I SA/Ol 582/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 września 2010 r., sprawy ze skargi Spółki A na ocenę Warmińsko – Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013 postanawia: 1) odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi, 2) pozostawić skargę bez rozpatrzenia. W dniu 26 kwietnia 2010r. Spółka A. złożyła wniosek o dofinansowanie inwestycji ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury (dalej w skrócie RPO WiM) w ramach Osi Priorytetowej: 1 "Przedsiębiorczość"; Działanie 1.1 "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw"; Poddziałanie 1.1.9 "inne inwestycje w przedsiębiorstwa". Pismem z dnia 9 czerwca 2010r. L.dz. "[...]" Warmińsko-Mazurska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (zwana dalej w skrócie WMARR S.A.) poinformowała Spółkę, że wniosek zarejestrowany pod nr "[...]" nie spełnia kryteriów formalnych - dopuszczających określonych w dokumentach programowych. Wniosek o dofinansowanie nie został zakwalifikowany do dalszej oceny merytorycznej ze względu na przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej kwoty żądanej pomocy o 375 364,45 PLN. Pismem z dnia 18 czerwca 2010r. Spółka A. złożyła protest od negatywnej oceny Instytucji Pośredniczącej w którym polemizowała z zasadnością odrzucenia wniosku. Pismem z dnia 8 lipca 2010r. (data doręczenia 9.07.2010r.) L.dz. "[...]" WMARR S.A. poinformowała wnioskodawczynię, że jej protest nie podlega rozpatrzeniu, gdyż nie został podpisany przez wszystkie uprawnione osoby. Wskazała, że wniesiony protest został podpisany przez jednego członka zarządu, podczas gdy według Umowy Spółki (odpis z KRS) do reprezentacji spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu z prokurentem. Przytoczyła treść § 11 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów .... do konkursu 01/10/1.1.9 iż "nie zostanie rozpatrzony protest, który nie został podpisany przez osoby do tego upoważnione". W piśmie zawarto pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od otrzymania przez stronę informacji, bezpośrednio, wraz ze wskazaną dokumentacją. Spółka A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010r. wniosła o : 1. przywrócenie terminu do wniesienia skargi od informacji z dnia 8 lipca 2010r. 2. uchylenie zaskarżonej decyzji (informacji) z dnia 8 lipca 2010r. o nierozpoznaniu protestu złożonego w dniu 21 czerwca 2010r.; 3. uznanie zaniechania wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych protestu za bezczynność organu; 4. dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność prawdziwości twierdzeń o przyczynieniu się Agencji do upływu terminu na wniesienie skargi do sądu; 5. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka przyznała, że wniesiony przez nią protest od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie inwestycji, dokonanej przez WMARR, nie zawierał podpisu jednego z członków zarządu, mimo że w piśmie wskazano jego imię i nazwisko oraz funkcję. Nadmieniła, że na kopii pisma potwierdzonej przez Agencję podpis jest złożony. Brak podpisu na oryginale protestu był wynikiem przeoczenia. Dalej skarżąca wywiodła, że postępowanie w sprawie wniosku powinno toczyć się według reguł określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Powołała się na treść art. 63 oraz art. 64 k.p.a. wskazując, że zgodnie z § 2 tego przepisu organ powinien wezwać wnoszącego pismo do uzupełnienia brakującego podpisu. Zaniechanie powyższego stanowi naruszenie art. 7 i 9 kpa i oznacza pozostawanie Agencji w bezczynności. Skarżąca podniosła, iż po otrzymaniu informacji z dnia 8 lipca 2010r. wystąpiła o wezwanie Prezesa Zarządu do złożenia podpisu i zmiany stanowiska wyrażonego w tym piśmie. Mimo ustnych zapewnień, pismo Spółki z dnia 14 lipca nie zostało załatwione pozytywnie, o czym strona została poinformowana pismem z dnia 10 sierpnia 2010r., gdy minął termin na wniesienie skargi do sądu. Zdaniem skarżącej, WM ARR nie udzieliła oficjalnej odpowiedzi na jej wniosek o wezwanie do uzupełnienia brakującego podpisu na piśmie stanowiącym protest, ani też nie wydała stosownej decyzji w sprawie dofinansowania projektu. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Spółka podniosła, że po otrzymaniu pisma z dnia 8 lipca o pozostawieniu protestu bez rozpoznania, miała wątpliwości co do jego charakteru prawnego i czy właśnie od tego pisma rzeczywiście przysługuje skarga czy też od decyzji, która powinna być wydana z zachowaniem wymogów przewidzianych w k.p.a. Brak decyzji i negatywne załatwienie wniosku o umożliwienie stronie uzupełnienia braków protestu - to okoliczności, które wpłynęły na uchybienie terminu do wniesienia skargi na informację z dnia 8 lipca 2010r. W odpowiedzi na skargę WM ARR wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie działający w imieniu skarżącej Spółki Prezes Zarządu podkreślił, że Spółka nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, gdyż działał, jako jej przedstawiciel w zaufaniu do ustnych wypowiedzi p. Prezes Agencji, że możliwe jest złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie protestu. Z rozmowy wywiódł że spowoduje to wstrzymanie biegu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zasady oraz tryb postępowania w sprawach dofinansowania projektów ze środków publicznych (krajowych i zagranicznych) jest ustawa z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 157, poz.1241). Ustawa ta w art. 37 jednoznacznie wyłącza w powyższym zakresie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nakładając jednocześnie (przepisami Rozdziału 5) na Instytucje Zarządzające poszczególnymi programami obowiązek ustanowienia właściwych procedur zapewniających równe traktowanie potencjalnych beneficjentów oraz przejrzystość reguł oceny projektów. Powyższe oznacza, że możliwość uzyskania określonych środków finansowych uzależniona jest w pierwszym rzędzie od spełnienia warunków określonych w regulaminie konkursu ogłaszanego w ramach danego programu operacyjnego. Ustawa w art. 30 b reguluje procedurę odwoławczą od negatywnej oceny wniosku dokonanej przez właściwą Instytucję . Ponadto przewiduje sądową kontrolę rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu kwalifikacyjnym o dofinansowanie. Uregulowania w tym zakresie również mają charakter szczególny w stosunku do trybu kontroli sądowej aktów i czynności organów administracji publicznej realizowanej na zasadach ogólnych, określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Art. 30 c ust. 1 i 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju stanowi, iż wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie 14 dni od otrzymania tej informacji, bezpośrednio do sądu, wraz ze wskazaną dokumentacją. Następne ustępy art. 30 c określają rodzaje rozstrzygnięć sądu w zależności od oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonego działania Instytucji Zarządzającej (lub Pośredniczącej). Natomiast według ust. 5 art. 30 c wniesienie skargi po terminie, którym mowa w ust. 2, niekompletnej, bądź bez uiszczenia opłaty sądowej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie skarżąca otrzymała informację z dnia 8 lipca 2010r. o pozostawieniu protestu bez rozpoznania w dniu 9 lipca 2010r. (k. - 92 akt) zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 23 lipca 2010r. Skarga została wniesiona do sądu w dniu 23 sierpnia 2010r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Stosownie do art. 30 e ustawy o zasadach polityki rozwoju do rozpoznania tego wniosku mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 85-89 p.p.s.a. Wskazać zatem należy, że według art. 86 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, gdy wykaże ona, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi oraz dokona czynności w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę skarżącą argumentacja nie daje podstaw do przyjęcia, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie inwestycji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (vide- postanowienie NSA z dnia 14.02.2007r. II OZ 91/07). Za niewątpliwy brak staranności w prowadzeniu spraw Spółki Sąd uznaje nie zapoznanie się z przepisami regulującymi postępowanie w sprawach wniosków o pozyskanie środków publicznych na rozwój. Trudno bowiem inaczej zinterpretować przedstawione wątpliwości co do charakteru otrzymanej od WM ARR S.A. w Olsztynie informacji z dnia 8 lipca 2010r. i oczekiwanie na wydanie decyzji w rozumieniu k.p.a. Pokreślić należy, że w informacji tej zawarto stosowne pouczenie, spełniając wymogi o których mowa w art. 30 c ust. 2 w związku z art. 30 b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Niezależnie zatem od podjętej próby wpłynięcia na zmianę stanowiska Instytucji Pośredniczącej, strona powinna była zastosować się do pouczenia o zasadach i terminie wniesienia skargi. Brak było jakichkolwiek przesłanek do zaniechania tej czynności we właściwym czasie. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie zachodzi określona w art. 86 p.p.s.a. podstawa do przywróceniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie wskazanego przepisu orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.. Podstawę orzeczenia w punkcie 2 sentencji postanowienia stanowi art. 30 c ust. 5 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.