II SA/Rz 787/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier I. skargę oddala; II. zwraca na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 7 500 zł /słownie: seidem tysięcy pięćset złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. II SA/Rz 787/10 U Z A S A D N I E N I E Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] umorzył, wszczęte na wniosek A Sp. z o.o. w W., postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podkarpackiego. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. A Sp. z o.o. w W. /zwana dalej jako "Spółka"/ zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Pismem z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał Spółkę do uzupełnienia materiału dowodowego, wyznaczając termin załatwienia sprawy na dzień [...] grudnia 2009 r. Na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej /Dz. U. Nr 168, poz. 1323/ nastąpiła zmiana kompetencji organów administracji publicznej właściwych w sprawach z zakresu gier i zakładów wzajemnych regulowanych ustawą z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych /Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27, ze zm./ i w związku z powyższym, w dniu 31 października 2009 r., organem właściwym do wydania przedmiotowego zezwolenia stał się Dyrektor Izby Celnej. Organ ten, mając na uwadze złożony charakter sprawy, a także konieczność dogłębnej analizy dokumentów przedstawionych przez Spółkę oraz zgromadzonych w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania o wydanie niniejszego zezwolenia /tj. [...].02.2010 r./. Zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych /Dz. U. Nr 201, poz. 1540/ - która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. – postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzonych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. W dniu wejścia w życie tej ustawy postępowanie było w toku, a termin jego zakończenia przypadał na dzień 2 lutego 2010 r. i dlatego kierując się zapisem powyższych regulacji prawnych orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia. W odwołaniu od tej decyzji A Sp. z o.o. w W. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku z dnia [...] marca 2009 r. o udzielenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podkarpackiego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) iż została wydana na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który jest sprzeczny z art. 2 i 7 Konstytucji RP w części dotyczącej zakresu zmiany miejsc urządzania gry: w odniesieniu do sytuacji w których wniosek strony o udzielenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych został złożony ponad 6 miesięcy przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych i gdyby sprawa została rozpoznana w terminie ustawowych, powinna się zakończyć przed wejściem w życie w/w ustawy, tym samym wniosek mógłby zostać uwzględniony, a sprawa z przyczyn nie leżących po stronie strony nie została w terminie ustawowym rozpatrzona przez właściwy organ administracji publicznej, 2) prowadzenie postępowania na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzeniem zmieniającym powyższe rozporządzenie – z dnia 6 kwietnia 2004 r., której projektu nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającego przepisy techniczne, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. W jej uzasadnieniu zrekapitulował okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Odpowiadając na zarzuty strony wyjaśnił m. in.: postępowanie w pierwszej instancji nie zostało zakończone w terminie, albowiem wniosek strony nie spełniał przewidzianych prawem warunków, czego dowodem jest wystąpienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] września 2009 r. o uzupełnienie wniosku poprzez przedłożenie informacji i dokumentów. Uznanie sprawy za szczególnie skomplikowaną było spowodowane tym, że wniosek o udzielenie zezwolenia nie był kompletny, w toku postępowania podlegał różnym modyfikacjom, ponadto tok postępowania objął okres zmian uregulowań prawnych. W niniejszej sprawie organy podatkowe wydały swe rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy o grach hazardowych. Ustawa ta jest prawem powszechnie obowiązującym, zaś Trybunał Konstytucyjny, jak również Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie orzekły o sprzeczności tego aktu z normami wyższego rzędu. Odpowiadając na zarzut braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych wyjaśniono, że nie należy do kompetencji Dyrektora Izby Celnej ocenianie czy państwo w sposób prawidłowy implementowało dyrektywę. Za niewykonanie lub nienależyte wykonanie dyrektywy odpowiedzialność ponosi państwo członkowskie, nie zaś jego poszczególne organy. Skoro wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie obowiązujących regulacji nie było możliwe, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A Sp. z o.o. w Warszawie zarzuciła powyższej decyzji, 1) iż została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającej przepisy techniczne, co spowodowało jej bezskuteczność, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych. 2) naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP, tj. utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest sprzeczny z art. 2 i 7 Konstytucji RP w części dotyczącej nakazu umarzania wszczętych a niezakończonych postępowań w sprawie wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie, w jakim narusza zasadę zaufania do państwa i prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej. 3) naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 35 § 1 – 3 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób świadomie opieszały a także nie wyjaśnienie w sposób przekonujący podstaw zwłoki w procedowaniu wobec wniosku złożonego 31 marca 2009 r. W oparciu o te podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania. Ponadto wniesiono o zwrócenie się przez WSA do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności przepisu art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 i 7 Konstytucji RP. W przekonaniu Spółki decyzje w jej sprawie zostały wydane na podstawie przepisów, które podlegały notyfikacji do Komisji Europejskiej. Ustawa ta do chwili obecnej takiej notyfikacji nie uzyskała, a przez to jest regulacją bezskuteczną. Obecna treść art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest niezgodna z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, gdyż nie zapobiega sytuacji, w której podmiot ubiegający się o zezwolenie w odpowiednim terminie zgłosił wniosek, a organ przedłużał postępowanie. Wniosek skarżącej Spółki wpłynął do organu [...] kwietnia 2009 r., zaś w aktach sprawy brak jest dowodu na to, aby organ podjął jakiekolwiek działania mające na celu wydanie decyzji merytorycznej. Art. 238 ustawy o Służbie Celnej silnie akcentuje element kontynuacji postępowania w sprawie o udzielenie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Celnej nie oznaczało przerwania biegu terminu na rozpatrzenie wniosku Spółki. Załatwienie tego wniosku z naruszeniem terminów ustawowych strona skarżąca oceniła jako działania bezprawne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W jego ocenie skarżona decyzja została wydana w oparciu o obowiązujące w tym stanie faktycznym przepisy prawne. Ocena spójności prawa wspólnotowego z prawem krajowym nie leży w kompetencji Dyrektora Izby Celnej, nie w jego kompetencji leży także interpretacja norm zawartych w dyrektywie nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. Zarzut prowadzenia postępowania w sposób świadomie opieszały jest bezpodstawny, zwłaszcza że skarżąca Spółka była kilkakrotnie wzywana do uzupełnienia swojego wniosku, organ zaś informował ją o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca Spółka, popierając stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie wniosła o zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o orzeczenie o trybie prejudycjalnym w przedmiocie i zakresie przedstawionym w tym piśmie /pkt 1 i 2/. Podkreśliła, że przepisy ustawy o grach hazardowych są sprzeczne z prawem Wspólnotowym oraz Konstytucją RP, uzupełniając również dotychczasową argumentację z odwołaniem się do orzecznictwa /NSA, TK i ETS/. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia określone w art. 156 k.p.a. lub w innych ustawach /art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Materiał aktowy rozpoznawanej sprawy wykazuje, że skarżąca Spółka wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podkarpackiego złożyła w dniu [...] kwietnia 2009 r., a więc pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych /Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27, ze zm./. Natomiast zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nr [...] zostały wydane w czasie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych /Dz. U. nr 201, poz. 1540/, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis art. 118 powyższej ustawy przesądza bowiem jednoznacznie, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro więc postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ ten prawidłowo podejmował rozstrzygnięcia na gruncie nowej ustawy /o grach hazardowych/, bowiem przepisy przejściowe nakazywały takie działanie wobec wszczętego i niezakończonego postępowania /art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych/. Należy przy tym podkreślić, że w sytuacji, gdy przepisy intertemporalne bez jakichkolwiek wątpliwości przesądzają o zastosowaniu nowej ustawy, organ administracji publicznej ma obowiązek zastosować ten akt prawny, uwzględniając zasadę praworządności /art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a./, która wskazuje konieczność zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji. W razie jedynie braku przepisów intertemporalnych organ administracji zmuszony byłby rozważać i ocenić, jaką ustawę zastosować w przedmiotowej sprawie. Zasadnie również organ orzekający w sprawie zastosował przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm./, gdyż zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że decyzję w pierwszej instancji wydano na podstawie przepisu, który jest sprzeczny z art. 2 i 7 Konstytucji RP, tj. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w części dotyczącej nakazu umarzania wszczętych, a niezakończonych postępowań w sprawie wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w zakresie, w jakim narusza zasadę zaufania do państwa i prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej. Otóż omówiony wyżej art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a także regulacja z art. 118 tej ustawy – wg której do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy /tj. przed 1.01.2010 r./ stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej, zawierają w swej treści normy jasne, nie budzące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Wobec zatem faktu, że postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ orzekający w sprawie prawidłowo podjął decyzję na podstawie nowej ustawy, zgodnie z brzmieniem przepisów intertemporalnych. Należy zaznaczyć, że art. 2 i 7 Konstytucji wyrażają zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę praworządności. Skarżąca Spółka naruszenia tych zasad upatruje w istocie w tym, że w jej ocenie organ bezprawnie przedłużał postępowanie w konsekwencji czego weszły w życie nowej regulacje /niewątpliwie stwarzające dla podmiotu mniej korzystną sytuację/, skutkujące umorzeniem postępowania. W przekonaniu Sądu, powyższa argumentacja nie stanowi uzasadnienia wątpliwości co do zgodności norm ustawy o grach hazardowych z Konstytucją, lecz wyraża wątpliwości odnośnie zgodności działań organu z przepisami ustawy i Konstytucji RP, a to nie stanowi podstawy do wystąpienia z pytaniem prawnym w trybie art. 193 Konstytucji RP, co wnioskowała skarżąca, do Trybunału Konstytucyjnego. Nadmienić należy, że niewystąpienie przez Sąd z wnioskowanym pytaniem prawnym nie zamyka skarżącej drogi do zbadania konstytucyjności określonych przepisów w myśl art. 79, 191 Konstytucji RP. Niezasadne są twierdzenia skarżącej co do prowadzenia postępowania w sprawie przez organ w sposób "świadomie opieszały", tj. z naruszeniem art. 8, 11, 12 § 1, art. 35 §1-3 k.p.a. Trzeba podkreślić, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja, a nie bezczynność organu administracji. W toku postępowania prowadzonego przez organ strona mogła korzystać ze środków prawnych przewidzianych w Ordynacji podatkowej w przypadku nieterminowego załatwienia sprawy /art. 141 § 1/, a następnie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka nie skorzystała z powyższych środków prawnych służących do zwalczania przewlekłości postępowania. Nadto analiza materiału zebranego w sprawie nie daje żadnych podstaw do przypisania organowi zarzutu celowego opóźniania postępowania w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia na rzecz skarżącej Spółki /wzywanej do uzupełnienia wniosku, a który też Spółka wielokrotnie modyfikowała/. Spółka była informowana o przedłużającym się terminie wydania decyzji i przyczynach tego stanu rzeczy /np. postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...].12.2009 r., K.498 t. II/. Nadto powoływanie się w skardze na naruszenie przepisów k.p.a. nie może być skuteczne, skoro w sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Nie jest trafny zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej /tj. z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a./, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych, gdyż w ocenie skarżącej Spółki ustawa powyższa zawiera normy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. i w związku z tym projekt tej ustawy powinien zostać poddany procedurze notyfikacyjnej. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE /art. 1.11/ oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych /Dz. U. Nr 239, poz. 2039, ze zm./ - § 2 pkt 3, ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne /§ 2 pkt 2/, inne wymagania /§ 2 pkt 3/, przepisy dotyczące usług /§ 2 pkt 1/, regulacje wprowadzające zakazy /§ 2 pkt 5 lit. d/ oraz regulacje pośrednio ograniczające /§ 2 pkt 5 lit. e/. Aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez wspomnianą dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, że procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Stosownie do art. 1.2 powyższej dyrektywy oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia w/w usługą społeczeństwa informacyjnego jest usługa, która spełnia w trakcie jej świadczenia jednocześnie cztery wymogi: 1) jest świadczona za wynagrodzeniem, 2) na odległość, 3) drogą elektroniczną, 4) na indywidualne żądanie odbiorcy. W świetle powołanych przepisów "na odległość" oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa przesyłana jest pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania /włącznie z kompresją cyfrową/ oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektomagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, w konsekwencji nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, zawartej w powołanej dyrektywie /zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21.07.2010 r., sygn. I SA/Bk 237/10/. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit. d dyrektywy 98/34/WE. Wobec powyższego należało dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku, nie wymagała notyfikacji, co czyni zarzut wydania decyzji na podstawie bezskutecznych przepisów niezasadnym. W rezultacie kwestionowane przez skarżącą Spółkę przepisy nie mogą być kwalifikowane jako ograniczające swobodę przedsiębiorczości czy swobodę przepływu usług, jak też jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, co czyni skarżąca /pismo procesowe z dnia [...].11.2010 r./. Sąd, z powyższych przyczyn, nie znajduje podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do ETS w zakresie żądanym przez skarżącą. Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.