I SA/Wa 1139/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Bogdan Wolski Protokolant Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W.T. i Z.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, po rozpoznaniu wniosku W.T. i Z.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1995 r., działając na wniosek właścicieli gruntu Z.T. i W.T. oraz H.Z., zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w Mieście S. obręb [...] oznaczonej w ewidencji gruntów ark. [...] jako działka nr [...] o pow. [...] ha ([...] ha w/g nowych pomiarów) na działki nr: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, zgodnie z mapą obejmującą projekt podziału zaewidencjonowaną w KERG za Nr [...]. Z decyzji tej wynika, że działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha są wydzielone pod budowę ulicy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta S. przedmiotowe działki położone są trefie zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Przedstawiony projekt podziału jest zgodny ze szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla tego terenu. Pismem z dnia [...] października 2008 r. W.T. i Z.T. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 1995 r. nr [...]. W uzasadnieniu wnioskodawcy podnieśli, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o obowiązujący w dacie jej wydania Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu p.n. "[...]" w S., zatwierdzony Uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 1994 r.) i na podstawie art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Zdaniem wnioskodawców w decyzji podziałowej nie znajduje zastosowania art. 2 p. 6 § 3 (najprawdopodobniej wnioskodawcom chodziło o § 3 ust. 2 pkt 6) rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonania podziałów nieruchomości, mówiący o zapewnieniu dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej. W związku z powyższym powstałe w wyniku podziału działki o nr [...], [...], [...], [...] wydzielone zostały nieprawidłowo. Dodatkowo utworzona w wyniku podziału działka o nr [...] o nieregularnym kształcie nie może być działką budowlaną, z uwagi na brak możliwości realizacji na jej terenie obiektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. Ich W ich ocenie decyzja Kierownika Urzędu Miasta S. jest zatem obarczona wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzja Kierownika Urzędu Miasta S. z dnia [...] marca 1995 r., nr [...] wydzielająca działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] jednostka [...] pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją przewidzianą w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który zabrania wydzielenia działek bez dostępu do drogi publicznej. Wnioskodawcy podnieśli, iż na złożony wniosek z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. inwestor uzyskał decyzję odmowną z powodu braku dostępu o drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 1995 r. nr [...], nie stwierdzając wady nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jak również żadnej z pozostałych przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem Kolegium podziału nieruchomości dokonano zgodnie z obowiązującymi miejscowymi planami: ogólnym i szczegółowym oraz obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami prawa. Od powyższej decyzji W.T. i Z.T. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzję nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. podjął na wniosek ówczesnych właścicieli działki nr [...] W.T. i Z.T. oraz H.Z. Organ nadzoru zauważył, że zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości w dniu podejmowania badanej decyzji była zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dacie podejmowania przedmiotowej decyzji dla obszaru, na którym położona była działka nr [...] obowiązywał: - Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta S. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.). Zgodnie z przedłożonym przez organ pierwszej instancji wypisem z tekstu planu oraz wyrysem z rysunku planu z dnia [...] kwietnia 2009 r. działki powstałe w wyniku podziału działki o nr [...] położne były w strefie funkcjonalnej oznaczonej symbolem "[...]" - obejmującej obszar strefy mieszkaniowo-usługowej, koncentrującej zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji, nieuciążliwych dla otoczenia. W ramach tej strefy plan wyznaczał rejony (tereny) różnej intensywności zabudowy i obszary, w których należało dążyć do lokalizacji obiektów użyteczności publicznej i obsługi ludności. W strefie tej zawierał się obszar strefy mieszkaniowo-usługowej o zabudowie intensywnej i średniointensywnej (80-200 mieszkańców/hektar), wysokość zabudowy 2-3,5 kondygnacji, powierzchnia działki do 900 m2. Ponadto plan ustalał, że pierzeję ulicy [...] i [...] w tym obszarze należy objąć szczególnym nadzorem architektonicznym. Jak wskazuje wyrys z rysunku planu, dla terenu położenia przedmiotowej nieruchomości nie było naniesionych ustaleń komunikacyjnych.; - Miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z przedłożonym przez organ pierwszej instancji wypisem z tekstu planu oraz wyrysem z rysunku planu z [...] kwietnia 2009 r. działka nr [...] położona była na terenie dwóch stref funkcjonalnych. W pkt 2.1.1. planu wskazano, że ustala się, sposób użytkowania poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi według ustaleń zawartych na rysunku planu "[...]" obejmującej zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi teren przeznaczony pod projektowaną ulicę dojazdową od ul. [...] o szerokości w liniach rozgraniczających 9,0 m, szerokości jezdni 4,5 m. W ocenie Kolegium, analiza kształtu i położenia działki nr [...] zwłaszcza pod względem ustaleń graficznych Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania terenu "[...]" oraz przedłożonej przez wnioskodawców podziału mapy z projektem jej podziału, która stanowi załącznik do przedmiotowej decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. wskazuje, że podział zatwierdzony tą decyzją jest zgodny z ustaleniami obowiązujących w dacie jej podejmowania miejscowych planów (ogólnego i szczegółowego) oraz z warunkami wynikającymi z art. 10 ust. 1 i 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Sposób ustalonego w planie przebiegu ulicy o symbolu ,,[...]" zobowiązywał wnioskodawców podziału i jednocześnie właścicieli nieruchomości nr [...] do wydzielenia z nieruchomości objętej podziałem działek nr [...] i [...], które przeszły na własność Miasta S. z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna w trybie art. 10 ust. 5 powołanej ustawy. Organ zauważył, że wydzielone badaną decyzją działki nr [...], [...], [...] i [...] o przeznaczeniu budowlanym, zgodnie z obowiązującymi wówczas ustaleniami planu i jego koncepcją miały zapewniony dostęp do ulicy [...]. Tak, więc organ stwierdził, że trudno zgodzić się z wnioskodawcami postępowania, że działki te zostały wydzielone nieprawidłowo i z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wyjaśniło, że jeśli chodzi o działkę [...], która została wydzielona w ramach zatwierdzonego podziału, to działkę tę można nazwać jako tzw. resztującą po podziale, która sama w sobie nie mogła stanowić działki budowlanej. Zdaniem Kolegium, Kierownik Urzędu Rejonowego w S. podejmując decyzję nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach prawa materialnego i przepisach prawa miejscowego (planach), których interpretacja nie budzi wątpliwości, a zatem Kolegium nie mogło uznać, że orzekając ostateczną decyzją o podziale przedmiotowej nieruchomości rażąco naruszył prawo. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] W.T. i Z.T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. W uzasadnieniu podnieśli, że nie zgadzają się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] lutego 2010 roku oraz z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący zauważyli, że przedmiotowa decyzja z pierwotnej działki nr [...] wydziela osiem działek, z czego cztery działki nr [...], [...], [...], [...], pomimo upływu 15 lat nie posiadają dostępu do drogi publicznej, co pozostaje w sprzeczności z art. 2 p. 6 § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu dokonania podziałów nieruchomości, nakładającym obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla projektowanych do wydzielenia działek gruntu. Wydzielone na mocy decyzji działki [...] i [...], które zostały zakwalifikowane jako działki drogowe (informacja z ewidencji gruntów z dnia [...] listopada 2008 r.) i wywłaszczone na potrzebę stworzenia ciągu pieszo - jezdnego, oznaczonego na wyrysie z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego jako droga [...] (informacja Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r.) ani w chwili ich wydzielenia ani do dnia dzisiejszego nie stanowiły i nie stanowią ciągu pieszo- jezdnego. Fakt ten został podkreślony w piśmie [...] Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r., gdzie wskazano, że działka miejska nr [...] łączy drogę wewnętrzną (działkę nr [...] obręb [...]) z ul. [...] zaliczoną do dróg publicznych. Skarżący zauważyli, że wspomniana działka nr [...] została wydzielona decyzją ostateczną Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2006r., [...] i zakwalifikowana nie jako droga wewnętrzna, lecz jako działka budowlana. W takiej sytuacji zauważalny jest brak podstaw do wydzielenia działki [...] jako działki drogowej, mającej tworzyć ciąg pieszo – jezdny. Skarżący podali, że działka nr [...] do dnia dzisiejszego jest działką drogową "wyspą’' wśród działek budowlanych bez jakiegokolwiek połączenia z jakąkolwiek drogą, działką nieurządzoną, zarośniętą krzakami (pismo Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z dnia [...] kwietnia 2009 r.), co w połączeniu z nie zakwalifikowaniem działki nr [...] jako działki drogowej wyraźnie podkreśla odstąpienie od zamiaru stworzenia ciągu pieszo - jezdnego na tym terenie. Skarżący wskazali, że działki nr: [...], [...], [...], [...] (zgodnie z informacją z ewidencji gruntów z dnia [...] listopada 2008 r.) opisane są jako zurbanizowane tereny niezabudowane, a działki nr [...] i [...] opisane są jako tereny mieszkaniowe - brak uzasadnienia dla zróżnicowania opisu użytku. Jednocześnie wydzielona przedmiotową decyzją działka [...] o pow. [...] uniemożliwia realizację jakiegokolwiek budynku mieszkalnego spełniającego opisane ustawą warunki techniczne. Skarżący podnieśli, że decyzja Kierownika Urzędu Miasta S. jest zatem obarczona wadą kwalifikowaną naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzja Kierownika Urzędu Miasta S. z dnia [...] marca 1995 r., ponieważ pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją przewidzianą w art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. twierdząc, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w mieście S. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha ([...] ha według nowych pomiarów) nie zawiera wady, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa oraz że w związku z tym nie można stwierdzić jej nieważności. Sąd zauważa, że podstawę prawną decyzji podziałowej stanowił przepis art. 10 ustawy z dnia z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – zwanej dalej ustawą. Z treści art. 10 tej ustawy wynika, że podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podział nieruchomości mógł także nastąpić niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej dwoma lub więcej domami jednorodzinnymi bądź innymi domami mieszkalnymi albo domami mieszkalnymi wraz z budynkami gospodarczymi związanymi z indywidualnym gospodarstwem rolnym, jeżeli podział ten ma polegać na wydzieleniu poszczególnym współwłaścicielom domów wraz z gruntem niezbędnym do prawidłowego korzystania z tych domów; 2) wydzielenia gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z domu lub budynku wzniesionego przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, 3) wydzielenia gruntu nabytego w drodze zasiedzenia. Z przepisu tego wynika także, że jeżeli z wnioskiem o podział występował właściciel to, grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości stanowiącej jego własność przechodziły na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W tego rodzaju sprawach o podziale orzekał w formie decyzji rejonowy organ rządowej administracji ogólnej. Zdaniem Sądu dokonany w niniejszej sprawie podział spełniał warunki przewidziane w art. 10 ustawy. Z akt sprawy wynika bowiem, o podział działki nr [...] ubiegali się jej współwłaściciele – W.T., Z.T. oraz H.Z. Z treści wniosku o podział jak i ze znajdującej się w aktach sprawy mapy podziału sporządzonej przez geodetę H.G. wynika, że wnioskodawcy nie ubiegali się o podział przedmiotowego gruntu w trybie art. 10 ust. 2 ustawy. W tej sytuacji organ właściwy – Kierownik Urzędu Rejonowego w S. rozpatrywał sprawę w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 i ust. 5 ustawy. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. prawidłowo ustalił, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji podziałowej dla obszaru na którym znajduje się działka nr [...] obowiązywał Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta S. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.) oraz Miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] września 1994 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Z wyrysu oraz legendy ogólnego planu miejscowego wynika, że działka nr [...] położona jest na obszarze strefy mieszkaniowo – usługowej ([...]), gdzie dopuszczono zabudowę intensywną i średniointensywną o wysokości 2-3,5 kondygnacji i przewidziano powierzchnię działki do 900 m2. Z wyrysu, legendy i części tekstowej planu szczegółowego wynika, że teren działki nr [...] znajduje się na terenach o dwóch różnych przeznaczeniach: obszarze oznaczonym jako tereny zabudowy jednorodzinnej ([...]) oraz obszarze przeznaczonym na projektowaną ulicę dojazdową do ul. [...] ([...]). Z przedłożonego planu podziału wynika, że geodeta dokonał podziału przedmiotowej nieruchomości na 8 działek, dostosowując linie podziału działek do linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu ([...] i [...]), przewidziane w planie szczegółowym z 1994 r., a taka propozycja podziału była aprobowana przez W.T. i Z.T. oraz H.Z. W tej sytuacji Kierownik Urzędu Rejonowego w S. w osnowie decyzji podziałowej prawidłowo wskazał, że 6 wydzielonych działek znajdowało się na obszarze o funkcji mieszkaniowo – usługowej, natomiast 2 działki (działka nr [...] i [...]) zostały wydzielone pod budowę ulicy. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., że decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 1995 r. nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), ponieważ organ miał obowiązek zatwierdzenia podziału według propozycji przedstawionej na mapie podziału przez osoby wnioskujące o podział, jeżeli podział ten nie naruszał postanowień obowiązujących planów miejscowych (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1112/97, LEX nr 44540). Podział zatwierdzony kwestionowaną decyzją realizował zapisy planów miejscowych z 1992 r. i 1994 r. oraz dostosowywał stan ewidencyjny terenu na którym była położona działka nr [...] do stanu planistycznego, wynikającego z części graficznej miejscowego planu szczegółowego. Trzeba też wskazać, że organ prawidłowo zastosował przepis art. 10 ust. 5 ustawy, ponieważ Kierownik Urzędu Rejonowego w S. w ramach podziału działki nr [...] wydzielił grunty (działki nr [...] i [...]) pod budowę nowej (projektowanej) ulicy dojazdowej ([...]), służącej do obsługi działek powstałych w wyniku podziału (działek nr: [...]), a więc zgodne z wykładnią tego przepisu dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 29 marca 1993 r., sygn. akt W 13/92, (OTK 1993/1/17). Faktem natomiast jest to, że decyzja podziałowa nie została szczegółowo uzasadniona pod względem prawnym i faktycznym. Tego rodzaju uchybienia nie są jednak zaliczane do wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, a tylko istnienie takich najcięższych wad tkwiących w samej decyzji może prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. W niniejszej sprawie istota problemu przedstawiona przez skarżących w skardze dotyczy zupełnie innego zagadnienia. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy (11 lipca 2003 r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r. W konsekwencji podział zatwierdzony decyzją z dnia [...] marca 1995 r. z tą datą stał się niewykonalny, ponieważ utraciło moc przewidziane w planie miejscowym zatwierdzonym przez gminę zamierzenie inwestycyjne w postaci urządzenia drogi (ulicy) na działkach nr [...] i [...] łączącej m.in. działki skarżących z ul. [...], przez co działki nr [...] i [...] –[...] zostały pozbawione drogi łączącej je z ul. [...] (odpadł cel podziału). Wbrew temu co sądzą skarżący opisana wyżej sytuacja nie może być rozpatrywana w ramach żądania stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, ponieważ utrata mocy przepisów gminnych zawartych w planach z 1992 r. i 1994 r. była zdarzeniem późniejszym i niezależnym od decyzji podziałowej. Jeżeli natomiast zamiarem skarżących jest obalenie decyzji podziałowej, to winni domagać się stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Ka 98/03, opubl. CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Po 326/08, opubl. CBOSA), pod warunkiem – czego w niniejszej sprawie Sąd nie może przesądzić – że zostaną spełnione wszystkie warunki określone w tym przepisie. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji podziałowej z rażącym naruszeniem art. 93 ust. 3 ugn, czy § 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663). Kierownik Urzędu Rejonowego w S. nie mógł bowiem naruszyć przepisów, których nie stosował, ponieważ w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział przepisy te nie obowiązywały. Sąd zauważa, że zmiana stanu prawnego dotycząca podziału nieruchomości następująca po wydaniu decyzji podziałowej nie podpada pod żadną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Przepisy przejściowe ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują zaś możliwości wycofania z obrotu prawnego decyzji podziałowych wydanych do dnia jej wejścia w życie. Dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, jaki jest obecnie stan faktyczny na przedmiotowym gruncie, jakie obecnie jest stanowisko Miasta S. w kwestii stanu zagospodarowania działek wydzielonych pod drogę, a także to, że po podziale działki nr [...] w stosunku do właścicieli działek sąsiednich zostały wydane decyzje na podstawie przepisów prawa budowlanego, prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy przepisów o podziale nieruchomości. Badanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. jak i Sąd zgodności z prawem dotyczyło bowiem tej konkretnej decyzji – decyzji podziałowej z dnia [...] marca 1995 r. i obejmowało stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszony w sprawie brak możliwości zagospodarowania działki nr [...], to Sąd zauważa, że w obecnej sytuacji skarżący mogą jedynie skorzystać z trybu przewidzianego w art. 98b ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. wraz z właścicielem (właścicielami) innych nieruchomości złożyć zgodny wniosek o połączenie nieruchomości i ich ponowny podział, w sposób umożliwiający racjonalne zagospodarowanie wszystkich nieruchomości. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.