I OSK 284/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1040/10 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od T. M. na rzecz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1040/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. M. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w punkcie 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2010 r. W punkcie drugim wyroku orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W punkcie trzecim Sąd zasądził od Szefa CBA na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odwołał, z dniem [...] października 2009 r., Dyrektora Delegatury Zarządu [...] CBA (delegatura w K.) T. M. z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniósł go do dyspozycji Szefa CBA. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Szef CBA przeniósł skarżącego, z dniem [...] lutego 2010 r., na stanowisko agenta w Zarządzie [...] CBA (Delegatura w B) i przyznał mu stawkę uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł, kwotę [...] zł stanowiącą 19% stawki uposażenia z tytułu wysługi lat oraz premię w wysokości 1% uposażenia zasadniczego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu podał, że przeniesienie następuje z uwagi na potrzebę zwiększenia stanu etatowego ww. jednostki operacyjnej CBA, a także na posiadane przez funkcjonariusza doświadczenie zawodowe umożliwiające wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych i dochodzeniowo-śledczych. Organ podał, że mianowanie na stanowisko zajmowane przed przeniesieniem do dyspozycji, bądź inne stanowisko nie jest możliwe z uwagi na leżące po stronie funkcjonariusza przyczyny wskazane w pisemnym wniosku z dnia [...] października 2009 r. o odwołanie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Szefa CBA. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2010. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na podstawie art. 58 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, z dniem [...] marca 2010 r. zwolnił skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego [...] zł, kwotę [...] zł stanowiącą 19% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i premią w wysokości 1% uposażenia zasadniczego, tj. kwotę [...] zł. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący nie złożył pisemnego oświadczenia odnośnie przyjęcia bądź odrzucenia zaproponowanego stanowiska. Tymczasem, jeżeli funkcjonariusz nie złoży żadnego oświadczenia bądź wyrazi na piśmie sprzeciw co do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe, to po stronie organu powstaje obowiązek zwolnienia go ze służby. We wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając, że zawiera wady prawne oraz wady w ustaleniach stanu faktycznego. Wskazał, że w dniu doręczenia decyzji przebywał na zwolnieniu lekarskim i nieobecność oraz złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został zinterpretowany przez CBA jako wola nieprzyjęcia proponowanego etatu. Podkreślił, że od wielu miesięcy cierpi na schorzenia, których nabawił się w służbie. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji – podał, że skarżący z dniem [...] października 2009 r. został odwołany z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniesiony do dyspozycji Szefa CBA. Po upływie okresu pozostawania w dyspozycji, Szef CBA, decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., postanowił przenieść funkcjonariusza na stanowisko Agenta w Delegaturze Zarządu [...] CBA w B. Funkcjonariusz decyzję otrzymał w dniu [...] lutego 2010 r., jednak nie złożył żadnego oświadczenia, ani nie złożył sprzeciwu co do przeniesienia na nowe stanowisko służbowe, wobec czego po stronie organu powstał obowiązek zwolnienia go ze służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący T. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 ust. 3 ustawy w związku z art. 67, polegające na przyjęciu że funkcjonariusz, który przebywa na zwolnieniu lekarskim w chwili upływu okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA i niewyrażenia zgody na przeniesienie na określone stanowisko, podlega obligatoryjnie zwolnieniu ze służby. W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Podał, że w sprawach związanych ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w CBA podstawą materialną są przepisy art. 64, a także 58 ustawy, które określają w poszczególnych przypadkach przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zdaniem organu, zarzut naruszenia przez organ art. 58 ust. 3 w zw. z art. 67 ustawy jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za zasadną wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1040/10, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu Sąd podał, że stosownie do treści art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 798 ze zm.), funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa CBA. Z kolei w myśl art. 58 ust. 2 ustawy, funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji szefa CBA nieprzerwanie nie dłużej niż 4 miesiące. Sąd wskazał, że ustawodawca w tym ostatnim przepisie zakreślił maksymalny okres pozostawania w dyspozycji przełożonego. Ponieważ pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji jest szczególnym rodzajem służby chociażby ze względu na ograniczony charakter wykonywanych zadań, o czym mowa w § 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 października 2006 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 190, poz. 1404), przeto czasokres tego rodzaju warunków służby nie może być domniemany z ustawy, bowiem sformułowanie "nie dłużej niż 4 miesiące" oznacza jedynie graniczny (maksymalny) termin pozostawania w dyspozycji. W tej sytuacji, to właśnie w decyzji o przeniesieniu do dyspozycji, należy ów termin skonkretyzować. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] października 2009 r. nr [...], z dniem [...] października 2009 r. odwołano skarżącego z zajmowanego stanowiska Dyrektora Delegatury Zarządu [...] CBA w K. i skonkretyzowano termin pozostawania w dyspozycji szefa CBA na okres 4 miesięcy. Natomiast według brzmienia art. 58 ust. 3 zd. 1 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe. Zdaniem Sądu, z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że przeniesienie skarżącego na określone stanowisko, a w tej konkretnej sprawie na stanowisko inspektora, mogło nastąpić dopiero w dniu [...] lutego 2010 r. Z tego powodu, że mocą decyzji z dnia [...] października 2009 r. pozostawał on w dyspozycji Szefa CBA przez okres 4 miesięcy. Stosownie zaś do treści art. 57 § 3 k.p.a., terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Skoro tak i skoro skarżący z dniem [...] października 2009 r. został przeniesiony do dyspozycji na wskazany w decyzji okres 4 miesięcy, to okres ten kończył się w dniu [...] lutego 2010 r. o godz. 24.00, zaś sformułowanie "po upływie okresu" oznacza, że przeniesienie mogło nastąpić dopiero z dniem [...] lutego 2010 r. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący został przeniesiony na mocy decyzji na stanowisko agenta z dniem [...] lutego 2010 r., co naruszyło w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dyspozycję wspomnianego już wyżej przepisu art. 58 ust. 3 zd. 1 ustawy. Przechodząc do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że mocą art. 58 ust. 3 zd. 2 ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, funkcjonariusza – jeżeli nie wyraził pisemnej zgody na przeniesienie na stanowisko i po spełnieniu przeanalizowanych już wyżej przesłanek z art. 58 ust. 3 zd. 1 (przeniesienie na określone stanowisko po upływie okresu przebywania w dyspozycji) – zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 4, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach. Skarżący nie zgodził się wprawdzie pisemnie na przeniesienie na stanowisko inspektora, lecz skoro przeniesienie owo, jako niezbędna przesłanka wydania zaskarżonej decyzji, naruszyło prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to w konsekwencji samo zwolnienie ze służby również jest obarczone powyższą wadą prawną. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1040/10 skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego, wniósł Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 134 poprzez rozstrzygnięcie sprawy poza jej granicami i błędne uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby z uwagi na wady prawne decyzji nr [...] Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie przeniesienia na stanowisko służbowe, a więc w innej sprawie administracyjnej; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a., przez brak wskazania szczegółowych podstaw rozstrzygnięcia wyroku oraz brak wskazania, co do dalszego postępowania przez organ administracji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na wstępie przedstawił rozważania Sądu I instancji wskazując, iż nie sposób się z nimi zgodzić. Zarzucił, że Sąd naruszył w pierwszej kolejności przepis art. 134 § 1 P.p.s.a.. Z przepisu tego wynika, że zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu tego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Zaskarżenie zaś decyzji oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. Sądowi nie wolno wkraczać w materię, która była albo będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć tych "granic" sprawy administracyjnej. nic ma też potrzeby takiego przekroczenia, ponieważ miałby już do czynienia z inną sprawą, wymagającą najpierw rozstrzygnięcia w drodze nowego aktu i czynności konkretyzującej inny stosunek prawny lub sprawę administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek skontrolować prawidłowość zaskarżonej decyzji nr [...] Szefa CBA o zwolnieniu ze służby, nie zaś rozszerzać granice sprawy i rozstrzygać w innych sprawach administracyjnych. Taką inną sprawą jest kwestia wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe po upływie okresu dyspozycji. Skarżący został przeniesiony na stanowisko agenta decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Od decyzji tej skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś organ ustosunkował się do tego wniosku wydając stosowną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Należy podkreślić, że decyzja ta stała się ostateczna, zaś skarżący nie złożył na nią skargi do sądu administracyjnego, nie skorzystał z prawa jej zaskarżenia, celem zbadania legalności tej decyzji przez sąd administracyjny. Co więcej, z uwagi na złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przeniesienia na stanowisko służbowe decyzja w tej sprawie stała się ostateczna w dniu [...] marca 2010 r., a więc długo po okresie zakończenia pozostawania w dyspozycji. Zdaniem organu decyzja w sprawie przeniesienia na stanowisko po upływie okresu dyspozycji jest powiązana z decyzją w sprawie zwolnienia ze służby, jednak są to dwie odrębne sprawy. Z uwagi na fakt, że skarżący zaskarżył do sądu administracyjnego tylko decyzję w sprawie zwolnienia ze służby, badaniu Sądu powinna podlegać tylko ta decyzja. Jeżeli sąd stwierdziłby, że decyzja ta jest wadliwa mógłby ją uchylić. Sąd jednak powołując się na wadliwość ostatecznej decyzji w innej sprawie, tj. w sprawie przeniesienia na stanowisko służbowe, błędnie zdaniem organu, uchylił przedmiotową decyzję w sprawie zwolnienia ze służby. Skarżący kasacyjnie wskazał nadto, że istotnym elementem statusu funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji jest to. że nie może być zwolniony ze służby, jest to więc dla niego okres gwarancyjny. W przedmiotowej sprawie skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] marca 2010 r., a więc długo po zakończeniu okresu pozostawania w dyspozycji, a tym samym jak najbardziej został zachowany gwarancyjny status instytucji pozostawania w dyspozycji. Dodatkowo podniesiono w skardze kasacyjnej, że możliwe jest proponowanie nowego stanowiska funkcjonariuszowi będącemu w dyspozycji podczas jej trwania, a więc przed jej zakończeniem, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wynika to wprosi z przepisu § 7 rozporządzenia o przebiegu służby, który wskazuje, że kształtowanie statusu funkcjonariusza odbywa się w "kolejnych decyzjach". W ocenie autora skargi kasacyjnej, nawet jeżeli uznać, że decyzja o zwolnieniu jest decyzją w tożsamej sprawie co decyzja o przeniesieniu na stanowisko po upływie okresu dyspozycji, to obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie przepisu art. 135 p.p.s.a., jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodna z prawem. Sąd ten powinien pozbawić bytu prawnego wszystkich rozstrzygnięć w sprawie, niezgodnych z prawem. W niniejszej sprawie powinny być zatem uchylone nie tylko decyzje nr [...] Szefa CBA z dnia [...] kwietnia oraz nr [...] Szefa CBA z dnia [...] marca 2010 r., ale także - mając na uwadze argumentację Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w wyroku z dnia 15 listopada 2010 r. - decyzję nr [...] Szefa CBA z dnia [...] marca 2010 r. oraz nr [...] Szefa CBA z dnia [...] lutego 2010 r. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie tego nie uczynił, pozostawiając skarżącego w służbie na stanowisku agenta, choć sam podkreślił, że decyzja o przeniesieniu na stanowisko agenta jest obarczona wadami prawnymi. Uzasadniając zarzut podniesiony w pkt 2 skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał, że na Sądzie I instancji ciąży obowiązek dołożenia należytej staranności w wykazaniu, że przesłanki, na których oparł się Sąd są trafne. Strony powinny mieć pewność lub choćby wrażenie, że sąd dokonał szczegółowej analizy sprawy i starannie zastanawiał się nad rozstrzygnięciem. Uzasadnienie przedmiotowego wyroku takiego wrażenia w ocenie pełnomocnika nie pozostawia. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję dokonał tego błędnie lub powierzchownie, ujawniając wyraźnie brak dogłębnego zbadania przedmiotu. Sąd zupełnie nie odniósł się do kwestii przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. (ewentualnie art. 135 P.p.s.a.), uchylając zaskarżone decyzje, nie uchylając jednak decyzji skażonych wadami prawnymi, jakimi zdaniem sądu były decyzje w sprawie przeniesienia na stanowisko służbowe. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W niniejszej sprawie Sąd zupełnie pominął tę kwestię, co w konsekwencji spowodowało naruszenie ww. przepisu. Na marginesie pełnomocnik wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2010 r. błędnie przywołał w sentencji wyroku datę decyzji nr [...] Szefa CBA. Przywołał bowiem datę [...] marca 2010 r. zamiast [...] marca 2010 r., zaś w uzasadnieniu wyroku wskazano, że skarżący został przeniesiony na stanowisko "inspektora''. Zgodnie natomiast z decyzjami nr [...] Szefa CBA i nr [...] Szefa CBA skarżącemu zaproponowano stanowisko "agenta". Ustalenia powyższe rodzą uzasadnione wątpliwości co do dogłębnego zbadania przedmiotu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna oparta została jedynie na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. – naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie wskazano jedynie naruszenie art. 134 bez podania ustawy, w której przepis ten się znajduje, to z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano art. 134 § 1 P.p.s.a., zarzut należało uznać za prawidłowo postawiony. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionej podstawie i zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a polegało na rozstrzygnięciu sprawy poza jej granicami i błędnym uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego i utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] marca 2010 r. z uwagi na wady prawne decyzji Szefa CBA z [...] lutego 2010 r. w sprawie przeniesienia funkcjonariusza na stanowisko służbowe, zatem w innej sprawie administracyjnej. Przystępując do rozpatrywania tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd niezwiązany granicami skargi nie może przekroczyć granic sprawy administracyjnej i stosunku prawnego, w którym skarga została wniesiona. Nie może bowiem swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji i wydanych w nim aktów. Termin "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd I instancji ograniczony jest zakresem sprawy, zatem materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym, który stanowił przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Sądowi nie wolno wkraczać w materię, która była przedmiotem odrębnego postępowania przed organem administracji. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie zwolnienia T. M. ze służby. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), zwanej dalej ustawą, który stanowi, że po upływie okresu o którym mowa w ust. 2, (pozostawania w dyspozycji) funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w przypadku niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby (...). Oznacza to, że organ stosując wskazany przepis najpierw wydaje decyzję w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko, która podlega kontroli w administracyjnym toku instancji, następnie kontroli sądowoadministracyjnej. W przypadku zaś niewyrażenia przez funkcjonariusza pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko funkcjonariusza zwalnia się ze służby. Decyzja ta również podlega kontroli w administracyjnym toku instancji, a następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro tak to odrębnym przedmiotem postępowania administracyjnego, zatem materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym, który stanowił przesłankę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji jest postępowanie w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe i postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby. W takim przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek skontrolować legalność zaskarżonej decyzji Szefa CBA z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby T. M., a nie rozszerzać granice sprawy i badać legalność decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej – wyznaczenia skarżącego na określone stanowisko służbowe po upływie okresu dyspozycji. Decyzja Szefa CBA z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o przeniesieniu skarżącego na stanowisko agenta, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wobec niezaskarżenia jej do sądu administracyjnego stała się ostateczna. Z uwagi że skarżący, jak już wcześniej wskazano, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jedynie decyzję o zwolnieniu ze służby w CBA badaniu Sądu podlegać winna tylko ta decyzja. Tymczasem Sąd pierwszej instancji kontrolą objął ostateczną i prawomocną decyzję Szefa CBA w przedmiocie przeniesienia skarżącego na określone stanowisko służbowe i powołując się na jej wadliwość prawną uchylił zaskarżoną i utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa CBA w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Wyszedł zatem poza granice sprawy, czym naruszył przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził badania legalności zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ograniczając się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku jedynie do lakonicznego stwierdzenia, "że skoro przeniesienie owo, jako niezbędna przesłanka wydania zaskarżonej decyzji, naruszało prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to w konsekwencji samo zwolnienie ze służby również jest obarczone powyższą wadą prawną". Usprawiedliwiony jest zatem drugi z zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 141 § 4 zdanie 2 P.p.s.a. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania, które zgodnie z art. 153 P.p.s.a wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak trafnie zauważa skarżący kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku uwzględniającego skargę nie zawiera w ogóle wskazań co do dalszego postępowania. Nieuprawnione jest natomiast twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie przywołał w sentencji zaskarżonego wyroku datę decyzji Szefa CBA nr [...][...] marca 2010 r. zamiast prawidłowej [...] marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sentencji zaskarżonego wyroku wskazana została prawidłowa data [...] marca 2010 r., zaś błąd popełniony został w odpisie przedmiotowego wyroku. Prawidłowy odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi organu 25 stycznia 2011 r. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji Szefa CBA w przedmiocie zwolnienia T. M. ze służby z uwzględnieniem art. 134 § 1 P.p.s.a rozstrzygając w granicach tej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Wobec stwierdzenia w niniejszej sprawie, że wyrokiem Sądu I instancji dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.