II SA/Sz 725/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 kpa art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]r., znak [...], umarzającej postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem budynku gospodarczego na działce nr [...], przy ul. M. w D,, przez inwestora A. C. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...]r. działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie budowy przez A. C. budynku gospodarczego. Od tej decyzji odwołała się właścicielka sąsiedniej nieruchomości J. T. zarzucając, że ustalony stan faktyczny jest niezgodny z prawdą, gdyż na jej posesji przy ogrodzeniu nie ma drzew. Jest jedynie krzew nagięty w stronę jej okien przez ścianę nowo wzniesionego budynku. Budynek ten ograniczył nie tylko dostęp światła do roślin, lecz także do pomieszczeń w budynku mieszkalnym. Ponadto odwołująca wskazała, że ma wątpliwości co do zgodności budynku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że organ I instancji na podstawie oględzin budynku gospodarczego ustalił, że ma on wymiary [...] m oraz wysokość około [...]m. Jest konstrukcji metalowej z poszyciem z blachy falistej, posiada drzwi o wymiarach około [...] m. Postawiony jest ścianą szczytową tylną na granicy z działką nr [...]i częściowo zazębia się ze znajdującym się na tej działce budynkiem mieszkalnym. Od strony działki przesłonięty jest częściowo dużym krzewem iglastym. Organ I instancji ustalił nadto, że przedmiotowy obiekt nie zacienia mieszkania J. T. Wolnostojący budynek gospodarczy o powierzchni ok. [...] m2, tj. poniżej [...] m2, nie jest powiązany konstrukcyjnie z innym budynkiem. Natomiast na odcinku ok. [...] cm przylega ścianą bez otworów do analogicznej ściany budynku na działce sąsiedniej. Obiekt nie narusza warunków technicznych. Budynek usytuowano zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustanowiącym, w dacie dokonania zgłoszenia, że gdy na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Przepis nie stanowi jednak na jakim odcinku oba budynki mają do siebie przylegać. Przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w oparciu o zgłoszenie z dnia 27 maja 2009 r. zamiaru budowy obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę. Nie jest zatem samowolą budowlaną. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła J. T. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie, w razie uznania, iż nie zachodzą podstawy do unieważnienia o ich uchylenie i nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia wolno stojącego budynku gospodarczego, który w istocie spełnia rolę garażu, a dodatkową funkcją jest przechowywanie różnych rzeczy; poprzez uznanie, iż posadowienie budowli mającej pełnić funkcję garażu nie wymaga pozwolenia na budowę i uznanie, że nie stanowi samowoli budowlanej; - art. 30 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż budowla w postaci garażu stanowi budynek objęty zwolnieniem od uzyskania pozwolenia na budowę i wystarczające jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi; niewyjaśnienie, czy inwestor dokonał wszelkich wymaganych w art. 30 ust. 2 ustawy warunków zgłoszenia budowy; nieuwzględnienie okoliczności związanych z niezgodnością zgłoszonej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co czyniło koniecznym zgłoszenie sprzeciwu; nieuwzględnienie ograniczeń na działkach sąsiednich związanych z budową, skutkujących koniecznością wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ; - art. 77 § 1 kpa oraz art. 7 kpa poprzez błędną ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, w tym dokumentów dostarczonych przez stronę; poprzez uznanie, iż budowla nie stanowi samowoli budowlanej i jest wykorzystywana jako pomieszczenie gospodarcze, podczas gdy dokładna analiza stanu faktycznego doprowadziłaby organ do odmiennych wniosków, gdyż budowla ta wykorzystywana jest przede wszystkim jako garaż; poprzez niewyjaśnienie wpływu przepisów prawa miejscowego i ustanowionych zakazów w zakresie stawiania budowli tymczasowych i prowizorycznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na ewentualny obowiązek wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego; - art. 10 kpa przez uniemożliwienie stronie skorzystania z uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ i niezawiadomienie przed wydaniem decyzji w sprawie o prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i wypowiedzeniem się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie odpowiednich wniosków celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i rozwinęła argumentację podniesionych zarzutów. Zdaniem skarżącej nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego w sprawie, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa. Organ wskazując na definicję budynku gospodarczego wolnostojącego i brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę takiego budynku nie wziął pod uwagę obowiązujących przepisów, a mianowicie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde [...] m2 powierzchni działki. Do kategorii tej zaliczono budynki gospodarcze wolno stojące, które nie są usytuowane w zabudowie zwartej, nie opierają się o siebie ścianami, nie są więc połączone ze sobą. Legalną definicję budynku gospodarczego zawiera § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiący, że budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Realizowana inwestycja musi zatem być budynkiem gospodarczym o przeznaczeniu wskazanym w przepisie oraz stanowić budynek wolnostojący i odpowiadać wymogom zawartym w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które zdaniem skarżącej nie zostały spełnione. Skoro budynek przylega na odcinku aż [...] cm do budynku na działce sąsiedniej, to nie jest budynkiem wolnostojącym. Organy obu instancji nie wyjaśniły czy spełniono pozostałe warunki dające podstawę do realizacji inwestycji bez uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca nie uzyskała informacji, czy na działce znajdują się inne budynki o podobnych gabarytach (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), a także organy nie badały przeznaczenia budynku, pomimo, że skarżącą wskazywała, że obiekt wykorzystywany jest jako garaż. Zdaniem skarżącej art. 29 Prawa budowlanego jest przepisem wyjątkowym i należy interpretować go bardzo ściśle, bez możliwości dokonania wykładni rozszerzającej. Funkcja obiektu jako gospodarczego winna być dominująca i podstawową. Garaż służy do przechowywania pojazdów. W garażu, jeżeli oprócz samochodu jest przechowywany inny sprzęt, to nie zmienia jego podstawowej funkcji jako garażu (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie SA/Gl 1189/08). W ocenie skarżącej przedmiotowy budynek jest garażem, nie jest obiektem wolnostojącym, a zatem wymagał pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Nadto skarżąca stwierdziła, że w sprawie organy nie wyjaśniły czy zostały spełnione warunki formalne zgłoszenia, określone w szczególności art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a nadto czy dołączono oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyjaśnień skierowanych do organu odwoławczego, że przy zgłoszeniu nie wymagał dokumentacji. Natomiast organ odwoławczy nie badał tych okoliczności. Ponadto skarżąca wskazała na treść art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, który przyznaje organowi nadzoru budowlanego prawo nałożenia określonych w tych przepisach obowiązków. Poza tym organ nie zgłaszając sprzeciwu, a następnie umarzając postępowanie w sprawie, nie wziął pod uwagę uchwały nr VIII/79/07 Rady Miejskiej w Darłowie z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej D – D. Centrum położonej na obszarze Gminy Miasto D. W § 6 planu ustalono likwidację zabudowy prowizorycznej i nietrwałej, a budowę na granicy działki dopuszczono wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem MS. Teren, na którym został posadowiony przedmiotowy budynek gospodarczy, z dominującą funkcją garażu, to teren oznaczony MW, a więc były podstawy do wniesienia sprzeciwu przez organ (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Wzniesiony obiekt jest budynkiem blaszanym, czyli prowizorycznym, tymczasem plan miejscowy zakłada likwidację tego typu budynków, co jest równoznaczne z zakazem stawiania nietrwałej zabudowy. Poza tym teren, na którym zrealizowano obiekt, posiada oznaczenie w planie miejscowym [...], który dla tego terenu ustanawia szczegółowe warunki zabudowy, a mianowicie obliguje do użycia pokrycia dachów - dachówki ceramicznej lub cementowej, a nie blachy. Organ pominął te kwestie. Nadto skarżąca wskazała, że pomiary nasłonecznienia dokonano pobieżnie o jednej porze, podczas gdy słońce o każdej godzinie dnia jest w innym położeniu i w inny sposób pada cień. W pozostałych porach cień uniemożliwia skarżącej korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z przeznaczeniem, cienia natomiast nie powoduje roślinność znajdująca się na działce skarżącej. Przedmiotowy obiekt powoduje również zacienienie domu skarżącej, co wpływa niekorzystne na ochłodzenie mieszkania strony i zwiększenie kosztów ogrzewania. Naturalnie padające słońce oświetla mieszkanie powódki na parterze jedynie w sposób ograniczony i nie daje wystarczającej ilości ciepła. Wskazując na powyższe wywody skarżąca stwierdziła, że organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszyły art. 77 kpa w zw. z art. 7 kpa. W tej sytuacji zaskarżona decyzja, oraz decyzja ją poprzedzająca, nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym. W ocenie skarżącej były podstawy do stwierdzenia przez organ odwoławczy decyzji o nieważności postępowania z uwagi na rażące naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) przez organ I instancji. Nadto skarżąca wskazała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wskazując podstawy prawne wydania decyzji zupełnie pominął kwestię jego upoważnienia ustawowego do wydania takiej decyzji. W uzasadnieniu organ powołuje się na postępowanie administracyjne wszczęte w dniu [...] r., podczas gdy organ stał na stanowisku, iż dotychczas brak było jakichkolwiek postaw do wszczęcia postępowania i nie zostało wszczęte. Natomiast strona nie otrzymała postanowienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie z urzędu. Poza tym uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera argumentacji, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 kpa. Oprócz tego w decyzji brak podstawy prawnej. Skarżąca podniosła również, że naruszono art. 10 § 1 kpa nie uwzględniono jej prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca nie znając dowodów, na podstawie których zapadło rozstrzygnięcie nie miała możliwości wypowiedzenia się na ich temat, lub zgłoszenia nowych wniosków dowodowych. Naruszono też art. 81 kpa, ponieważ nie można uznać za udowodnioną okoliczność, co do której strona nie miała możliwości wypowiedzenia się. W ocenie skarżącej naruszenie to, miało wpływ na rozstrzygnięcie, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów należy na wstępie stwierdzić, że w skardze wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Oba te pojęcia związane z naruszeniem prawa mogą być jednak powoływane tylko rozłącznie. Naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni, polega na mylnym zrozumieniu, a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej, wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia (zob. wyrok NSA z 23 II 2005 r., OSK 539/04, Lex nr 165771). Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie wyraża się pominięciem obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość w tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru normy prawnej lub mylnej subsumcji (por. wyrok NSA z 8 III 2005 r., OSK 1252/04, Lex nr 189256). Wprawdzie w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale skoro w skardze wskazano w sposób niezgodny z treścią normatywną pojęć "błędna wykładnia" lub "niewłaściwe zastosowanie" prawa, na koniunkcję, a nie na alternatywę, to należało tę kwestię wyjaśnić zwłaszcza, że skarżąca była zastąpiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Wypowiadając się co do treści podniesionych zarzutów należy przede wszystkim stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed organami nadzoru budowlanego, po złożeniu dniu [...] r. przez J. T. pisma z prośbą o interwencję, ponieważ na sąsiedniej działce wzniesiono, jak określiła, "garaż lub budynek gospodarczy". Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego poprzedziło postępowanie przed innymi organami uprawnionymi do działania w sprawach budowlanych, a mianowicie organami administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 - 3 Prawa budowlanego do kompetencji tych organów należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prawa budowlanego, a w szczególności zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska; warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robot budowlanych oraz utrzymaniu obiektów budowlanych; zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; stosowania wyrobów budowlanych; wydawania decyzji w sprawach określonych ustawą. Na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 1 - 3 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują: starosta, wojewoda, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Inwestor A. C. w dniu [...] r. zgłosił Staroście S. zamiar rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego o powierzchni [...] m2 oraz wiaty o powierzchni [...] m2 , na działce nr [...], w D. przy ul. M. Zgłoszenia dokonano w trybie art. 30 ust.1pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego albowiem pozwolenia na budowę nie wymagają parterowe budynki gospodarcze o powierzchni zabudowy do [...] m2 i wysokości nie większej niż [...]m. W takim wypadku inwestor mógł poprzestać na zgłoszeniu. Przedmiotowy obiekt jest budynkiem gospodarczym, a przepisy prawa nie regulują z jakiego materiału ma być wykonany, ani jaką ma mieć postać. Może więc być blaszany. Tak jak w niniejszej sprawie. Po dokonaniu zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza, czy spełnia ono wymogi o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego z tym, że złożenie szkiców lub rysunków, pozwoleń, uzgodnień, opinii jest zależne od potrzeb, co oznacza, że organ ustala, czy taka potrzeba występuje w każdej konkretnej sprawie. Na organie spoczywa obowiązek zgłoszenia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego) jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; gdy budowa lub roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; a także wtedy, gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, w miejscu w którym taki obiekt istnieje. Po zgłoszeniu przez inwestora zamiaru wybudowania budynku gospodarczego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Milczenie organu administracji architektoniczno-budowlanej było przesłanką przyjęcia, że wymogi przewidziane przepisami budowlanymi zostały spełnione i możliwa jest realizacja inwestycji. Na ten aspekt sprawy wskazał organ nadzoru budowlanego stwierdzając, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że przedmiotowa inwestycja jest legalna, a więc inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej. W toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego ustalono również, że obiekt ten nie powoduje zacienienia mieszkania J. T. (k. [...] akt administracyjnych). Poza tym jest on usytuowany zgodnie z przepisem § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak ustalił organ, budynek gospodarczy spełnia wymogi obiektu wolnostojącego, ponieważ nie jest konstrukcyjnie powiązany z innym obiektem, zaś jego usytuowanie - kwestia przylegania na odcinku [...] cm do budynku na sąsiedniej działce - nie narusza przepisów powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem w dacie zgłoszenia, § 12 ust. 4 pkt 2 stanowił, że w wypadku, gdy na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszczalne jest usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Natomiast co do braku zgodności przedmiotowej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to sformułowany przez skarżącą zarzut również nie jest zasadny, ponieważ budynek ten znajduje się na terenie oznaczonym jako [...] stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz wielorodzinnej z usługami. Trzeba podkreślić, że budynek gospodarczy należy do zabudowy towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej, ale nie może być utożsamiany, jak uczyniono to w skardze, z obiektem tymczasowym, ponieważ brak ku temu podstawy prawnej. Oprócz tego, wprost z treści planu wynika, że wymogi dotyczące, np. kształtu dachu, rodzaju dachówek odnoszą się do zabudowy mieszkaniowej, a nie towarzyszącej. Tak samo ustalenia dotyczące części obszaru w strefie [...] ochrony konserwatorskiej, odnoszą się do tej właśnie strefy, a nie do strefy [...]. Nie można zatem postawić organowi zarzutu, ze lokalizacja obiektu narusza przepisy prawa miejscowego. W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 10 kpa dającego stronie prawo do aktywnego uczestniczenia w postępowaniu. Zarzut ten również jest nieuzasadniony. W trakcie postępowania dokonano czynności dowodowych m. in. oględzin i zebrano stosowną dokumentację. Skarżąca o tych czynnościach wiedziała (k. [...] akt administracyjnych) i jak wyjaśnił organ w piśmie z dnia [...] r. (akta administracyjne), uczestniczyła w oględzinach "zza ogrodzenia" z uwagi na istniejący konflikt sąsiedzki. Skarżąca miała też możliwość wypowiadania się w sprawie i z tego uprawnienia korzystała o czym świadczą pisma procesowe znajdujące się w aktach sprawy. W związku z tym organy nadzoru budowlanego miały podstawę do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (zob.wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2005r., VII SA/Wa 639/05). Konkludując należy stwierdzić, wbrew podnoszonym przez skarżącą zarzutom, że w niniejszej sprawie nie naruszono ani przepisów prawa materialnego, ani też procesowego. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.