I SAB/Ol 5/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 17 listopada 2010r. sprawy ze skargi B. W. przy uczestnictwie Ł. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji oddala skargę B.W. wraz z Ł.W. wnieśli w dniu 10 sierpnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" wydane na skutek zażalenia B.W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji w sprawie umorzenia zaległości z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości i opłaty z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Z przesłanych do kontroli Sądu akt sprawy wynika, że B.W. pismem z dnia 7 kwietnia 2010r. wniosła o umorzenie należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w "[...]" przy ul. P. i M. Prezydent Miasta pismem z dnia 20 maja 2010r. odpowiedział stronie, że nie może ustosunkować się do jej wniosków o umorzenie należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste jak również opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ze względu na śmierć jej męża A.W. Wyjaśnił, że odpowiedzialność z tytułu wnoszenia opłat za użytkowanie wieczyste jest odpowiedzialnością solidarną użytkowników wieczystych i w sprawie niezbędne jest przeprowadzenie postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po A.W. oraz postępowania o dział spadku. W ocenie organu podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który zawiesił postępowanie właśnie z uwagi na niewskazanie następców prawnych po zmarłym A.W. Ponadto stwierdził, że Gmina nie może umarzać należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Natomiast uchwała Rady Miasta z dnia 22 kwietnia 2010r. określająca zasady, sposób i tryb umarzania należności cywilnoprawnych nie obliguje Gminy do zastosowania ulgi z niej wynikającej, nawet w przypadku wystąpienia przesłanek o których mowa w uchwale. Organ dodał, że nie ma wymogów, aby jego odpowiedź przybrała formę decyzji administracyjnej, co jest zasadne w świetle aktualnego orzecznictwa i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z dnia 5 czerwca 2010r. B. W. - działając na podstawie art. 37 par.1 k.p.a - wniosła zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta sprawy administracyjnej w terminie. Podała, że pismem z dnia 7 kwietnia 2010r. wszczęła postępowanie w dwóch sprawach administracyjnych, które Prezydent Miasta winien był załatwić najpóźniej do 7 czerwca 2010r. Są to postępowania w zakresie umorzenia należności z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste, oraz odrębnie z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Pismo Prezydenta Miasta z 20 maja 2010r. uznała za odmowę zajęcia stanowiska w sprawie, co zamyka jej drogę do dochodzenia jej praw i interesów, gdyż uniemożliwia skorzystanie ze środków prawnych. Podniosła, że wyłącznie ona była stroną postępowań administracyjnych wszczętych w/w pismem z 7 kwietnia 2010r., a odmowę zajęcia stanowiska w oparciu o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w innej sprawie administracyjnej z uwagi na śmierć męża uznała za działanie naruszające wszelkie standardy demokratycznego państwa prawnego. Postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 37 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a), uznało zażalenie za nieuzasadnione i nie wyznaczyło organowi I instancji dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że opłaty za użytkowanie wieczyste są należnościami cywilnoprawnymi. Przytoczył treść art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. Wskazał, że w myśl uchwały Rady Miasta z 22 kwietnia 2010r. umarzanie, odraczanie terminów lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny nie następuje w drodze decyzji administracyjnej.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła B.W. wraz z Ł.W. (następcą prawnym A.W.) Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]", zarzucając : – naruszenie norm prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię norm z § 3 do § 7 uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 kwietnia 2010r. w sprawie szczegółowych zasad, sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny przypadających Miastu oraz jednostkom podległym, a także wskazania organu i osób do tego uprawnionych; – naruszenie norm prawa formalnego - poprzez niestosowanie w postępowaniu administracyjnym art. 1, art. 6-11, art. 37 i art. 124 Kpa. W uzasadnieniu skarżący zakwestionowali stanowisko zajęte zarówno w postanowieniu Kolegium, jak i w piśmie Prezydenta Miasta z 20 maja 2010r. odnośnie trybu postępowania i sposobu podejmowanych rozstrzygnięć. Podnieśli, że skoro w sprawie umorzenia organ administracji publicznej decyduje w sposób arbitralny to można przyjąć, że odbywa się to w ramach sformalizowanego postępowania administracyjnego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiać ma zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów, na które się powołali. Wskazali, że utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym jednostronne rozstrzygnięcie zewnętrzne, podejmowane przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie, dotyczące konkretnego adresata, o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawnej jest decyzją administracyjną. W ocenie skarżących również umorzenie należności cywilnoprawnych odbywa się w ramach postępowania administracyjnego. Ponadto uznanie rozstrzygnięcia, zapadłego w konkretnej sprawie wobec konkretnego adresata, za decyzję administracyjną, zwiększa sferę ochrony praw przyznanych adresatowi takiej decyzji, i tym samym, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem "w wypadkach spornych należy przyjąć ogólne domniemanie działania w formie decyzji". NSA i SN idą zaś w swych orzeczeniach od początku w kierunku rozszerzającej wykładni pojęcia decyzji administracyjnej, co z punktu widzenia ochrony sfery praw i interesów jej adresata zasługuje na aprobatę. Również zgodnie z występującą w piśmiennictwie teorią domniemania decyzji administracyjnej przyjmuje się, że w razie wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej w sposób władczy przez dany organ administracji publicznej, załatwienie to powinno nastąpić w formie prawnej decyzji administracyjnej. Tym samym organ wyższej instancji przyjmując, że o umorzeniu należności cywilnoprawnych decyduje organ administracji publicznej poza postępowaniem administracyjnym naruszył normy z § 3 do § 7 uchwały Rady Miejskiej oraz normę art. 1 Kpa, precyzyjnie wskazującą zakres zastosowania tej ustawy. W zakresie naruszeń przepisów postępowania skarżący uznali, że obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było przeprowadzić na mocy art. 37 postępowanie odwoławcze z zachowaniem standardów określonych w art. 6-11, art. 37 i art. 124 Kpa, które zestawiono w skardze z konkretnymi naruszeniami, dostrzeżonymi w sprawie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej - o oddalenie. Kolegium stwierdziło, że na postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie rozstrzygnięcia zażalenia na bezczynność organu I instancji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego Ł.W. nie był stroną postępowania przed Kolegium, jak też nie wykazał interesu prawnego pozwalającego uznać go za stronę zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako ppsa). Ustosunkowując się merytorycznie do zarzutów skargi Kolegium powtórzyło swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z "[...]". Zarządzeniem z 12 października 2010r. sygn. akt I SA/Ol 626/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zmienił przedmiot zaskarżenia nadając sprawie nową sygn. akt - I SAB/Ol 5/10. W piśmie procesowym z dnia 29 października 2010r. strona skarżąca ustosunkowała się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi organu na skargę. Skarżący wskazali, że skarga na w/w postanowienie Kolegium z "[...]" dotyczy odmowy zajęcia się sprawą administracyjną przez właściwy organ. Stąd też Kolegium błędnie podnosi, że skarga dotyczy kwestii rozstrzygnięcia zażalenia na bezczynność organu I instancji. Kolegium odmówiło zajęcia się sprawą, co zamykało stronie dostęp do postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących zasadniczym problemem jest forma prawna, w jakiej Prezydent Miasta winien rozstrzygać na podstawie uchwały Rady Miasta z 22 kwietnia 2010r. Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie Kolegium z "[...]" rozstrzygnęło sprawę co do istoty, co nastąpiło poprzez wskazanie, że przedmiotowa sprawa nie ma waloru sprawy administracyjnej, a tym samym nie należy do zakresu jego właściwości, jak i do właściwości organu I instancji. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2010r. pełnomocnik Prezydenta Miasta wyjaśnił, że strona skarżąca wniosła zażalenie na pismo Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2010r., które zostało uwzględnione w części odnoszącej się do zastosowania odpowiedniej procedury w sprawie umorzenia opłaty z tytułu przekształcenia wieczystego użytkowania w prawo własności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając zażalenie wyznaczyło Prezydentowi Miasta 30-dniowy termin na załatwienie sprawy. Nie została ona dotychczas załatwiona, a wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania, gdyż strona nie przedłożyła postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku po A.W., zmarłym w styczniu 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić , że sądowa kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem dokonywana jest według zasad i reguł określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p. p. s. a. Granice właściwości sądów administracyjnych i zakres ich kompetencji określają art. 3 par. 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Między innymi - w myśl art. 3 par. 2 pkt 2 sąd orzeka w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Według pkt 8 cyt. przepisu sąd rozstrzyga też w sprawach skarg na bezczynność organów, tj. niewydania, mimo obowiązku, stosownego aktu. Argumentacja skargi wskazuje, że strona skarżąca uznała postanowienie SKO z dnia "[...]", za rozstrzygające o istocie sprawy. Jednocześnie podkreśliła, (szczególnie w piśmie procesowym z dnia 29.10.2010r.), że przedmiotem zaskarżenia jest również bezczynność organu I instancji. Słusznie strona skarżąca podniosła, że stosownie do art. 134 par. 1 p.p.s.a sąd jest zobowiązany do rozstrzygania w granicach danej sprawy i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze sąd dokonał zmiany oznaczenia przedmiotu sprawy po stwierdzeniu, że skarga dotyczy w istocie bezczynności Prezydenta Miasta i wezwał ten organ do udziału w postępowaniu sądowym. Ponadto sąd uznał, że Ł.W., który nie występował z wnioskiem o umorzenie należności i nie składał zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. może występować przed sądem w charakterze uczestnika, na podstawie art. 33 par. 2 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentów skargi należy stwierdzić, że błędny jest pogląd odnośnie znaczenia prawnego postanowienia SKO z dnia "[...]". Tym samym nieuzasadnione są zarzuty naruszenia wskazanych zasad postępowania administracyjnego. Postanowienie to zostało wydane na skutek zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że zażalenie na bezczynność organu przewidziane w art. 37 par. 1 k.p.a. stanowi w swej istocie szczególny środek prawny służący wyłącznie zwalczaniu bezczynności organu administracji publicznej poprzez otwarcie drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę bezczynność. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 par. 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia ( działającego w takim wypadku jak organ nadzoru a nie organ odwoławczy) wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny. Ogranicza się wyłącznie do oceny słuszności stanowiska strony, zarzucającej organowi I instancji brak działania. Wyrażane jest w formie postanowienia, ale nie jest to postanowienie kończące postępowanie , ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Można tu wskazać na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.10.2006r. II GSK 138/06 (CBOiS) iż " W razie negatywnego załatwienia zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. , stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w formie postanowienia, powinno ograniczać się wyłącznie do kwestii niezasadności zażalenia i przybrać w sentencji odpowiednią do tego formułę, bez względu na przyczyny nieuwzględnienia zażalenia. Bezzasadność tego zażalenia, jako kwestia merytoryczna co do bezczynności organu, bez względu na przyczynę takiej oceny, w tym także z powodu uznania, że sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub ma charakter cywilny nie oznacza bezprzedmiotowości zażalenia." Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ewentualnie podważać stanowisko wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. Podkreślić trzeba, że w odniesieniu do skargi na bezczynność organów administracji publicznej nie mają zastosowania ograniczenia czasowe, określone w art. 53 p.p.s.a. Skargę taką można wnieść do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Jak wynika z akt przedłożonych sądowi a także wyjaśnień złożonych na rozprawie przez pełnomocnika Prezydenta Miasta, B. W. wraz z mężem A.W. od kilku lat ubiegali się o umorzenie zaległych opłat rocznych za użytkowanie wieczyste gruntów oraz opłat z tytułu przekształcenia tego prawa w prawo własności. Złożone przez B. W. wnioski z dnia 7 kwietnia 2010r. były kolejnymi w tych sprawach, z tym, że zawarto w nich żądanie załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia 20 maja 2010r. Prezydent Miasta poinformował wnioskodawczynię, że rozpoznanie kwestii ewentualnego umorzenia wierzytelności będzie możliwe po przeprowadzeniu postępowania o nabyciu spadku po zmarłym A. W., jako że dług ciążył solidarnie na obojgu małżonkach. Powyższe, w ocenie sądu, przesądza o tym, że skarga na bezczynność organu nie jest uzasadniona, niezależnie od zawartych w piśmie wypowiedzi odnośnie trybu postępowania. W tym zakresie istotne wątpliwości wynikają z uwagi na przedmiot żądania, jakim jest umorzenie zaległych opłat za użytkowanie wieczyste. Należy zaznaczyć, że granice rozstrzygania spraw na drodze administracyjnej określone zostały w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że kodeks normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Stwierdzenie, czy w danej sprawie wskazana przesłanka zachodzi, wymaga wykładni prowadzonej na podstawie przepisów prawa materialnego. Zauważyć należy, że administracja publiczna wykonuje zadania publiczne w różnych formach prawnych. Natomiast przepisy prawa materialnego regulujące różne dziedziny działalności podmiotów publicznych: Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego nie zawsze wyznaczają formę prawną, w jakiej mają być załatwiane sprawy wynikające ze stosunków prawnych między tymi podmiotami a obywatelami. Rację ma skarżąca, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty jest kierunek wykładni, dyktowany ochroną praw jednostki w demokratycznym państwie prawnym, zmierzający do wypracowania zasady domniemania załatwiania sprawy w drodze decyzji administracyjnej, w trybie k.p.a. Zasada ta znajduje zastosowanie wtedy, gdy w drodze wykładni przepisów prawa materialnego można wywieść taką formę działania. Zatem ustalenie, w jakiej formie prawnej powinien być załatwiony wniosek o umorzenie zaległych opłat za użytkowanie wieczyste gruntów wymaga dokonania analizy przepisów prawa materialnego: ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2010r. nr 102 poz. 651 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U nr 157 poz. 1240 ze zm.). Obowiązująca od 1 stycznia 2010r. ustawa o finansach publicznych w rozdziale 5 zatytułowanym "Zasady gospodarowania środkami publicznymi" przewiduje możliwość umarzania, odraczania lub rozkładania na raty, przypadających jednostkom sektora finansów publicznych, należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny. W przepisach art. 55 - 58 ustanawia przesłanki, organy właściwe i tryb dokonywania tych czynności. Według art. 58 ust. 2 następuje to "w formie pisemnej, na podstawie przepisów prawa cywilnego". Natomiast art. 59 ust. 1 ustawy wskazuje na przesłanki jakie mogą stanowić podstawę umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, przypadających jednostce samorządu terytorialnego. Ust. 2 tego artykułu zawiera upoważnienie dla organu stanowiącego j. s. t. do określenia szczegółowych zasad, sposobu i trybu udzielania ulg, wymienionych w ust. 1 oraz wskazania organu lub osoby uprawnionej do działania w tym zakresie. Nadto ustawa o finansach publicznych w art. 60 – 67 określa ( poprzez wyliczenie, aczkolwiek nie mające charakteru zamkniętego) "niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym", organy właściwe do ich ustalania a także udzielania ulg, o których mowa w art. 55. Określa również formę załatwiania spraw - w drodze decyzji , na podstawie k.p.a., którego przepisy mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o finansach publicznych. Spośród katalogu środków publicznych wymienionych w art. 60 ustawy o finansach publicznych, dla których ustawa wyznacza administracyjny tryb postępowania , rozważać można, w kontekście rodzaju należności, których umorzenia domaga się skarżąca, treść punktu 7 art. 60. Wskazano w nim " dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw." Z powyższego wynika, że o charakterze danej należności, przysługującej Skarbowi Państwa lub Gminie, Powiatowi, Województwu, przesądzają przepisy ustaw, w których przewidziano ich ponoszenie na rzecz wskazanych podmiotów publicznych. Zasady ustalania i płatności opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów określone zostały w powołanej wyżej ustawie z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami ( zwanej dalej w skrócie: u.g.n.). Ustawa ta zastąpiła poprzednio obowiązującą ustawę z 25 .04. 1985r , wprowadzając regulacje, które przesądziły cywilnoprawny charakter użytkowania wieczystego. Trzeba wskazać, że prawo użytkowania wieczystego jest unormowane w kodeksie cywilnym ( art. 232- 243 ). Natomiast u. g. n. w Rozdziale 3 ( art. 27 – 36 ) określa sposób powstawania tego prawa i korzystania z niego., wskazując na umowę w formie aktu notarialnego, a dalsze przepisy - jak już stwierdzono- kwestie wysokości i zasad uiszczania opłat. Ustalenie opłat następuje w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. W aktualnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznawania tego rodzaju płatności za niepodatkowe należności budżetowe w rozumieniu art. 60 ustawy o finansach publicznych. Ponad wszelką wątpliwość opłaty roczne, o których mowa w art. 71 ust. 1 u. g. n. mają charakter cywilnoprawnego świadczenia okresowego. Trzeba jednak zauważyć, że taki stan obowiązuje od 1 stycznia 1998r. tj, wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Art. 219 tej ustawy przewiduje możliwość umorzenia, w drodze decyzji właściwego organu, odsetek od opłat zaległych na dzień 1.01.1998r. Z akt sprawy wynika, że zaległości dotyczą także roku 1997. W tym więc zakresie zasadnym byłoby odniesienie się do wniosku o umorzenie w drodze decyzji (po zbadaniu kwestii ewentualnego przedawnienia - zgodnie z regułami kodeksu cywilnego) po przedstawieniu przez stronę postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po A.W. Wbrew zarzutom skargi, kwestia spadkobrania po jednym z dłużników solidarnych stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia żądania, tak w postępowaniu administracyjnym jak i w trybie cywilnoprawnym, na podstawie powołanej Uchwały Rady Miasta z dnia 22 kwietnia 2010r., wydanej na podstawie art. 59 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.