II SAB/Wa 233/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o zaliczenie pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat postanawia -odrzucić skargę- Raportem z dnia 3 grudnia 2009 r. B. N. złożył do Komendanta Rejonowego Policji [...] wniosek o zaliczenie do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rodziców od 2 maja 1996 r. do 2 czerwca 2001 r. Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. Komendant Rejonowy [...] poinformował B. N., że wskazany w raporcie okres pracy nie został zaliczony do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, z uwagi na fakt, że brak było podstaw do uznania wskazanego okresu pracy, za równoznaczny z pracą w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników i ich rodzin, a tym samym okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu służby. Jednocześnie organ wskazał, że rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] została B. N. zaliczona wysługa lat do celów uposażeniowych na dzień ponownego przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień 25 listopada 2003 r. W związku z tym, że wysługa ta nie uległa zmianie, to brak było podstaw do wydania nowej decyzji w sprawie ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Pismem z dnia 28 czerwca 2010 r. B. N. złożył, za pośrednictwem Komendanta Rejonowego [...] , skargę na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł, że składając raport domagał się zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym do staży pracy i na tej podstawie ustalenia nowego, wyższego uposażenia zasadniczego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że organ nie miał obowiązku wydania w danej sprawie decyzji, a tym samym nie jest w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. N. jest niedopuszczalna. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na: • decyzje administracyjne, • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Oznacza to, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy daną sprawę można zakwalifikować jako sprawę administracyjną, którą organ administracji publicznej może rozpatrzyć w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Omawiane rozporządzenie wskazuje także jednoznacznie, jakie sprawy mają charakter spraw z zakresu administracji publicznej i są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych. Zgodnie z § 5 ust. 4 do wspomnianej kategorii spraw o charakterze administracyjnoprawnym prawodawca zaliczył wyłącznie kwestie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 3 wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składkowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Dlatego ustalenie wysługi lat policjanta na potrzeby wzrostu uposażenia zasadniczego jest wyłącznie częścią postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie o przyznanie określonego świadczenia pieniężnego i nie stanowi w związku z tym sprawy, która jest rozstrzygana w drodze samodzielnej decyzji administracyjnej (vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt OPS 8/11 publ. ONSA z 2002 r. z.1, poz. 9). Skoro organ nie ma żadnego ustawowego obowiązku wydania w przedmiotowej sprawie aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a, to skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy - orzekł jak w postanowieniu.