II SA/Wa 1485/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania powypadkowego postanawia - odrzucić skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz. U. Nr 53, poz. 345 ze zm.), odmówił D. K. uznania zdarzenia z dnia [...] września 2004 r. za wypadek w związku ze służbą w Policji. W decyzji zawarte zostało pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, w terminie 1 miesiąca od daty jej doręczenia. Decyzja doręczona została stronie w dniu 18 kwietnia 2005 r. Następnie wnioskiem z dnia 20 marca 2010 r. D. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zdarzenia w służbie, które miało miejsce w dniu [...] września 2004 r. i uznanie w drodze decyzji, że zdarzenie to było wypadkiem w służbie. W uzasadnieniu wniosku postawił zarzuty dotyczące postępowania prowadzonego przez komisję powypadkową Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], w szczególności brak wszechstronnego rozpoznania sprawy przez Komisję I instancji, sprzeczność wniosków opinii z treścią zebranego materiału dowodowego, brak zbadania, czy wyniki badań lekarskich oraz zeznania świadków opisujących objawy, które wystąpiły u odwołującego się są typowe dla zatrucia tlenkiem węgla. W następstwie powyższego Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. L.dz. [...], wydaną na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania powypadkowego w sprawie zdarzenia z dnia [...] września 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ustawy o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób zawodowych pozostających w związku ze służbą w Policji, poszkodowany miał prawo odwołać się od decyzji z dnia 13 kwietnia 2005 r., o czym został pouczony. D. K. z prawa tego nie skorzystał, w związku z czym ww. decyzja stała się ostateczna. W ocenie organu, okoliczności na które powołał się w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy były mu znane już w 2004 r. oraz w 2009 r., w związku z czym zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. D. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z odwołaniem od wskazanej wyżej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o zmianę ww. decyzji przez wznowienie postępowania w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania D. K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że problematykę wypadków funkcjonariuszy Policji reguluje ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji. Zarówno w tej ustawie, jak i w aktach wykonawczych brak jest delegacji do stosowania innych aktów normatywnych w sprawach nią nieuregulowanych, a zatem postępowanie w razie wypadków pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji i odszkodowań, nie jest postępowaniem administracyjnym. Niedopuszczalne było więc zastosowanie przez organ I instancji przepisów kpa, zaś zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy materialnoprawnej. Konkludując organ podkreślił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien był poinformować pisemnie stronę o jej sytuacji prawnej, w tym o tym, że ścieżka procedowania przez organy Policji w sprawie jego wypadku została wyczerpana, bez wydawania decyzji w sprawie w trybie przepisów kpa. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego ocenie przyjęcie stanowiska zaprezentowanego przez organ w zaskarżonej decyzji, prowadziłoby do wniosku, że ustalenia komisji powypadkowej miałyby charakter ostateczny bez możliwości dochodzenia na innej drodze kontroli prawidłowości postępowania prowadzonego przez komisję powypadkową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w szczególności w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie D. K. przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], mocą której organ uchylił w całości decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o odmowie wznowienia postępowania powypadkowego w sprawie zdarzenia z dnia [...] września 2004 r., zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmawiającą uznania zdarzenia z dnia [...] września 2004 r. za wypadek w związku ze służbą w Policji i umorzył postępowanie w sprawie. Tymczasem ww. decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydana została na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz. U. Nr 53, poz. 345 ze zm.) Prawidłowość decyzji wydanej we wskazanym trybie podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny w postępowaniu z odwołania od decyzji właściwego organu resortu spraw wewnętrznych o prawie do odszkodowania i jego wysokości. Postępowanie to prowadzone jest według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 12 ust. 3 ustawy). Cytowana ustawa nie wskazuje natomiast, by w kwestiach nią nieuregulowanych dopuszczalne było stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika jednoznacznie, że kwestie odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji nie stanowią sprawy sądowo administracyjnej, zaś skarga do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie cyt. ustawy jest niedopuszczalna. W związku z tym, stwierdzić również należy, że niedopuszczalna jest skarga na decyzję wydaną po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania w tym zakresie. Niedopuszczalność skargi dotyczy bowiem wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie wznowienia postępowania oraz w innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Odmienna interpretacja prowadziłaby do kontroli przez sąd administracyjny kwestii wynikających w toku postępowania przed organem, w tym dotyczących trybu wznowienia postępowania, mimo że same orzeczenia organu we wskazanym wyżej zakresie, kontroli sądu administracyjnego nie zostały poddane. Decyzje podejmowane w trybach nadzwyczajnych, służących do weryfikacji decyzji ostatecznych z istoty swej muszą odnosić się do przedmiotu sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W świetle powyższego brak jest podstaw do różnicowania właściwości sądów w zależności od tego, czy zaskarżona została decyzja wydana w trybie zwykłym, czy też nadzwyczajnym. Wskazać jednocześnie należy, iż sam fakt wydania zaskarżonej decyzji przez Komendanta Głównego Policji w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 kpa, nie ma wpływu na właściwość rzeczową sądu, którą oceniać należy przez pryzmat przepisów materialnoprawnych, wyznaczających przedmiotowy zakres sprawy, której dotyczy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.