lokalu mieszkalnego z zasobów WAM są żołnierze zawodowi. Ponadto Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów wojskowych, iż wnioskodawczyni wraz z mężem nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej - w rozumieniu art. 29 powołanej ustawy. Skarżąca i jej mąż uzyskują bowiem stały miesięczny dochód z emerytury i renty a poza tym małżonkowie K. posiadali nieruchomość gruntową w E. o powierzchni [...] ha, zabudowaną domem mieszkalnym, którą w 2006 r. dobrowolnie zbyli. W tych warunkach Sąd Wojewódzki uznał, że powyższa sytuacja pozwalała przyjąć, iż rodzina skarżącej nie pozostaje w niedostatku a zatem usprawiedliwione podstawy miało twierdzenie Prezesa WAM, iż sytuacja materialna skarżącej pozwalała jej na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, chociażby w drodze najmu lokalu. Odnosząc się do kwestii stan zdrowia J. K., Sąd zaznaczył, że wprawdzie jest on osobą nie w pełni sprawną, jednakże pomimo tego osobą samodzielną bo schorzenia nie powodują, że wymaga on opieki innej osoby w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Sąd Wojewódzki zwrócił także uwagę, że skarżąca nie wykazała, aby ze względu na zwiększone wydatki na leczenie męża, nie była w stanie zabezpieczyć potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Zatem poczynione przez organ ustalenia, w tym brak po stronie skarżącej innego lokalu, w którym mogłaby zamieszkać wraz z niepełnosprawnym mężem, nie kwalifikował jej sytuacji życiowej jako wyjątkowej. W skardze kasacyjnej E. K., zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 lipca 2010 r. przy jednoczesnym całkowitym pominięciu jego brzmienia obowiązującego od w/w daty i błędne przyjęcie, iż przepis ten, w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2010 r., mógł być podstawą wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji z punktu widzenia legalności, czyli zgodności z prawem powszechnie obowiązującym, a więc obecnie obowiązującym. Badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlegała zatem prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem ocenia jednak, czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa. W tej sytuacji, wywodzono, Sąd I instancji, rozpatrując skargę E. K. całkowicie pominął, iż przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, będący podstawą prawną jej roszczenia, uległ w dniu 1 lipca 2010 r. daleko idącej zmianie ( modyfikacji ) i - w brzmieniu podanym w wyroku z dnia 10 listopada 2010 r. - przestał obowiązywać. Zarzucono, że Sąd Wojewódzki kwestii tej w ogóle nie podniósł i nie ustosunkował się do niej. Zgodnie zaś z nowym brzmieniem omawianego przepisu, nadanym mu ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z dnia 25 lutego 2010 r.), dyrektor oddziału regionalnego może wynająć lokal mieszkalny na czas oznaczony osobie innej niż żołnierz zawodowy, osobie prawnej, jednostce samorządu terytorialnego, państwowej lub samorządowej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, o ile w garnizonie są zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych. Wprawdzie, skarżąca kasacyjnie zauważyła, że przepisy przejściowe gwarantują zakończenie spraw administracyjnych na podstawie przepisów dotychczasowych, ale jednak kontrola sądowa, będąca częścią danego postępowania, sprawuje wymiar sprawiedliwości na podstawie przepisów obowiązujących. Tym samym twierdzono, że Sąd naruszył również art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z dnia 20 września 2002 r.), stanowiący iż kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w analizowanym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do zbadania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzut podniesiony przez skarżącą w skardze kasacyjnej oparty został na obrazie prawa materialnego to jest na podstawie wymienionych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła bowiem Sądowi Wojewódzkiemu błędne zastosowanie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu sprzed jego nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2010 r. przy jednoczesnym całkowitym pominięciu jego brzmienia, obowiązującego od w/w daty i błędne przyjęcie, iż przepis ten, w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2010 r., mógł być podstawą wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zarzut ten nie był jednak uzasadniony. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. ) w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sąd – w przypadku takiego aktu, jakim jest decyzja administracyjna – oznacza zatem orzekanie o legalności decyzji, czyli o jej zgodności z prawem. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest przejmowanie sprawy administracyjnej do ostatecznego jej załatwienia, gdyż sąd nie jest uprawniony do zastępowania organu administracji publicznej. Jego kompetencje umożliwiają mu jedynie eliminację z obrotu prawnego decyzji wadliwych to jest takich, które są niezgodne z prawem. Wspomniana niezgodność musi być przy tym oceniana wg kryterium prawa, jakie obowiązywało w dacie orzekania przez organ a nie, jakie obowiązuje w dacie wyrokowania przez sąd. Powyższe wynika z samej istoty sposobu sprawowania przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości. Skoro bowiem – po myśli art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 6 k.p.a. – organ administracji publicznej jest obowiązany działać na podstawie i w granicach przepisów prawa, to - wydając w konkretnej sprawie administracyjnej decyzję - musi przy tym stosować przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania. Tylko tego rodzaju postępowanie może bowiem być uznane za legalne. Późniejsza zatem ewentualna zmiana przepisów, będących podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanej wcześniej (pod rządami poprzednio obowiązującego aktu) decyzji. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd Wojewódzki zasadnie badał jej treść w kontekście podstawy prawnej, istniejącej w dacie wydawania decyzji a zatem w dniu [...]lutego 2010 r. W tym czasie nie weszła zaś jeszcze w życie nowela do ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, o której wspomina skarga kasacyjna. Dopiero w dniu 1 lipca 2010 r. a więc kilka miesięcy po wydaniu przez Prezesa WAM kwestionowanej przez skarżącą decyzji, weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 28, poz. 143), która przepisem art. 1 ust. 28 zmieniła dotychczasową treść art. 29 w/w ustawy. Z tego względu nie zachodziła też potrzeba by Sąd Wojewódzki analizował treść zaskarżonej decyzji w kontekście nowego brzmienia art. 29 omawianej ustawy. Czysto informacyjnie ponadto godzi się też w tym miejscu zwrócić uwagę, że wspomniana nowela – jak zresztą nadmienia o tym skarga kasacyjna – w przepisach intertemporalnych przewidywała, że zakończenie spraw wszczętych a niezakończonych do dnia 1 lipca 2010 r., następować będzie w oparciu o przepisy dotychczasowe ( art. 18 ust. 1 ustawy nowelizującej). Z tych powodów nieznajdując podstaw do uwzględnienia zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.