II SAB/Gd 42/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G., P. G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku skarżących A. G., P. G. o wydanie pozwolenia na budowę w sprawie przebudowy, remontu i zmiany użytkowania budynku przy ul. [...] w S. i wydania stosownego aktu administracyjnego w terminie 30 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżących A. G., P. G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 15 stycznia 2010 r. A. G. złożył wniosek do Prezydenta Miasta o wydanie na rzecz A s.c. A. G. P. G. w S. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie i zmianie przeznaczenia budynku mieszkalnego na usługowe wraz z nową instalacją wewnętrzną gazową budynku na działce nr [...] przy ul. K. [...] w S. Pismem z dnia 5 lutego 2010 r. wezwano wnioskodawcę usunięcia braków wniosku poprzez uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane o zgodę właściciela działki nr [...], to jest Gminy Miasta S. na wykonanie dojścia do budynku ww. działką. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca przedłożył umowę najmu przedmiotowego budynku zawartą z Gminą Miasta S. i stwierdził, że z postanowień tejże umowy wynika, że Gmina wyraziła zgodę na realizację koncepcji projektowej budynku, która odpowiada treści wniosku o pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r., w związku z niedostarczeniem w określonym terminie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] na dojście do budynku przy ul. K. [...] w S. pozostawił wniosek z dnia 15 stycznia 2010 r. bez rozpatrzenia. W dniu 29 kwietnia 2010 r. inwestorzy A. G. i P. G. złożyli do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. Wojewoda stwierdził, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku inwestorzy wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania w określonym terminie decyzji o pozwoleniu na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż inwestor w krótkim czasie został wezwany do uzupełnienia wniosku, z którego to obowiązku nie wywiązał się w określonym terminie, co uniemożliwiło organowi dalsze działania. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że popiera skargę oraz wniósł o przyznanie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) kontrola sądowa działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ww. ustawy oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności podlega uwzględnieniu w sytuacji, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej aktu rozstrzygającego określoną sprawę administracyjną. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa. Rozstrzygnięcie sprawy powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę wraz z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w terminach zakreślonych w art. 35 § 3 k.p.a., zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Stosownie zaś do brzmienia art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.) winny być przez organ załatwione w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem art. 35 ust. 8 tej ustawy. Jak wynikało z akt administracyjnych, wniosek z dnia 7 września 2001 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie i zmianie przeznaczenia budynku mieszkalnego na usługowe wraz z nową instalacją wewnętrzną gazową budynku na działce nr [...] przy ul. K. [...] w S. do dnia złożenia rozpoznawanej skargi nie został rozpatrzony przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, że Prezydent Miasta w niniejszej sprawie pozostaje w bezczynności. Wprawdzie wezwaniem z dnia 5 lutego 2010 r. wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku przez uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczona jako działka nr [...] na cele budowlane, jednak zdaniem Sądu Prezydent Miasta nie miał podstaw do zastosowania w toku rozpoznania przedmiotowego wniosku przepisu art. 64 k.p.a., a tym samym w przypadku braku wykonania nałożonych obowiązków nie mógł zastosować sankcji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mieć bowiem należy na uwadze, że wezwanie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. służy uzupełnieniu braków formalnych podania takich jak niewskazanie adresu wnoszącego podanie oraz niespełnienie innych wymagań co do treści pisma, przez które należy rozumieć braki podania wskazane w art. 63 § 2 i 3 k.p.a. W przypadku, gdy wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków organ administracji architektoniczno-budowlanej stosuje art. 64 § 2 k.p.a. lub art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalno-prawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w sytuacji materialno-prawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 616/06, Lex nr 258274). W przedmiotowej sprawie organ winien był wezwać inwestora do uzupełnienia braków wniosku w trybie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, albowiem przedłożenie oświadczenia o prawie do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane stanowi prawny wymóg, do którego spełnienia jest zobowiązany inwestor ubiegający się o pozwolenie na budowę (por. art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane). W przypadku niewykonania wezwania organ administracji architektoniczno-budowlanej winien orzec merytorycznie w sprawie, a nie pozostawiać wniosku bez rozpoznania. Uznanie przez organ przedłożonej przez inwestora dokumentacji za nieprawidłową nie pozwala mu na uwzględnieni podania i powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja taka pozwoli inwestorowi na kwestionowanie stanowiska organu w drodze ewentualnych środków zaskarżenia. W tym stanie sprawy pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę pismem Prezydenta Miasta z dnia 6 kwietnia 2010 r. nie mogło stanowić załatwienia sprawy, albowiem brak było podstaw do zastosowania trybu wezwania z art. 64 § 2 k.p.a., zaś organ zobowiązany był podjąć czynności związane z wezwaniem do uzupełnienia dokumentacji planowanej inwestycji w trybie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. W konsekwencji niepodjęcia tych czynności Prezydent Miasta naruszył przepis art. 35 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosku inwestorów w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze Sąd, uznając skargę na bezczynność za zasadną, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Odnośnie kosztów postępowania Sąd, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w punkcie drugim sentencji wyroku, zasądził od Prezydenta Miasta na rzecz skarżących kwotę 357 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżących kosztów wpisu sądowego, zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa.