II SA/Gd 408/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Sz. na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta – Zastępca Dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Kierownik Referatu Decyzji Administracyjnych, decyzją z dnia 31 grudnia 2009 r. nr [...], odmówił J.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowych z funkcją mieszkalną przy ul. S. w G. (działka nr 815/3, obręb 31). Organ wskazał, iż planowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 11 lipca 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...] poz. 1317 z dnia 20 sierpnia 2002 r.), w jednostce planistycznej oznaczonym symbolem U 33 – przewidzianej pod usługi. W jednostce tej dopuszcza się funkcję mieszkalną integralnie związaną z prowadzoną działalnością usługową. Funkcja mieszkalna winna mieć zatem charakter towarzyszący. W przedłożonym projekcie przewidziano dwa budynki pięciokondygnacyjne, z funkcją usługową wyłącznie na parterze. Natomiast na czterech pozostałych kondygnacjach zaprojektowano 44 mieszkania, w których jedno pomieszczenie opisano jako gabinet. Powierzchnia użytkowa tych lokali wynosi 2 404,24 m2, w tym gabinety zajmują 423,95 m2, co wynosi 17,6 % tych lokali. Organ stwierdził, iż w istocie projektowana inwestycja stanowi budynki mieszkalno–usługowe, z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej w projektowanych mieszkaniach, co jest sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nadto organ stwierdził, iż zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 29 grudnia 2004 r. część działki nr 815/3 znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W granicach tego chronionego obszaru zaprojektowano podziemny garaż. Przedłożony projekt przewiduje posadowienie garażu na głębokości ponad 4,0 m w odległości 2,5 m od budynku nr 52 wpisanego w ramach III zespołu koszarowego do rejestru zabytków pod nr A-1229. Organ wskazał, iż z przedłożonej analizy zacienienia - usytuowania projektowanych budynków A i C w stosunku do istniejącego budynku B wynika, że projekt nie spełnia wymagań wynikających z przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) Projektant wykorzystał § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zezwalający na zmniejszenie minimalnych odległości między budynkami nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Organ stwierdził, iż planowana inwestycja położona jest na terenie, który nie stanowi zabudowy śródmiejskiej, a ponadto dla mieszkań na I kondygnacji projektowanych budynków wymagania § 13 rozporządzenia nie są spełnione, nawet przy zastosowaniu możliwości zmniejszenia odległości jak dla zabudowy śródmiejskiej. Organ wskazał, iż w związku z powyższym, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r. nr [...] zobowiązał J. S. do uzupełnienia i poprawienia projektu budowlanego w terminie do dnia 28 grudnia 2009 r., a inwestor nie usunął wskazanych braków. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) Od decyzji tej odwołanie złożył J. S., domagając się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynków przy ul. S. w G.. Odwołujący się podniósł, że w świetle zapisów planu, na terenie objętym inwestycją dopuszczona jest funkcja mieszkalna integralnie związana z prowadzoną działalnością usługową. Dopuszczenie oznacza możliwość realizowania wskazanej funkcji, ale bez narzucania jakichkolwiek parametrów ilościowych, a gdyby intencją uchwałodawcy byłoby wprowadzenie ograniczeń powierzchniowych, co do dopuszczonych funkcji, to mógł on ustalić takie ograniczenia przez wprowadzenie wskaźników ilościowych. Odwołujący się wskazał również, iż wbrew stanowisku organu decyzja o wpisaniu koszar pułku huzarów do rejestru zabytków nie zawiera wskazania części działki inwestora jako objętej wpisem do rejestru. Taki wniosek można próbować wywodzić jedynie z niedokładnej mapki dla celów informacyjnych, która stanowi załącznik do decyzji, a inwestor wystąpił o wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie. J. S. podniósł, iż w złożonej analizie przesłaniania projektanci jednoznacznie wykazali, że we wszystkich pomieszczeniach w budynkach projektowanych jak i istniejącym, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, na wszystkich kondygnacjach spełnione są warunki określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a projekt uzyskał wymagane uzgodnienia rzeczoznawcy ds. sanitarno – higienicznych oraz BHP. Wojewoda, decyzją z dnia 16 kwietnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, iż w dniu 30 października 2009 r. inwestor J. S. zawnioskował do Prezydenta Miasta o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowych z funkcją mieszkalną integralnie powiązaną z działalnością usługową na terenie działki nr 815/3 obręb 31 przy ul. S. w G.. W dniu 9 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta postanowieniem nr [...] zobowiązał J. S. do dostarczenia i uzupełnienia następujących dokumentów i nieprawidłowości w terminie do dnia 28 grudnia 2009 r. : doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedłożenia wyliczenia ilości miejsc postojowych koniecznych do obsługi projektowanej funkcji, dostarczenia decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającej na prowadzenie prac budowlanych na działce nr 815/3 oraz dostarczenia analizy zacienienia inwestycji projektowanej w stosunku do zabudowy istniejącej. W dniu 24 grudnia 2009 r. inwestor złożył wyjaśnienia dotyczące postanowienia oraz opracowanie zawierające wnioski z analizy nasłonecznienia i przesłaniania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania przestrzennego działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Przedmiotem projektu budowlanego jest budowa dwóch budynków usługowo - mieszkalnych A i C wraz z garażem podziemnym. Natomiast projekt zagospodarowania działki został opracowany dla całego zamierzenia budowlanego obejmującego budowę dwóch budynków A i C oraz przebudowę istniejącego budynku przy ul. S.. W chwili obecnej na działce istnieją dwa budynki: budynek dwukondygnacyjny oraz budynek jednokondygnacyjny, gospodarczy substandardowy przeznaczony do rozbiórki. Projektowany budynek A znajduje się od północno - wschodniej strony działki, od północno - wschodniej granicy oddziela go dwukierunkowy zjazd do garażu podziemnego. W parterze budynku usytuowane są 2 lokale usługowe handlowo - ekspozycyjne z wejściem od strony ul. S.. Pomiędzy nimi znajduje się wejście do klatki schodowej, obsługującej wyższe kondygnacyjne. Budynek ma 5 kondygnacji naziemnych. Projektowany budynek C znajduje się od południowo - zachodniej strony działki. W parterze budynku usytuowane są 2 lokale usługowe handlowo - ekspozycyjne z wejściem od strony ul. S.. Pomiędzy nimi oraz dodatkowo od wewnętrznego dziedzińca znajduje się wejście do klatki schodowej, obsługującej wyższe kondygnacje. Budynek ma 5 kondygnacji naziemnych. Oba budynki A i C są połączone wspólnym garażem. Omawiana inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 11 lipca 2002 r. i leży w terenie oznaczonym symbolem U 33 - usługi. Na podstawie karty terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego strefa nr 33 oznaczona jest funkcją lub strefą z wyszczególnieniem funkcji preferowanej - usługi, w skład których wchodzi: administracja publiczna, usługi handlu detalicznego, usługi kultury, usługi zdrowia i opieki społecznej, usługi oświaty, usługi nauki, usługi gastronomii, łączności, sportu, turystyki i wczasów, rzemiosła (poza zakładami obsługi samochodów, warsztatami samochodowymi, stacjami paliw) parkingi, garażowiska kubaturowe, biura instytucji komercyjnych, banki mariny, miejsca kultu religijnego, małe hurtownie o wielkości przewozów nie przekraczających przewozów związanych z handlem detalicznym, ogrody zoologiczne i miejsca pokazu zwierząt, inne usługi na zasadzie analogii do funkcji wymienionych powyżej lub o analogicznym stopniu uciążliwości, urządzenia infrastruktury technicznej potrzebne do obsługi obiektów wymienionych wyżej, dopuszcza się funkcję mieszkalną integralnie związaną z prowadzoną działalnością usługową. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż na danym terenie funkcją dominującą są usługi natomiast funkcja mieszkalna jest funkcją dopuszczoną i nie należy jej traktować jako funkcji uzupełniającej ani jako funkcji, która dominuje na danym obszarze. W przedłożonym projekcie zaprojektowano dwa budynki A i C pięciokondygnacyjne, gdzie przewidziano pomieszczenia usługowe wyłącznie na parterze. Natomiast na czterech pozostałych kondygnacjach zaprojektowano 44 mieszkania, w których 1 pomieszczenie przeznaczono na gabinet. Zdaniem organu, zaprojektowane mieszkania na kondygnacjach II - V w budynkach A i C, pełnią rolę tylko mieszkaniową niezależnie od tego, jaki zawód ma właściciel. Ponadto z zawartej w treści planu definicji "mieszkania integralnie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą " wynika, iż dopuszcza się najwyżej dwa mieszkania w odrębnym budynku mieszkalnym lub w budynku wspólnym z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym łączna powierzchnia użytkowa mieszkań nie może przekraczać łącznej powierzchni użytkowej wykorzystywanej na cele działalności gospodarczej. Organ ustalił, iż zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 29 grudnia 2004 r. część działki nr 815/3 znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków. W granicach tego chronionego obszaru zaprojektowano podziemny garaż. Przedłożony projekt przewiduje posadowienie garażu na głębokości ponad 4,0 m w odległości 2,5 m od budynku nr 52 wpisanego w ramach III zespołu koszarowego do rejestru zabytków pod nr A-1229. W postanowieniu Nr WUAiOZ-I-735-12626-2009/2-SJ z dnia 9 grudnia 2009 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zobowiązano inwestora do uzyskania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku zezwalającą na prowadzenie prac budowlanych na działce nr 815/3. Inwestor nie uzyskał przedmiotowej decyzji. Organ stwierdził, iż przedłożona analiza zacienienia - usytuowania projektowanych budynków A i C od istniejącego budynku B wykazuje, że wymagania wynikające z przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zostały spełnione. Reasumując organ wskazał, iż z okoliczności sprawy wynika, że inwestor, nie usunął braków wskazanych w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2009 r. Nr [...], co zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody, domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącego, wykładnia zapisów planu miejscowego stosowana przez organ II instancji jest sprzeczna z zasadą wykładni językowej i wprowadza ograniczenie prawa własności nie przewidziane w prawie miejscowym. Skarżący wskazał, iż organ odwoławczy niezgodnie ze złożonym projektem budowlanym uznał, że zaprojektowane lokale mają funkcję wyłącznie mieszkaniową, mimo, że projekt przewiduje w nich prowadzenie różnorodnej działalności gospodarczej. Skarżący podniósł również, że organ nie wskazał na czym konkretnie polega naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a jego ustalenia w tym zakresie są lakoniczne, co narusza wymogi właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Skarżący zarzucił, iż organy przedwcześnie uznały, że część terenu na którym planowana jest inwestycja została wpisana do rejestru zabytków. Skarżący wskazał bowiem, że toczą się dwa postępowania administracyjne w tej sprawie o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Konserwatora Zabytków z dnia 29 grudnia 2004 r. nr [...] oraz o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 29 grudnia 2004 r. nr [...] o wpisaniu do rejestru zabytków zespołu budynków koszar 1 i 2 pułku huzarów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W przedłożonym projekcie przewidziano dwa budynki pięciokondygnacyjne, z funkcją usługową wyłącznie na parterze. Natomiast na czterech pozostałych kondygnacjach zaprojektowano 44 mieszkania, w których jedno pomieszczenie opisano jako gabinet. Jak wskazano w decyzji organu I instancji, powierzchnia użytkowa tych lokali wynosi 2 404,24 m2, w tym gabinety zajmują 423,95 m2, co wynosi 17,6 % tych lokali. W projekcie budowlanym wskazano, iż mieszkania na kondygnacjach II-IV w budynkach A i C przewidziano dla grup zawodowych prowadzących działalność gospodarczą m.in. jako pracownik artystyczny, muzyk, kompozytor, pisarza, filozof, dziennikarz, korektor tekstów, informatyk, grafik komputerowy, pracownik marketingowy. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 11 lipca 2002 r. (Dz. Urz. Woj.. Nr [...] poz. 1317 z dnia 20 sierpnia 2002 r.) przewiduje dla terenu, na którym planowana jest inwestycja przeznaczenie pod usługi. Zgodnie z kartą terenu Nr 004 - punktem 3 "Funkcja lub strefa z wyszczególnieniem funkcji preferowanej", teren ten znajduje się w strefie Nr 33 przewidzianej pod usługi. Definicje stref funkcyjnych na potrzeby planu przewidziano w § 2 uchwały, który zawiera następującą regulację odnośnie strefy Nr 33 przeznaczonej pod usługi - "administracja publiczna, usługi handlu detalicznego, usługi kultury, usługi zdrowia i opieki społecznej, usługi oświaty, usługi nauki, usługi gastronomii, łączności, sportu, turystyki i wczasów, rzemiosła (poza zakładami obsługi samochodów, warsztatami samochodowymi, stacjami paliw) parkingi, garażowiska kubaturowe, biura instytucji komercyjnych, banki mariny, miejsca kultu religijnego, małe hurtownie o wielkości przewozów nieprzekraczających przewozów związanych z handlem detalicznym, ogrody zoologiczne i miejsca pokazu zwierząt, inne usługi na zasadzie analogii do funkcji wymienionych powyżej lub o analogicznym stopniu uciążliwości, urządzenia infrastruktury technicznej potrzebne do obsługi obiektów wymienionych wyżej. Dopuszcza się funkcję mieszkalną integralnie związaną z prowadzoną działalnością usługową." Wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest słuszne. Z zapisów planu wynika, iż teren planowany pod inwestycję znajduje się w strefie nr 33 przeznaczonej pod usługi, w której dopuszcza się funkcję mieszkalną integralnie związaną z prowadzoną działalnością usługową. Wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonej decyzji, uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje w § 3 wyjaśnienia pojęcia "funkcji mieszkalnej integralnie związanej z prowadzoną działalnością usługową", nie określa ona także stosunku ilościowego funkcji mieszkalnej integralnie związanej z prowadzoną działalnością usługową do funkcji usługowej. Niemniej z treści planu wynika, iż w analizowanej jednostce funkcja usługowa jest funkcją zasadniczą, a funkcja mieszkalna wprowadzona została jedynie dodatkowo, jako związana z funkcją usługową. Plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), stanowi prawo miejscowe. Zapisy tego planu należy zatem analizować zgodnie z regułami wykładni przyjętymi dla aktów normatywnych. Interpretacja zapisu planu winna być dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej, prowadzącej do stwierdzenie językowego znaczenia pojęcia "funkcji mieszkalnej integralnie związanej z prowadzoną działalnością usługową" oraz wykładni celowościowej i systemowej, uwzględniających cel uregulowania i analizującej znaczenie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem pozostałych postanowień tego aktu prawnego. Jednostka planistyczna nr 33, co do zasady, przeznaczona jest pod usługi. Zasadą w tej jednostce jest zatem zabudowa o charakterze usługowym. Zapis o dopuszczeniu w tej jednostce funkcji mieszkalnej integralnie związanej z prowadzoną działalnością usługową, zdaniem Sądu, wskazuje, iż funkcja mieszkalna przewidziana jest jedynie w przypadku jej związania z funkcją usługową. Zapis "dopuszcza się", wskazuje, iż funkcja ta nie ma charakteru równorzędnego dla funkcji zasadniczej, lecz została dopuszczona jako funkcja uzupełniająca, mającą związek z główną funkcją terenu. Mimo braku wskazania proporcji funkcji mieszkaniowej i usługowej, nie budzi wątpliwości, iż funkcja usługowa winna być funkcją przeważającą, a za sprzeczną z zapisami planu uznać należy sytuację, w której funkcja usługowa stanowi nieznaczny procent inwestycji. Podkreślić należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 11 lipca 2002 r. przewiduje jednostki planistyczne o charakterze mieszanym usługowo – mieszkaniowym. W § 2 ust. 2 uchwały przewidziano m.in. strefę Nr 31 mieszaną usługowo–mieszkaniową, zawierającą strefy nr 23 (wszelkie formy budownictwa mieszkaniowego) i nr 33 (usługi), oraz strefę nr 32 mieszaną usługowo–mieszkaniową zawierającą strefy nr 24 (zabudowa wielorodzinna) i nr 33 (usługi). Taki katalog stref funkcyjnych wskazuje na konieczność interpretacji strefy funkcyjnej nr 33 oznaczonej jako usługi, jako przeznaczonej co do zasady pod działalność usługową, w której funkcja mieszkaniowa nie jest funkcją różnorzędną z funkcją usługową, a planowana inwestycja nie powinna zawierać zbliżonych proporcji powierzchni obu funkcji, ani tym bardziej przewidywać większego udziału funkcji mieszkaniowej w inwestycji. Funkcja mieszkaniowa powiązana integralnie z funkcją usługową musi znajdować uzasadnienie w istnieniu funkcji usługowej, a procent jej udziału w inwestycji, jako funkcji niejako służebnej w stosunku do funkcji podstawowej, winien być znacznie mniejszy. Planowana przez skarżącego inwestycja mogłaby być zrealizowana w mieszanych strefach funkcyjnych usługowo–mieszkaniowych Nr 31 i 32, natomiast jej realizację w strefie Nr 33 przeznaczonej pod usługi uznać należy za niedopuszczalną. W ocenie Sądu, przeznaczenie w projekcie nieznacznej części każdego z lokali mieszkalnych (gabinetu) na działalność usługową, miało na celu dostosowanie do ustaleń planu treści projektu w rzeczywistości przewidującego, poza kondygnacją parteru (przeznaczoną po usługi) zabudowę mieszkaniową. Lokal o charakterze usługowym ma charakter lokalu użytkowego. Natomiast w przedłożonym projekcie, lokale, poza lokalami usytuowanymi na parterze, mają charakter lokali mieszkalnych. Projekt narusza zatem postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, a dokonana w tym zakresie ocena organu jest prawidłowa. Okoliczność sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wykluczała możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pozostałe wskazane przez organ uchybienia dotyczące braku decyzji konserwatora zabytków oraz niespełnienia wymogów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690), nie mają zatem znaczenia dla rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu, organy administracji nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne dokonanie ustaleń, iż skarżący był zobligowany do przedłożenia decyzji konserwatora zabytków, z uwagi na planowanie inwestycji na obszarze objętym częściowo decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 29 grudnia 2004 r. o wpisie do rejestru zabytków działki Nr 815/3. W aktach sprawy brak jest dowodu w postaci tej decyzji, a złożony przez uczestnika postępowania Spółki A w G. załącznik do tej decyzji stanowi kserokopię nie poświadczoną za zgodność z oryginałem i nie jest on czytelny. Odnośnie zarzutu niezachowania przez inwestycję warunków nasłonecznia budynków wskazać należy, iż w przedłożonej przez wnioskodawcę analizie nasłonecznienia wskazano, iż warunki te są zachowane, z uwzględnieniem treści § 13 ust. 4 rozporządzenia. W analizie wskazano odległości i wysokości budynków, dokonując ich oceny z punkty widzenia treści § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Organ kwestionując prawidłowość tej oceny winien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, iż warunki przewidziane w § 13 rozporządzenia nie zostały spełnione czego, wbrew treści art. 107 § 1 nie uczynił. W szczególności organ odwoławczy nie dokonał oceny, czy zabudowa ma charakter śródmiejski i czy w sprawie znajduje zastosowanie § 13 ust. 4 rozporządzenia, ani który z budynków i w jakim zakresie nie spełnia wymogów w zakresie nasłonecznienia. W przypadku, gdyby projekt był zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego kwestia ta wymagałaby szczegółowego wyjaśnienia, jednak z uwagi na sprzeczność projektu z ustaleniami planu, dokonywanie ustaleń w tym zakresie jest zbędne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę jako bezzasadną.