I OSK 445/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1103/10 w sprawie ze skargi B. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od B. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1103/10 po rozpoznaniu skargi B. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 13 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji uchylił zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: W dniu 12 lutego 2010 r. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w Gdańsku wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o zwolnienie posterunkowego B. P., kursanta [...]Oddziału Prewencji Policji w Gdańsku, ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że B. P. został przyjęty do służby w Policji w dniu 2 kwietnia 2008 r. W dniu 8 kwietnia 2008 r. rozpoczął szkolenie podstawowe, z którego, rozkazem nr [...] Komendanta Szkoły Policji w Słupsku z dnia 8 października 2008 r., został zwolniony w związku z długotrwałą chorobą i wyłączony ze stanu słuchaczy. Do dnia 18 maja 2009 r. policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu 19 maja 2009 r. stawił się do służby, z uwagi na przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim nie został dopuszczony do realizacji zadań i czynności służbowych. W dniu 21 maja 2009 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia 20 maja 2009 r. orzekające, iż wobec przeciwwskazań zdrowotnych – jest niezdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Od dnia 22 maja 2009 r. do 8 lutego 2010 r. policjant przebywał na ciągłym, nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. B. P. był dwukrotnie kierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku celem orzeczenia o stanie zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku określiła stopień zdolności posterunkowego B. P. do służby jako – zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w dniu 17 lutego 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Pomorskiego uchwałą nr [...] z dnia 5 marca 2010 r. podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie zwolnienia posterunkowego B. P. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w Gdańsku w uzupełnieniu złożonego w dniu 12 lutego 2010 r. wniosku wskazał, że absencja skarżącego wpływa negatywnie na funkcjonowanie jednostki. Podniósł m.in., że sytuacja, w której funkcjonariusz z ponad dwuletnim stażem nie ma kwalifikacji do samodzielnego pełnienia służby oraz z powodu ograniczeń, wynikających z orzeczenia komisji lekarskiej, pełni służbę w komfortowych warunkach, kiedy pozostali funkcjonariusze tej jednostki pełnią służbę na zewnątrz podczas wielostopniowych mrozów, wpływa negatywnie i demotywująco na postawę policjantów. Wskazał także na specyfikę służby w tej jednostce i złą sytuację kadrową. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 22 marca 2010 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku zwolnił posterunkowego B. P. ze służby w Policji z dniem 31 marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe kontynuowanie służby przez posterunkowego B. P. bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Rokowania na podjęcie przez policjanta wszystkich zadań i czynności służbowych, jakie realizuje policjant na stanowisku służbowym kursanta, a po ewentualnym ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego, do realizacji zadań na stanowisku służbowym policjanta, są bardzo oddalone w czasie. Po długotrwałej nieobecności policjanta w służbie, spowodowanej chorobą i orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r., przesuwa się w czasie kwestia ponownego skierowania funkcjonariusza na przeszkolenie podstawowe i tym samym realizowania zadań służbowych na stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej Policji, w której jest mianowany funkcjonariusz. To z kolei powoduje, że dochodzi do szeregu negatywnych skutków dla właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę i wpływa negatywnie na innych policjantów. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego pełnomocnik B. P. wniósł o jego uchylenie w całości wskazując na niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a nadto podnosząc, że B. P. jest obecnie zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy pełnienia służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 13 maja 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku. W uzasadnieniu decyzji, wskazując na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ odwoławczy podkreślił, że użyte w tym przepisie pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, działając w granicach uznania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Słusznie też nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, uznając, że zachodzą przesłanki do przedłożenia interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Zdolność skarżącego do służby, orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2010 r., została określona jako ograniczona. Tym samym, bezspornym pozostaje fakt, iż B. P. nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z roty złożonego ślubowania wskazanej w art. 27 ustawy o Policji. Niewątpliwie sytuacja skarżącego wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. B. P., mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby mu posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Ponadto, w chwili obecnej, stan zdrowia policjanta nie pozwala na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu z konieczności obciążają innych policjantów. Rodzi to napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Ponadto skarżący, nie ukończywszy przeszkolenia podstawowego, mając orzeczoną zdolność do służby z ograniczeniem i nie realizując tym samym wszystkich nałożonych na niego obowiązków, w pełni korzysta z przysługujących mu praw, w tym prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych. Organ zaznaczył, że B. P. przebywał w okresie od 26 września 2008 r. do 18 maja 2009 r. oraz od 22 maja 2009 r. do 8 lutego 2010 r. (łącznie 1 rok, 3 miesiące i 28 dni) na zwolnieniu lekarskim, co oprócz dezorganizacji służby, wpływa demotywująco na policjantów, jak również przyczynia się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. Przedstawione okoliczności wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale też szerzej – ważnego interesu społecznego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik B. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez zwolnienie funkcjonariusza, pomimo nieistnienia ważnego interesu służby. W uzasadnieniu skargi poniesiono, że zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnienia funkcjonariusza z Policji była kontuzja, której doznał dnia 28 września 2008 r. podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym. Na skutek powyższego wypadku poddany został długotrwałemu leczeniu, w czasie którego przeprowadzono u niego dwa poważne zabiegi operacyjne, a następnie przechodził długotrwałą rehabilitację. Przed tym zdarzeniem przełożeni funkcjonariusza byli zadowoleni z postępów B. P. oraz jego postawy na kursie. Podkreślono, że Komisja Lekarska w dniu 3 lutego 2010 r. jednoznacznie orzekła, iż B. P. jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy pełnienia służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia, okres zalecanego oszczędnego trybu życia upłynął w dniu 4 maja 2010 r. W momencie wydawania zaskarżonego rozkazu funkcjonariusz posiadał już zdolność do służby w pełnym zakresie, a zatem decyzja podjęta przez Komendanta Głównego Policji jest wadliwa i jako taka powinna zostać uchylona. Działanie organu w tej sprawie może mieć wpływ na demotywację pozostałych funkcjonariuszy, gdyż daje przykład, iż w razie zaistnienia urazów związanych ze służbą w Policji i wynikających z tych urazów konsekwencji, muszą oni liczyć się z negatywnymi konsekwencjami jakie niesie za sobą przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Zarzucono, że w sprawie nie został uwzględniony interes funkcjonariusza, który przez wykonywanie poleceń służbowych miał długotrwałe problemy ze zdrowiem, a obecnie próbuje się go pozbawić pracy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ stwierdził, iż podnoszona w skardze okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu funkcjonariusz posiadał pełną zdolność do pełnienia służby w Policji stanowi jedynie gołosłowne twierdzenie, podkreślił, że skarżący mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył szkolenia podstawowego, a tym samym, nawet gdyby fizycznie stał się zdolny do pełnienia służby to nie mógłby jej pełnić z przyczyn proceduralnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) stwierdził, że organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Odwołując się w uzasadnieniu do art. 15 k.p.a. Sąd wskazał, że strona wnosząca odwołanie ma prawo do tego, aby jej sprawa została ponownie rozpatrzona pod względem merytorycznym, by po raz kolejny oceniono dowody i w sposób rzeczowy przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania, a w konsekwencji by doszło do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie odpowiada wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd podkreślił, że wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona. Organ obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do pojęcia "ważnego interesu służby" zawartego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), sąd powtórzył za organem, że pojęcie to nie zostało w ustawie bliżej określone, podkreślił, że przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, wskazując na ograniczoną zdolność do służby policjanta z uwagi na stan zdrowia, pominął istotną okoliczność, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku w orzeczeniu z dnia 3 lutego 2010 r. uznała B. P. za zdolnego do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zdolność do służby z ograniczeniem została określona w tym orzeczeniu jako wskazanie zwolnienia ze służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia na okres 3 miesięcy, który to okres teoretycznie upłynął w dniu 3 maja 2010 r., a zatem przed datą wydania decyzji przez organ odwoławczy. Słusznie więc podniesiono w skardze, iż opierając się na powyższym orzeczeniu należałoby przyjąć, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji B. P. był już w pełni zdolny do służby. Komendant Główny Policji na etapie postępowania odwoławczego nie podjął żadnych działań mających na celu wyjaśnienie tej istotnej w sprawie okoliczności. Sąd podkreślił, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy ewentualne trwałe lub długotrwałe ograniczenie w zdolności do służby B. P. z uwagi na stan zdrowia, stwierdzone orzeczeniem Komisji Lekarskiej, ma istotne znaczenie dla oceny przesłanki "ważnego interesu służby" z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a zatem organ odwoławczy przed wydaniem decyzji powinien w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na powyższą okoliczność albo zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji. Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy nie dawał organowi odwoławczemu podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że B. P. jest zdolny do służby z ograniczeniem, a tym samym, że nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań jako Policjant, wynikających z roty złożonego ślubowania, a także nie można go skierować na szkolenie podstawowe. W ocenie Sądu brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy przez organ odwoławczy uniemożliwiał Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w obecnym stanie sprawy zbędne stało się rozważanie pozostałych zarzutów skargi. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2010 r. wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając w całości powyższy wyrok i zarzucając: 1) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie zasadniczego motywu orzeczenia, tj. nieodniesienie się do istotnych przesłanek zwolnienia funkcjonariusza wskazanych w decyzjach I i II instancji mających istotny wpływ na wynik sprawy, oraz 2) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię pojęcia "ważnego interesu służby". Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że stwierdzona orzeczeniem lekarskim niezdolność (ograniczona zdolność) do pełnienia służby mogłaby stanowić podstawę do zwolnienia przewidzianą w innych przepisach, natomiast nie jest przesłanką zwolnienia o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd nie odniósł się natomiast w uzasadnieniu wyroku do innej przesłanki, wskazanej przez organ jako ważny powód zwolnienia. Decyzja organu drugiej instancji jako ważny powód zwolnienia wskazuje trudną sytuację kadrową w jednostce wywołaną absencją skarżącego i wpływ okoliczności związanych z dotychczasową służbą skarżącego na morale pozostałych policjantów. Istnienie tego rodzaju wpływu, jako okoliczność ewidentnie dotycząca sfery motywacji, a nie faktów, w zasadzie nie może zostać wykazana w postępowaniu dowodowym. Nie oznacza to oczywiście, że uznaniowa decyzja organu administracyjnego nie podlega w tym zakresie żadnej weryfikacji. Aprobata statutowego organu związku zawodowego dla zwolnienia skarżącego w sposób oczywisty potwierdza trafność stanowiska organów obydwu instancji w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że w korespondencji Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w Gdańsku do organu pierwszej instancji wskazano na demoralizujący wpływ przedłużającego się zwolnienia skarżącego na pozostałych policjantów i dla tej kwestii aktualny stan zdrowia skarżącego nie ma żadnego znaczenia. Sąd w ogóle nie odniósł się do wskazanych wyżej motywów decyzji. Wada ta wynika zdaniem skarżącego z błędnego rozumienia pojęcia "ważnego interesu służby", bowiem Sąd w istocie wydaje się traktować to niedookreślone pojęcie jako pozbawione normatywnej treści, a przynajmniej niestanowiące odrębnej, samoistnej podstawy zwolnienia funkcjonariusza. Organ stwierdził, że w sprawie została wykazana odrębna, samoistna przesłanka zwolnienia, stanowiąca wyjątek od zasady trwałości stosunku służbowego policjanta, jaką jest "ważny interes służby". Podkreślił, że w zasadzie jedynym elementem stanu faktycznego istotnym dla sprawy, ale też nie kwestionowanym przez strony, jest fakt półtorarocznej absencji pozwanego konsekwencją której było m.in. nie przystąpienie mimo ponad dwuletniego stażu służby do egzaminu kończącego szkolenie podstawowe, co pozwoliłoby organowi ustalić czy B. P. posiadł umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Ponadto zauważył, że stan zdrowia policjanta nie pozwalał na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Brak przeszkolenia zawodowego oraz ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia powodują, że zadania, które powinny być przydzielone posterunkowemu B. P. z konieczności obciążały innych policjantów. Organ zakwestionował twierdzenie Sądu I instancji, że w dacie wydawania decyzji przez Komendanta Głównego Policji B. P. był już zdolny do służby, a organ nie podjął żadnych działań, aby ten fakt ustalić i potwierdzić. Nadto, nie sposób zgodzić się zdaniem organu z twierdzeniem, że 3-miesięczny okres ograniczenia zdolności do służby upłynął przed datą wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym. W orzeczeniu nr [...] z dnia 3 lutego 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska w Gdańsku określiła stopień zdolności posterunkowego B. P. do służby jako – zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, jedynie w uwagach podano, że wskazane jest zwolnienie na 3 miesiące od służby wymagającej biegania i dłuższego chodzenia, a więc skarżący był trwale ograniczony w zdolności do służby na stałe. Świadczy o tym również okoliczność, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku nr [...] z dnia 22 czerwca 2009 r. B. P. otrzymał jednorazowe odszkodowanie z tytułu trwałego 18% uszczerbku na zdrowiu powstałego w skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona przez Komendanta Głównego Policji zawiera usprawiedliwione podstawy. Jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odwołując się do wyroku NSA z dnia 17 maja 1994 r., sygn. akt SA/Lu 1921/93 LEX nr 26517, wypełniając obowiązki z art. 7 i art. 77 k.p.a. organ, kierując się normą prawa materialnego, ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. B. P. został w niniejszej sprawie zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który to przepis dopuszcza możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i piśmiennictwie (vide Komentarz do art. 41 tejże ustawy – W. Kotowski, Ustawa o Policji, Komentarz, wyd. II, ABC 2008 LEX) powszechnie zaakceptowane zostało stanowisko, że wskazana wyżej fakultatywna podstawa do zwolnienia policjanta ze służby występuje wówczas, gdy w ocenie przełożonych, z uwagi na dobro służby, nie powinien on z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby, ale nie można było tego uczynić na innej podstawie ustawowej. Przesłanka ta musi być w każdej sprawie indywidualnie skonkretyzowana, a materiał faktyczny winien w sposób niebudzący wątpliwości udowadniać jej zaistnienie. Przyjmując w rozważaniach powyższy punkt wyjścia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał oceny zaskarżonej decyzji przywiązując nadmierną wagę do okoliczności związanych ze stanem zdrowia skarżącego w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej ocena legalności zaskarżonej decyzji winna nastąpić po rozważeniu przez Sąd I instancji zasadności wszystkich okoliczności podanych w tej decyzji jako uzasadnienie wystąpienia w sprawie sytuacji, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. Jednocześnie Sąd winien mieć na uwadze, że wskazana w tym przepisie przesłanka zwolnienia ma charakter samoistny, nie ma podstaw by jej wystąpienie utożsamiać z okolicznościami dotyczącymi stanu zdrowia policjanta. Wbrew bowiem stanowisku Sądu, jakie wyrażone zostało w zaskarżonym wyroku, nie tylko nie było zbędne, ale przeciwnie, koniecznym było rozważenie całokształtu okoliczności podanych przez organy jako uzasadniających zwolnienie policjanta ze służby w kontekście zarzutów skargi. Pozostawanie B. P. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim z powodu kontuzji, jakiej doznał w dniu 28 września 2008 r. podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym jest bezsporne. Odwołując się do treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2010 r., która oceniała zdolność skarżącego do służby i nakazując organowi uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wyjaśnienia stanu zdrowia B. P. w dacie podejmowania decyzji przez organ odwoławczy Sąd I instancji niesłusznie pominął rozważenie wskazanych w decyzjach przesłanek zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Te wszystkie okoliczności, zarówno odnoszące się do samego skarżącego, który został przyjęty do służby w Policji w dniu 2 kwietnia 2008 r. i do daty zwolnienia ze służby nie odbył szkolenia zawodowego podstawowego, a jak stwierdzono rokowania na podjęcie przez niego wszystkich zadań i czynności służbowych na stanowisku służbowym kursanta, a następnie policjanta są bardzo oddalone w czasie, jak i przedstawiające wpływ długotrwałej absencji chorobowej, a następnie wskazań lekarskich dotyczących warunków pełnienia służby przez tego policjanta na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której pełnił służbę oraz na postawę innych policjantów winien był Sąd szczegółowo rozważyć i ocenić, czy przedstawione w decyzji przyczyny zwolnienia uzasadniały twierdzenie, iż kontynuowanie przez B. P. służby stanowiłoby uszczerbek dla jej ważnych interesów. Wobec powyższego za uzasadnione uznać należało obydwa zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej i uwzględniając, na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tę skargę uchylić zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę winien mieć na uwadze wskazania wynikające z przedstawionych w niniejszym wyroku rozważań dotyczących treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.