IV SO/Wr 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy z wniosku J. K. o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu dla [...] grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę postanawia I. wymierzyć Prokuratorowi Rejonowemu dla [...] grzywnę w kwocie 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od Prokuratora Rejonowego dla [...] na rzecz J. K. kwotę 114 (słownie: sto czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 6 września 2010 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu dla [...] grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania skargi do sądu. W motywach podał, że dnia 11 sierpnia 2010 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Prokuratora Rejonowego dla [...] skargę na bezczynność ww. Prokuratora Rejonowego w sprawie informacji publicznej. Zgodnie z art. 21 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Mimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie prawa - Prokurator Rejonowy dla [...] nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (informacja telefoniczna z 6 września 2010 roku z sekretariatu Wydziału Informacji Sądowych). Z tych względów wniósł o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu dla [...] grzywny w wysokości 2.500 złotych. W odpowiedzi na powyższe pismo Zastępca Prokuratora Rejonowego dla [...] wniosła o nieuwzględnienie wniosku J. K. o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania skargi do Sądu. Stwierdzono, że argumenty wskazane we wniosku nie znajdują odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym. Złożona 11 sierpnia 2010r. w Prokuraturze skarga J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla [...] przekazana została Sądowi istotnie z uchybieniem terminu wynikającego z art.21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, tj. w 17-tym dniu od daty jej wpływu do Prokuratury, zaś ustawowy termin został określony na 15 dni. Wskazana niewielka zwłoka wynikła z nieprawidłowego obiegu dokumentów w tutejszym sekretariacie, a mianowicie pracownik sekretariatu mylnie wpiął wniosek J. K. z dnia 14 czerwca 2010r. o udostępnienie informacji publicznej do akt sprawy o sygn.[...] , która obecnie jest prawomocna. Nadto okres wakacyjny spowodował, iż wielu pracowników przebywało na urlopach wypoczynkowych oraz zwolnieniach lekarskich. W momencie ustalenia wskazanej nieprawidłowości skarga J. K. wraz z zarządzeniem prokuratora referenta została niezwłocznie przekazana Sądowi celem rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpatrywany w tym zakresie wniosek o wymierzenie organowi grzywny zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z regulacji tej nie wynika, że to organ administracji publicznej jest adresatem skargi więc do jego kompetencji nie należy ocena dopuszczalności skargi lub jej zasadność. Stosownie bowiem do art. 54 § 2 tej ustawy organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Natomiast, w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla [...] w przedmiocie informacji publicznej wpłynąła do organu w dniu 11 sierpnia 2010r. Jest to okoliczność bezsporna, co potwierdza także organ w piśmie z dnia 17 września 2010r. Zatem, w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. wniesiona skarga powinna być przekazana do Sądu najpóźniej w dniu 26 sierpnia 2010r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, sygn. IV SAB/Wr 40/10, skarga ta została mylnie skierowana przez Zastępcę Prokuratora Rejonowego dla [...] pismem z dnia 26 sierpnia 2010r. do Sądu Okręgowego we Wrocławiu (data wpływu – 27 sierpnia 2010r.). Pismem Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2010r. sprawa ta została przekazana – według właściwości – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego we Wrocławiu, do którego wpłynęła w dniu 2 września 2010r. Z art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a gdyż przekazanie akt sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu. Samo jednak wykonanie obowiązku, określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Nie ma, co prawda, już potrzeby wymierzania grzywny w celu zdyscyplinowania organu do wykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, gdy organ wykonał ten obowiązek. Należy jednak zważyć, iż obowiązek ten został wykonany z uchybieniem terminu. Wymierzona grzywna stanowi więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki. W tym stanie sprawy zostały spełnione przesłanki określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. do ukarania grzywną organu celem terminowego wykonywania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 tej ustawy. Odnośnie wysokości wymierzonej grzywny stwierdzić należy, iż jest ona adekwatna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie należy wskazać, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie górną granicę określono w art. 154 § 6 tej ustawy. Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę takie elementy jak: charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte w danej sprawie przez organ działania w celu załatwienia sprawy. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach tej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 50 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za wykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi z uchybieniem terminu oraz wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w granicach określonych w art. 154 § 6 tej ustawy. O kosztach w wysokości 114 zł (kwota uiszczonego wpisu sądowego oraz koszt dojazdu skarżącego na rozprawę) orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 p.p.s.a. Sąd nie mógł uwzględnić kosztów w postaci równowartości zarobku utraconego przez wskutek stawiennictwa w sądzie, gdyż zgodnie z przepisem art. 2 w związku z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.) stosowanego na podstawie art. 205 § 3 p.p.s.a. odszkodowanie za utracony zarobek przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu.