II SA/Kr 1081/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 lipca 2010 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A.M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 26 listopada 2008 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami w zabudowie szeregowej na działkach nr "1" i "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz budowa wjazdu z działki nr "3" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez W. R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn: [...] uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyraziło zastrzeżenia do przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz brak w decyzji wymaganych konkretnych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy tj. powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, oraz linii zabudowy. Ponadto, zwrócono uwagę na brak wskazania liczby projektowanych wjazdów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] wydał w dniu 24 lutego 2010., na podstawie art. 59 ust 1, art. 61 ust 1 , w . z art. 60 ust 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 KPA decyzję znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wbudowanymi garażami w zabudowie szeregowej na działkach nr "1" i "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz budowa wjazdów do każdego projektowanego budynku z działki nr "3" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu powyższej decyzji organ ponownie stwierdził, że określony we wniosku teren nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego oraz podniósł, iż w trakcie ponownego rozpoznania sprawy działając zgodnie z zaleceniami SKO przeprowadzono analizę dokumentów w celu zweryfikowania i uzupełnienia ustaleń zawartych w załączniku nr 1 do decyzji. Inwestor uściślił teren planowanej inwestycji oraz określił liczbę projektowanych wjazdów. Organ ustalił, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, a wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stosownie do przepisów ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. M. zarzucając że; decyzja nie określa ilości planowanych budynków. Załącznik nr 2 do decyzji nie koresponduje z wnioskowanym zakresem przedsięwzięcia poprzez przywołanie tzw. zajętości terenu pod infrastrukturę techniczną, bowiem od momentu wszczęcia postępowania, nie wskazano infrastruktury technicznej. Ponadto załącznik ten bazuje na archiwalnych danych ewidencyjnych. Decyzja jest oparta na nieaktualnych warunkach technicznych, co było spowodowane brakiem ponownego zwrócenia się do jednostek opiniujących, po zmianie zakresu decyzji. Ujęty liniami rozgraniczającymi zakres wniosku obejmuje obszar według oznaczenia od A do E, a nie jak oznaczono w legendzie od A do D. Stwierdzona przez organ średnia szerokość budynku w tym rejonie - 22m, jest nieprawidłowa. Niejednoznacznie określono szerokość elewacji frontowej określając ją jako "do 72 m". Minimalny próg powierzchni biologicznie czynnej, ustalony w decyzji (65%) jest odmienny od wskazanego w uzyskanej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UM (70%) i to pomimo faktu, że inne zagadnienia wynikające z tej opinii zostały przywołane w treści załącznika nr 1 do powyższej decyzji. Obszar planowanej inwestycji w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] przeznaczony jest na teren zieleni publicznej. Podczas sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, nie przeprowadzono ponownej weryfikacji i sprawdzenia parametrów w terenie przez organ. Niewłaściwy zdaniem odwołującej się jest tytuł analizy, gdyż nie koresponduje on z aktualnym stanem rzeczy i bieżącym tytułem, jaki wynika z treści decyzji po zmianach. Tytuł analizy "Wyniki analizy urbanistyczno-budowlanej" czytając dalej "cześć tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia 08.10.2008", wskazuje na to, że całość analizy opiera się tylko na analizie przeprowadzonej przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie. Decyzją dnia 2 lipca 2010 r,, sygn. akt: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. art. 53, 54, 59, 61, 64 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 §1 KPA - utrzymało decyzję w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło trafność rozstrzygnięcia organu l instancji opartego na właściwych ustaleniach faktycznych i właściwej podstawie prawnej. Zgodnie z wymogami prawnymi, wykonana została analiza urbanistyczno-architektoniczna i odpowiada ona wymogom formalnym. Ustalone na jej podstawie warunki zabudowy realizują zasadę ładu przestrzennego. Planowana zabudowa jest kontynuacją funkcji występującej w terenie analizowanym, gdyż w analizowanym obszarze występuje zabudowa jednorodzinna; wolnostojąca, osiedlowa, szeregowa. Poszczególne wskaźniki odnoszące do cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały prawidłowo ustalone przy uwzględnieniu wskaźników występujących w obszarze analizowanym i na działkach sąsiednich. Pismo Wydziału Kształtowania Środowiska nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie, nie jest bowiem uzgodnieniem lecz opinią. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących, nie stanowi zatem podstawy do ustalania praw czy obowiązków. Powierzchnia biologicznie czynna została poprawnie ustalona na podstawie kontynuacji parametrów występujących w obszarze analizowanym. Ustosunkowując się do zarzutu niezwrócenia się do organów opiniujących po zmianie wniosku inwestora, Kolegium podkreśliło, że modyfikacja wniosku nie była istotną jego zmianą. Nie wpłynęła na zakres przedsięwzięcia w szczególności go rozszerzając, co tylko powodowało by konieczność ponownego wystąpienia do instytucji opiniujących. Po uchyleniu decyzji przez SKO inwestor jedynie sprecyzował wniosek. Żaden przepis ustawy nie wymaga określenia ilości przewidzianych do realizacji budynków, czy przedkładania koncepcji architektonicznej. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na ustalonym na poziomie do 24% jest prawidłowy i mieszczący się w parametrach dla zabudowy jednorodzinnej w układzie szeregowym. Łączna szerokość elewacji frontowej ma wynosić "do 72 m", natomiast szerokość pojedynczego budynku "do 22 m", i parametry te w żaden sposób nie pozostają ze sobą w sprzeczności ponieważ pojedynczy budynek może mieć szerokość także mniejszą niż 22 m. Ponadto, określona w załączniku graficznym zajętość terenu pod infrastrukturę techniczną jest prawidłowa dlatego, bo zakresem przedsięwzięcia objęta jest także budowa wjazdów, a poprzez uzbrojenia terenu należy rozumieć także budowę dróg. Ustalone parametry nie zostały zawyżone, a istniejące uzbrojenie inwestycji jest wystarczające do realizacji zamierzenia. Kolegium uznało za trafny zarzut nieprawidłowości określenia linii rozgraniczających teren inwestycji w legendzie jako A do D zamiast A do E, jednakże nieprawidłowość tą uznało za omyłkę, nie wpływającą jednak na ocenę prawną samej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca A. M. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu l instancji w całości, względnie o uchylenie w całości decyzji obu organów. Uzasadniając żądanie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania skutkujące jej nieważnością a to; art. 107 § 1 k.p.a w zw. z art. 156 §1 pkt 2 i 5 KPA, poprzez brak zamieszczenia w decyzji jej adresatów oraz stron postępowania, a także poprzez zamieszczenie na ostatniej stronie decyzji dwóch podpisów bez jednoczesnego podania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z § 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na błędnym, nieprecyzyjnym i niejednoznacznym określeniu szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy projektowanego budynku(budynków), a także wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej dla powierzchni terenu inwestycji. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: * art. 107 §2 k.p.a w wz. z §9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji niezawierającej aneksu do analizy urbanistyczno-architektonicznej. * art. 110 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14.06.1960 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zajęcie przez SKO stanowiska i wyrażenie oceny prawnej odmiennej od tej jaka została wyrażona przez SKO we wcześniejszej decyzji z dnia 30.01.2009 r. w sytuacji gdy według skarżącej stan faktyczny ani prawny nie uległ zasadniczej zmianie. * art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 §1 zd.1 i §3 k.p.a, a także art. 80 k.p.a poprzez zaniechanie przez SKO podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięcie istotnych dowodów zgromadzonych w sprawie oraz braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, podkreśliło, że; nieprawidłowy jest zarzut, iż na ostatniej stronie decyzji zamieszczono podpisy członków SKO bez jednoczesnego podania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania decyzji. Znajdują się tam pieczęci określające potrzebne informacje. Nastąpiło informacje. Nastąpiło też prawidłowe oznaczenie stron poprzez rozdzielnik do decyzji, będący jej załącznikiem i nie powstało w tej kwestii żadne naruszenie przepisów postępowania. Zarzut utrzymania w mocy decyzji organu l instancji niezawierającej aneksu do analizy urbanistyczno-architektonicznej należy uznać za chybiony. Został on sporządzony, a żaden przepis prawa nie wymaga aby aneks taki był załącznikiem do decyzji. Opinia Wydziału Kształtowania Środowiska w sprawie ustalenia wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej nie jest dla organu wiążąca. Z decyzji wynika, że powierzchnia biologicznie czynna została ustalona na podstawie parametrów występujących na obszarze analizowanym, które wahają się od 45% do 80%. Zastosowany więc wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej niemniejszy niż 65% jest prawidłowym rozwiązaniem. Odnosząc się do ustalonych parametrów zabudowy SKO wyjaśniło, że przy ich ocenie należy brać pod uwagę zasadę ogólną jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy i jeśli sformułowania zawarte w przepisach są niedookreślone to należy je interpretować na korzyść uprawnień właścicielskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga A. M. jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, podlegają uchyleniu jako wydane z naruszeniem prawa materialnego w szczególności przepisu art. 61 ust. 1 pkt.1 i ust. 7 pkt. 3, 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z § 5, 6, 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów postępowania art. 7, art. 77, art. 80 kpa. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na obszarze stanowiącym miejsce planowanej inwestycji jest okolicznością bezsporną w sprawie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem inwestycji oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Decyzja o warunkach zabudowy ma na celu ustalenie takich parametrów nowej zabudowy, aby zachować ład przestrzenny, zdefiniowany w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Realizację tego celu ma zapewniać szczególny sposób ustalania parametrów nowej zabudowy, przewidziany przez ustawodawcę we wskazanej wyżej ustawie oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z brzmieniem § 3 rozporządzenia organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków zawartych w art. 61 ustawy. Zgodnie z tym przepisem warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt.5 )oraz spełnia wszystkie warunki wskazane w pkt 1-4: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; Rozporządzenie określa wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyższych wymogów określonych w przepisach, stwierdzić należy, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] nie określa prawidłowo szerokości elewacji frontowej, gdyż szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku powinna być wyznaczona w sposób konkretny, jednoznaczny, a nie jak w niniejszej decyzji - dla łącznej szerokości elewacji "do 72 m", natomiast dla szerokości pojedynczego budynku "do 22 m". To samo dotyczy wysokości projektowanych budynków. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zatem decyzja Prezydenta Miasta [...] nie określa prawidło także wysokości elewacji frontowej dla projektowanych budynków. Wysokość elewacji powinna również być wyznaczona w sposób konkretny i jednoznaczny. Brak właściwego określenia wysokości i szerokości elewacji jest niewyjaśnieniem istotnych okoliczności w sprawie (art. 7, 77 kpa). Nie można bowiem pozostawić takiego marginesu swobody inwestorowi jak uczynił to organ przy określeniu wysokości elewacji frontowej "do 6m" do okapu i "do 10m" do kalenicy. Takie określenie nie sprzyja tworzeniu ładu przestrzennego. W takiej sytuacji inwestor ma możliwość kształtowania wysokości budynku, która nie będzie kontynuacją "dobrego sąsiedztwa". Inwestor może bowiem poprzestać na realizacji budynku o dowolnej wysokości oraz szerokości elewacji budynków i szerokości pojedynczego budynku mieszczącej się we wskazanym przedziale "do". Dotyczy to również oznaczonej nieprecyzyjnie szerokości elewacji budynków i szerokości pojedynczego budynku. W osnowie decyzji nie wyrzeczone o ilości budynków składających się na zamierzoną inwestycję. Stanowi to nieprawidłowość w ustaleniu warunków zabudowy, umożliwiającą zmianę ilości budynków przy zachowaniu łącznej szerokości elewacji budynku (oznaczonej "do") i szerokości pojedynczego budynku (oznaczonej "do"), a tym samym na konfigurację w terenie, która niekoniecznie będzie budować ład przestrzenny. Zgodnie z § 5. rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zauważyć należy, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] nie określa poprawnie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji gdyż również ten wskaźnik powinien być wyznaczony w sposób precyzyjny, a nie jak w niniejszej decyzji "do 24%" Podobnie wadliwie określono udział powierzchni biologicznie czynnej dla powierzchni terenu inwestycji ustalając go na poziomie "nie mniejszym niż 65%" co również jest określeniem niekonkretnym. Takie niejednoznaczne określenie poszczególnych parametrów technicznych w decyzji o warunkach zabudowy jest niepoprawne. Narusza zasady określone w przepisie art. 7 i 77 kpa nakazujące dokładnie wyjaśnić stan faktyczny i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Decyzja o warunkach zabudowy nie może dawać możliwości późniejszej dowolnej zmiany tych parametrów ponieważ prowadziło by to do sytuacji gdy ostatecznie mógłby powstać budynek o parametrach technicznych wyraźnie odmiennych od tych jakie zostały przyjęte w sąsiedztwie obszaru inwestycji. Brak konkretnego określenia wymienionych parametrów technicznych stwarza możliwość zmiany parametrów In minus co istotnie zagraża ładowi przestrzennemu w okolicy planowanej inwestycji. Takie nieprecyzyjne określenie podstawowych parametrów jest sprzeczne z literą ustawy, powołanymi wcześniej przepisami, art. 7, 77 kpa(brak wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie) i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Nie jest natomiast zasadny, podniesiony w skardze zarzut umieszczenia w decyzji dwóch podpisów, bez jednoczesnego podania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osób upoważnionych do wydania decyzji, ponieważ informacje te, zostały określone w decyzji, a ponadto wynikają z podłużnych pieczęci znajdujących się pod podpisami członków składu orzekającego złożonymi pod decyzją. Reasumując powyższe, stwierdzić należy, iż zarówno zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają przytoczone wyżej przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, co w konsekwencji musiało prowadzić do wyeliminowania obu rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Takie rozstrzygnięcie "sięgające w głąb" jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na postawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.