III SA/Kr 385/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala Zaskarżoną przez P. T. (T.) decyzją z dnia 8 marca 2010r. ([...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta z [...] 2010r. znak: [...] o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2009r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 33 ust.4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r, Nr 69, poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych: P. T. został uzyskał status osoby bezrobotnej na mocy decyzji z dnia [...] 2009r. (znak: [...]), oraz tego samego dnia na mocy decyzji (znak: [...]) uzyskał prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 19 stycznia 2010r. Skarżący przedłożył w Grodzkim Urzędzie Pracy zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dokonanym w dniu 27 października 2010r. w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta (nr [...]). Decyzją z dnia [...] 2010r. P. T. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2009r. (znak: [...]). Ze względu na posiadany wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Uwagi na treść przepisu art. 2 ust. 1 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( w/w ) , za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji P. T. podniósł , że uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie jest równoznaczne z rozpoczęciem działalności. Rozpoczęcie działalności wg Skarżącego miało miejsce dopiero 12 stycznia 2010r. Na poparcie swojego poglądu przedstawił stanowisko Urzędu Skarbowego i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które za datę rozpoczęcia działalności przyjęły dzień 12 stycznia 2010r. Ponadto skarżący podniósł, iż został wprowadzony w błąd przez pracowników Grodzkiego Urzędu Pracy poprzez wskazanie jako daty utraty statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku daty rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, a nie wpisu do rejestru, czego dowodem o ocenie skarżącego jest wyznaczenie mu daty kolejnej wizyty w Urzędzie Pracy na dzień 19 stycznia 2010r. Rozpatrując odwołanie Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia organu pierwszej instancji. W szczególności stwierdził, iż na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w/w) status osoby bezrobotnej nie przysługuje osobie posiadającej wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje fakt rzeczywistej realizacji działalności gospodarczej, gdyż ustawodawca pozwala na uwzględnienie okoliczności, że nie jest prowadzona tylko w sytuacji gdy od dnia dokonania wpisu do dnia jego wykreślenia osoba .której przysługiwał status bezrobotnej, nigdy działalności tej nie rozpoczęła. W rozpatrywanym przypadku poza sporem jest, że P. T. rozpoczął działalność gospodarczą w dniu 12 stycznia 2010 r. W skardze P. T. na decyzję organu odwoławczego ponowił zarzuty które zawarł w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto powołał się na art. 2 pkt 2 lit h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) wskazując, iż za osobę bezrobotną uznaje się osobę która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zarzucił nadto, że w trakcie postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji naruszył art. 9 KPA wprowadzając skarżącego w błąd, natomiast organ drugiej instancji i naruszył zdaniem skarżącego przepisy postępowania tj. art. 7 i 10 KPA, poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zapewnienie skarżącemu należytego udziału w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzkie sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153 poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami ani powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi P. T. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w/w ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż Ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, (...), niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...), jeżeli: nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...). Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 1 w/w ustawy stanowi: Starosta, (...), pozbawia statusu bezrobotnego, który: nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. W rozpatrywanym przypadku nie ulega wątpliwości, iż skarżący od dnia 27 października 2009r. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Wykładnia literalna tych przepisów dostarcza podstaw do stwierdzenia , że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie wyklucza posiadania statusu osoby bezrobotnej jedynie w takiej sytuacji , gdy działalność nigdy tj. od dnia dokonania wpisu do dnia wyrejestrowania nie zostanie podjęta. Poza sporem jest, że skarżący nie dokonał wykreślenia posiadanego wpisu , lecz podjął tę działalność w dniu 12 stycznia 2010r. W tych okolicznościach bez znaczenia prawnego jest czy skarżący faktycznie działalność gospodarczą podjął z datą wcześniejszą niż wskazana , czy też nie. Przytoczone przepisy nie wymagają by konieczną przesłanką do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej było faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej. Omawiany przepis stwarza domniemanie dla organu administracji publicznej, że osoba wpisana do ewidencji prowadzi działalność gospodarczą. Organ nie jest uprawiony ani zobowiązany do badania czy faktycznie taka działalność jest prowadzona. Istotą definicji bezrobotnego jest założenie, iż chodzi o osobę która nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, a tym bardziej nie jest podmiotem gospodarczym. Skarżący w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy 29 września 2009r. złożył oświadczenie, iż został poinformowany o konieczności zgłaszania wszelkich okoliczności mających wpływ na wypłacanie zasiłku dla bezrobotnych.) oraz . Zarzut wprowadzenia w błąd przez organ nie może zostać uwzględniony, w tym postępowaniu nie posiada znaczenia , gdyż może być badany jedynie w przypadku gdyby organ wszczął postępowanie o uznanie świadczenia za nienależnie pobrane. Podnoszony przez skarżącego zarzut niezastosowania wobec niego art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h w/w ustawy o promocji zatrudnienia stanowiącego, iż za osobę bezrobotną uznaje się osobę jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, (...), nie może zostać uwzględniony. Przesłanki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy określające definicję osoby bezrobotnej muszą być spełnione kumulatywnie. Nie spełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej. Natomiast możliwość uzyskiwania przychodu o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. należy w kontekście definicji ustawowej osoby bezrobotnej odnieść do innych źródeł niż zatrudnienie , czy działalność gospodarcza. Organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie, jak również brak jest podstaw do stwierdzenia uchybień mogących mieć istotny wpływ na wyniki postępowania. Z tego względu skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s. a.