IV SA/Gl 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia NSA Wiesław Morys Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a odmówił J. K. przyznania dodatku mieszkaniowego. Wskazano, że strona nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, czym nie spełnia ustawowego, niezbędnego kryterium przyznania świadczenia. J. K. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podnosząc, że przysługuje mu prawo do dodatku mieszkaniowego, albowiem jest osobą oczekującą na lokal zamienny lub socjalny. Odwołujący domagał się nadto rzetelnego rozpoznania sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zważył, że skoro J.K. nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu i nie jest również osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny, to decyzja odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego jest prawnie uzasadniona. Jednocześnie argumentowano, iż skarżący pomimo przedłożenia mu do podpisania umowy najmu lokalu, położonego przy ul. [...] sporządzonej w dniu [...] r. nie wyraził zgody na podpisanie tej umowy na czas określony. Strona naraża się tym samym na ponoszenie kosztów z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. wyraził swoje niezadowolenie z decyzji Kolegium, która jego zdaniem nie rozpoznała wnikliwie wniesionego odwołania. Nadmienił, że w dniu [...] r. podpisał umowę najmu na czas określony, którą to umowę Prezes Zarządu Miejskiego Zakładu Budynków Mieszkalnych w B. uważa za nieważną. Natomiast w dniu [...] r. skarżący podpisał umowę najmu na czas określony i uważa, że ta umowa spełnia przesłankę tytułu prawnego do lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Natomiast stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 15 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 759/09 uwzględniono skargę J.K. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego i uchylono decyzję odmawiającą jego przyznania. Rozstrzygniecie to zapadło w związku z wcześniejszym wnioskiem skarżącego o przyznaniu dodatku, w oparciu o analogiczny stan prawny i faktyczny jaki ma miejsce w niniejszej sprawie. Ustalenia i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela i uznaje, że ma ona również odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, że postępowanie przed organami administracji publicznej doprowadziło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji albowiem organ nie poczynił wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zważyć należy, iż organy administracji publicznej odmówiły przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego z powodu braku tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy wykazać się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu lub oczekiwać na lokal zamienny lub socjalny oraz zamieszkiwać w tym lokalu. Ustalenia organu w tym zakresie uznano za niewystarczające do rzeczywistego stwierdzenia, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. W szczególności organy nie odniosły się w sposób wnikliwy do twierdzeń skarżącego dotyczących charakteru prawnego jego pobytu w mieszkaniu przy ul. [...] w B. Jak wynika bowiem z pism skarżącego, w [...] r. spaleniu uległo jego dotychczasowe mieszkanie położone przy [...] w B. i w wyniku tego zdarzenia został on przeniesiony do obecnie zajmowanego lokalu. W ocenie skarżącego mieszkanie to miało być lokalem zastępczym na czas remontu lokalu spalonego i na zajmowanie tego lokalu nie podpisywał żadnej umowy najmu. Organy administracji w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć podnoszą, że w [...] r. Miejski Zakład Budynków Mieszkalnych w B. pismem z dnia [...] r. wezwał skarżącego do uiszczenia zaległości w opłatach czynszowych, a pismem z dnia [...] r. wypowiedział umowę najmu. Decydujące znaczenie ma w tym względzie fakt, że pisma te nie zostały skarżącemu doręczone, albowiem na zwrotnych potwierdzenia odbioru tych pism znajduje się adnotacja informująca o zwrocie ich nadawcy. W świetle powyższego nie można uznać, że ostrzeżenie i wypowiedzenie umowy najmu zostały doręczone skarżącemu i został on o tych czynnościach podmiotu prowadzącego gospodarkę lokalową w gminie poinformowany. Nadto należy mieć na uwadze, iż pozew o eksmisję skarżącego z przedmiotowego lokalu złożony w [...] r. został przez sąd powszechny oddalony, a zatem może to wskazywać na to, że pobyt skarżącego w przedmiotowym lokalu posiada umocowanie prawne. Ostatecznie jak wynika z treści skargi i oświadczenia skarżącego złożonego w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem w sprawie o sygn. akt 759/09, w dniu [...] r. zawarto z nim umowę najmu przedmiotowego lokalu na okres jednego roku. Okoliczność ta wskazuje zatem na to, że organ zawierający powyższą umowę uznał legalność pobytu skarżącego w spornym lokalu. Dodatkowo na rozprawie, w dniu 18 listopada 2010 r. skarżący okazał Sądowi decyzję z dnia [...]r. o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego na okres od dnia [...] r. do [...] r., co również wskazuje na późniejszą zmianę stanowiska organu w kwestii przysługującego skarżącemu tytułu prawnego do lokalu. Konkludując, organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zobowiązany do wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z pobytem skarżącego w przedmiotowym lokalu i do ustalenia, czy lokal ten przyznany został skarżącemu jako lokal tymczasowy bądź zamienny, jak również wyjaśnienia, czy wypowiedzenie umowy najmu zostało skarżącemu doręczone czy też nie, mając na uwadze w szczególności zasady doręczania pism, jak również po przeprowadzeniu analizy uzasadnienia wyroku oddalającego pozew o eksmisję oraz zawartej ze skarżącym umowy najmu lokalu z dnia [...] r. Po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania dowodowego w zakresie wyżej przedstawionym organ pierwszej instancji podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Zaskarżoną decyzją odmówiono przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, tym samym wobec braku możliwości jej wykonania zbędnym było orzekanie w kwestii jej wykonalności. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.