II SA/Bd 979/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. zasądza od Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na rzecz skarżącego 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 979/10 Uzasadnienie Prezydent Miasta W. decyzją z [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. P. Hurtownia "R." z siedzibą we W. na zadanie: rozbudowa budynku hurtowni (kat. XVII) na terenie działki nr [...][...] przy ul. S. [...] we W. W uzasadnieniu podano, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. P. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku hurtowni na terenie działki nr [...][...]. Inwestor dołączył do wniosku wymagane przez prawo dokumenty, a mianowicie 4 egz. projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 3 listopada 2009 r. Pan S. S. nie wyraził zgody na projektowaną rozbudowę oraz wniósł o dopuszczenie, jako dowodu w niniejszym postępowaniu całości akt sprawy nr [...]. W celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy oraz uzgodnienia interesu stron postępowania przeprowadzono rozprawę administracyjną przy udziale zainteresowanych. Strony oświadczyły, że nie doszło do ugody. Pan S. podniósł problem małej ilości miejsc parkingowych oraz zacienienia okien w budynku znajdującym się na działce nr [...][...], którego jest właścicielem. Ponadto zaproponował odsunięcie inwestycji na odległość 4,00 m od strony granicy z jego działką. P. P. oświadczyła, że miejsca parkingowe będą usytuowane na działce położonej przy ul. S. [...], do której posiada tytuł prawny (umowa najmu). Ponadto oświadczyła, że projektant załączył do projektu tzw. "linijkę słońca", która wyjaśnia problem zacieniania budynku i stwierdziła, że zgodnie z opracowanym projektem budowlanym spełniony został warunek zachowania naturalnego oświetlenia pomieszczeń znajdujących się w budynkach sąsiednich. Wyraziła również wolę ponownego spotkania się ze S. S. celem zawarcia ugody. Strony na rozprawie administracyjnej nie doszły do porozumienia. Art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dnia 11 lutego 2010 r. zawiadomiono strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ dokonując sprawdzenia projektu budowlanego przeanalizował zapewnienie ochrony osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem uwag podnoszonych przez stronę, tj.: odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej oraz dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Stwierdzono, że planowana rozbudowa - wschodnia ściana bez otworów okiennych i drzwiowych usytuowana jest w odległości 3.00 m - 3.60 m od granicy z działką nr 89/4, a więc zgodnie z § 12 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz.690 z późn. zm.). Odległość projektowanego obiektu (rozbudowy) od budynku zlokalizowanego na działce nr 89/4 wynosi 7,45 m; wysokość obiektu przesłaniającego wynosi 7,70 m, a wysokość przesłaniania 6,95 m. Z rysunków załączonych do projektu budowlanego wynika, że spełniony został warunek określony przez § 13 w/w rozporządzenia (odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniającego), dot. zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku sąsiednim (na działce nr [...]). Wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości budynku przesłanianego. Wskazano, że projektant ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zamierzenie inwestycyjne: rozbudowa budynku hurtowni, na terenie działki nr [...] u obręb W. [...] przy ulicy S. [...] we W., nie narusza przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 12 i § 13 Działu II- Rozdziału 1, dotyczącego usytuowania budynków. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapewniono dostateczną ilość miejsc postojowych, tj.1 miejsce postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej. Powierzchnia użytkowa hurtowni po rozbudowie będzie wynosiła 364.98 m2, w związku z tym zaprojektowano 7 miejsc postojowych na terenie działki nr [...] (do której inwestor posiada tytuł prawny - umowa najmu). Ponadto pismem nr [...], z dnia [...] Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa tut. organu pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie. S. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazując na art. 7, 8, 9, 19 i 11 oraz art. 75, 77, 78 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak należytego uzasadnienia decyzji. Skarżący zarzucił nieprawidłowość w ustaleniu odległości projektowanej rozbudowy od budynku na działce sąsiedniej, która wynosi 14,9 m, co jest zdaniem skarżącego oczywistym błędem. Odwołujący się zarzucił, iż decyzja nie wyjaśnia podnoszonej przez niego kwestii nasłonecznienia obiektu i tzw. linijki słońca, sporządzonej przez projektanta zdaniem odwołującego się nieprawidłowo. Nadto skarżący zarzucił decyzji naruszenie § 13 pkt 7 uchwały nr 5/IV/2007 Rady Miasta Włocławek w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla między innymi terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę w związku z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zauważyć należy, że wskazany powyżej nieprecyzyjnie przepis prawa miejscowego określa zasady obsługi infrastruktury technicznej na terenie między innymi ul. Spółdzielczej, objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z treści jednak odwołania wynika, że zarzut dotyczy braku zapewnienia stałych miejsc parkowania pojazdów na działce inwestora, w ilości zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. 1 miejsce postojowe na 50 m2 pow. użytkowej, do którego to zarzutu organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Nadto skarżący zarzuca naruszenie art. 10 K.p.a., w związku z brakiem możliwości zapoznania się ze stanowiskiem Wydziału Środowiska i Rolnictwa z dnia [...], znak: [...], przed wydaniem skarżonej decyzji w kwestii zgodności planowanego zamierzenia z zapisami decyzji Wojewody W. z dnia [...], znak: [...] określającej teren inwestycji jako teren położony w strefie ochronnej ujęcia wody "Krzywe Błota". Zdaniem odwołującego się, skarżona decyzja narusza prawo, z powodu nie powołania w podstawie prawnej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również z powodu, że organ I instancji uchylił się od sprawdzenia projektu budowlanego z przepisami, w tym z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, nie zgadzając się ze stwierdzeniem, że za zgodność projektu budowlanego odpowiada projektant. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu odwołania S. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska i innymi warunkami wymienionymi w tym przepisie. W ocenie organu II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ I instancji stwierdził dostatecznie wyraźnie fakt sprawdzenia zgodności załączonego projektu z wymaganiami wskazanymi w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego organ zobowiązany był udzielić pozwolenia na budowę. Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, organ zobowiązany był udzielić pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego. Przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu nadbudowa istniejącej hurtowni, bez otworów okiennych i drzwiowych została zaplanowana w odległości 3 m i 3,60 m (mierzona w dwóch miejscach ze względu na usytuowanie istniejącego budynku hurtowni względem granicy z działką nr [...]) od granicy z działką skarżącego. Takie usytuowanie planowanej nadbudowy zgodne jest zatem z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ma potrzeby bardziej precyzować powyższego stwierdzenia, co zarzucał odwołujący, bowiem stwierdzenie zgodności planowanej nadbudowy (w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią) z obowiązującym przepisem prawa jest wystarczające i czytelne. Nie ma podstaw w prawie, aby organ wydający pozwolenie na budowę, w podstawie prawnej przytaczał wskazany powyżej przepis warunków technicznych. Paragraf art. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury określa wyłącznie dopuszczalne odległości sytuowania budynków od granicy z działką sąsiednią i tylko zachowanie tych odległości w projekcie zagospodarowania terenu podlega badaniu przez właściwe organy administracji architektoniczno – budowlanej. Za zgodność natomiast projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami odpowiada projektant i sprawdzający. Projekt zawiera linijkę światła, którą sporządził projektant. Rozstrzygnięcie tej kwestii było niezbędne, z zarazem wystarczające (bez dodatkowych opinii). Ponadto organ I instancji na podstawie dowodów tj. wymiarów podanych w projekcie budowlanym, w uzasadnieniu skarżonej decyzji wyczerpująco odniósł się do kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku strony skarżącej. Stanowisko zatem organu I instancji, że za projekt budowlany ponosi odpowiedzialność projektant, jest słuszne. Według obowiązujących przepisów organ I instancji sprawdza jedynie zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, natomiast kontrola zgodności projektu budowlanego z przepisami została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka izby samorządu zawodowego (art. 41 pkt 1 i art. 45 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym architektów, inżynierów budownictwa i urbanistów). Wyjaśniając kwestię zabezpieczenia w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji liczby miejsc parkingowych określonych w § 13 ust.7 pkt 1a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśnić należy, że wskazany przepis prawa miejscowego jak i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą zagospodarowania działki budowlanej. Nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem mamy do czynienia z rozbudową już zagospodarowanej działki budowlanej. Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu (pkt 5 opisu) zawiera informację w sprawie miejsc postojowych. Zgodnie z generalną zasadą nie można dwa razy rozstrzygać w tej samej sprawie. Nadto zauważyć należy, że wniosek inwestora nie dotyczył wydania pozwolenia na budowę miejsc postojowych, co prowadzi do wniosku, że załączone oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...] jest nieuzasadnione. Organ II instancji uzasadnił, że inwestor zaplanował rozbudowę z odsunięciem jej od południowo-wschodniej ściany budynku hurtowni o 2m, co powoduje, że odległość zabudowanej części od granicy z działką skarżącego wyniesienie minimum 3m. Organ odwoławczy uznał, że uprawnienia właściciela działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę nadane skarżoną decyzją, nie naruszą uzasadnionych interesów skarżącego. Nie może dochodzić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela działki sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli działek sąsiednich. Należy mieć na uwadze, że znajdujący się na działce skarżącego budynek biurowy usytuowany jest w odległości 1,80 m od granicy z działką inwestora ([...]), ścianą z oknami, co niewątpliwie utrudnia zabudowę na działce nr [...]. Twierdzenie skarżącego, że poprzedni właściciel działki na której planowana jest przebudowa oświadczył na piśmie, że nie będzie dokonywał rozbudowy budynku, nie może mieć wpływu na obowiązek respektowania przez organy administracji przepisów prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję złożył S. S. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji względnie uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone decyzje w sposób oczywisty naruszają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym 13 ust. 7 pkt. 1 B planu, co kwalifikuje zaskarżone decyzje do stwierdzenia i nieważności. Zarówno organ I instancji jak i II instancji, jako podstawy rozstrzygnięcia nie przywołał miejscowego planu zagospodarowania ani jego postanowień jak również nie ocenił w świetle tych postanowień zamierzonej inwestycji, do czego obliguje go art. 35 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji odniósł się jedynie ogólnikowo do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia § 13 ust 7 pkt. 1 a (choć właściwa podstawa winna być pkt. 1 b) planu miejscowego w związku z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uznając całkowicie dowolnie, że zapisy planu zagospodarowania jak i przywołanego rozporządzenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie albowiem mamy do czynienia z rozbudową już zagospodarowanej działki budowlanej. Z takiego stwierdzenia można wnioskować, że zdaniem organu zapisy planu i powołanego rozporządzenia mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy działka nie jest zagospodarowana i nie posiada zabudowy, co jest oczywiście błędnym zapatrywaniem niemającym żadnego oparcia w przepisach. Rozbudowa budynku jest elementem zagospodarowania działki. W związku z zabudową działka nie posiada wbrew treści § 13 ust. 7 pkt 1B planu miejscowego w związku z § 18 cyt. rozporządzenia wymaganych miejsc postojowych. Warunku tego nie spełnia okoliczność, że inwestor posiada umową najmu miejsc parkingowych na innej nieruchomości (znacznie oddalonej od działki inwestora) oraz, że opis techniczny projektu zawiera informację o tych miejscach i wskazanie na mapie. Po pierwsze teren, na których są wynajmowane miejsca nie jest objęty wnioskiem i nie stanowi terenu inwestycji, po drugie miejsca takie muszą być jak wynika z § 18 cyt. rozporządzenia urządzone na działce inwestora, na której realizowana jest inwestycja, muszą mieć, bowiem charakter trwały. Chodzi, bowiem o zapewnienie właściwej infrastruktury technicznej bezpośrednio dla tej działki. Na poparcie swoich stwierdzeń skarżący przywołał orzecznictwo sądowe. Podniósł także, że projekt nie przewiduje miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Organ II instancji odnosząc się do § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazał, że nadbudowa budynku planowana w obrysie istniejącego budynku nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie w związku z tym nie stosuje się § 12 ust 1 cyt. rozporządzenia. W tym zakresie organ poczynił sprzeczne ustalenia z projektem, który nie odnosi się tylko do nadbudowy jak można wnioskować z wywodów organu, ale obejmuje również rozbudowę poza istniejący obrys budynku gdyż ściana istniejącego obiektu przesuwana jest do linii chodnika. Skoro projektant zaplanował odsunięcie rozbudowy od południowo-wschodniej ściany budynku hurtowni o 2 metry to istotne jest ustalenie nie tylko przebiegu granicy, ale także usytuowania obiektu hurtowni względem granicy. Jeżeli obiekt ten będzie sytuowany bliżej niż metr od granicy nie zostanie zachowany wymagana odległość. Nie chodzi o zachowanie odległości od granicy, lecz chodzi o wpływ tej odległości na zachowanie wymogów w zakresie nasłonecznienia budynku sąsiedniego. Chodzi, więc o to by odległość taka była zachowana w taki sposób by istniało odpowiednie nasłonecznienie budynku i spełniona zostały warunki techniczne wymagane rozporządzeniem i zachowany uzasadniony interes osób trzecich w zakresie zachowania odpowiedniego nasłonecznienia obiektu. Budynek posiada wszystkie okna zwrócone w kierunku działki inwestora. Skoro budynek sąsiedni jest usytuowany 4 metry od granicy inwestora to taką samą odległość powinien zachować inwestor, jeżeli jest to konieczne dla zachowania wymogów odnośnie należytego nasłonecznienia obiektu sąsiedniego. Podobnie organ powinien dokonać ustaleń niezbędnych dla oceny tej odległości z punktu widzenia warunków technicznych wymaganych z uwagi na przepisy przeciwpożarowe. Całkowicie lakoniczne nie oparte o konkretne ustalenia ani przepisy są twierdzenia organu, że istniejąca inwestycja nie narusza uzasadnionych interesu osób trzecich tym bardziej przedwczesna skoro uniemożliwiono przeprowadzenie dowodu, co do wadliwości linijki słońca i w ogóle tej kwestii nie rozstrzygano uznając, że nie jest to obowiązkiem organu a odpowiedzialność za to ponosi wyłącznie projektant. Takie stanowisko nie ma uzasadnienia, na co zwrócił uwagę uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach w wyroku z 30 stycznia 2008 r. II SA/Gl 552/2007. Podniósł, że projekt zawiera nieścisłości co do odległości planowanej zabudowy od budynku na działce skarżącego. Budynek skarżącego jest usytuowany od granicy 1,8 m, a nie 4 m. Skarżący nie uznał za słuszny pogląd, że wyłącznie projektant odpowiada za zgodność projektu z przepisami. Zgodność projektu z przepisami, w tym z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jego kompletność ocenia w toku postępowania administracyjnego organ architektoniczno - budowlany. Ochrona praw osób trzecich ma być realizowana w ramach postępowania o wydaniu decyzji pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. W pierwszej kolejności skarżący podnosi, że zaskarżone decyzje w sposób oczywisty naruszają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym § 13 ust. 7 pkt 1 lit. b planu. Skarżący podaje, że zarówno organ I instancji jak i II instancji, jako podstawy rozstrzygnięcia nie przywołał miejscowego planu zagospodarowania ani jego postanowień, jak i nie ocenił w świetle tych postanowień zamierzonej inwestycji. Podstawą rozstrzygnięcia w zakresie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę są przepisy zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2008 r., Nr 156, poz. 118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano: "W wyniku sprawdzenia projektu budowlanego stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr 5/ IV/2007 r. Rady Miasta Włocławek z dnia 29 stycznia 2007 r., w zakresie obszaru położonego pomiędzy" terenami kolejowymi – działki nr [...] i [...] KM [...], ulicą O., W., północno – zachodnią granicą działek nr [...],[...] i [...], ulicą O. W., terenami PKP, ul. S. i K. oraz przepisami, w tym techniczno – budowlanymi." Organ II instancji ocenił, że organ I instancji stwierdził dostatecznie wyraźnie fakt sprawdzenia zgodności załączonego projektu z kryteriami zawartymi w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Nie jest zatem prawdą, że orzekające w sprawie organy nie oceniły zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inną natomiast kwestią jest prawidłowość tej oceny. Z powołanego w skardze § 13 ust. 7 pkt 1 lit. b wynika, że skarżący upatruje sprzeczność z planem w takim zakresie, w jakim rozwiązania projektu kolidują z ustaleniami planu co do ilości miejsc parkingowych. Należy zgodzić się ze skarżącym, że rozbudowa budynku jest elementem zagospodarowania działki. To działanie inwestycyjne wymaga zgodności z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 90 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem") zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepis ten mówi o zagospodarowaniu działki. Rozbudowa jest elementem zagospodarowania działki. Miejsca postojowe mają być urządzone "stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy". W powyższej sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem przeznaczonym na stały pobyt ludzi, tylko z hurtownią. Przebywanie w takim miejscu nie ma charakteru stałego. Właściciele i pracownicy przebywają tam tylko w godzinach pracy. Przepis ten miałby zastosowanie w stosunku do osób przebywających okresowo w hurtowni. Uchwała Nr 5/IV/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Włocławek we wskazanym obszarze w § 13 ust. 7 pkt lit. b, stanowiąc o zasadach obsługi i infrastruktury technicznej mówi o miejscach postojowych: 1 miejsce postojowe/50m2 pow. użytkowej. Powierzchnia rozbudowy będzie wynosiła 364,98 m2 w związku z tym zaprojektowano 7 miejsc postojowych na terenie działki [...]. Działka ta nie należy do inwestora. Inwestor posiada do niej tytuł prawny na podstawie umowy najmu z dnia 18 maja 2009 r. i aneksu do niej z 1 października 2009 r. Przedmiotem najmu jest plac na terenie działki [...] celem korzystania z miejsc parkingowych dla 7 pojazdów. Plac ten jest własnością Rolniczo – Handlowej Spółdzielni "S. C." we W. Nie jest zatem działką inwestora. Zachodzi zatem pytanie, czy tego rodzaju umowa najmu jest urządzeniem miejsc parkingowych. Należy zwrócić uwagę, że § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mówi o urządzeniu miejsc postojowych dla samochodów osobowych, a nie o ich zabezpieczeniu czy możliwości skorzystania gdziekolwiek z tych miejsc. "Urządzenie" miejsc w kontekście zagospodarowania działki należy rozumieć jako ich zbudowanie, a nie zabezpieczenie na innym terenie. Miejsca te powinny mieć charakter trwały, a umowa najmu powierzchni na miejsca postojowe nie spełnia tego warunku. Należy uznać, że w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza przepis § 18 ust. 1 wskazanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Wskazany przepis mówi także o konieczności zapewnienia miejsc postojowych dla niepełnosprawnych, czego nie uczyniono. Z projektu wynika, że mamy do czynienia zarówno z nadbudową jak i rozbudową. Wniosek inwestora nie dotyczył pozwolenia na budowę miejsc parkingowych – jak to podniósł organ II instancji – co nie oznacza jednak, że projektując rozbudowę nie należy przestrzegać warunków technicznych określonych w rozporządzeniu. Sama nadbudowa istniejącego budynku w jego poprzednich gabarytach nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie. Jednakże w powyższej sprawie mamy do czynienia także z rozbudową. Skarżący kwestionuje ustalone odległości dotyczące usytuowania budynku z głównie z punktu widzenia właściwego naświetlenia. Skarżący podnosi, że jeżeli budynek sąsiedni jest usytuowany 4 metry od granicy inwestora to taką samą odległość winien zachować inwestor, jeżeli jest to konieczne dla zachowania wymogów odnośnie należytego nasłonecznienia obiektu sąsiedniego. Tego poglądu Sąd nie podziela, ponieważ nie wynika on z żadnego konkretnego przepisu. Projekt nie zawiera nieścisłości co do odległości. W tzw. linijce słońca znaczenie ma odległość od sąsiedniego budynku, natomiast decyzja organu II instancji mówi o odległości od granicy działki. Są to dwie różne wielkości. W piśmie z dnia 5 października 2009 r. skarżący przedstawił szereg zastrzeżeń co do wyliczenia tzw. linijki słońca. Zgodnie z § 13 rozporządzenia odległość budynku pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60o wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (dla obiektów przesłaniających o wysokości 35 m). Skarżący przedstawił inny diagram, który niczego nie wyjaśnia. Nie jest natomiast uzasadnione domaganie się przedstawienie wzoru linijki słońca w tej samej skali co mapa. Zastosowana skala odpowiednio przedstawia tą "linijkę". Można natomiast przyznać racje skarżącemu w tej części, w której wskazuje on na niedosteczne uzasadnienie przyjętych wyliczeń i wskazania danych literaturowych – źródłowych. W toku dalszego postępowania należy wyjaśnić i ustosunkować się do zarzutów co do dokonanych wyliczeń, a o ile wyjaśnienia te będą niewystarczające organ rozważy powołanie biegłego celem określenia godzin nasłonecznienia. Paragraf 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mówi o osi okna pomieszczenia przesłanianego. W wyliczeniach należy uwzględnić ten punkt. Wyliczenie należy uzupełnić o podanie długości i szerokości geograficznej, dla której dokonano wyliczenia. Na obecnym etapie nie wyjaśniono w tym zakresie wszystkich istniejących wątpliwości, co skutkuje oceną, że naruszono przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Podstawą ustaleń dowodowych są materiały zgromadzone w tej konkretnie sprawie. Ustalenia dowodowe poczynione w innych sprawach, w tym umorzonych, nie mogą rzutować na rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Dlatego trafnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że zarzut skarżącego, że brak akt umorzonej sprawy spowodował, iż organ rozstrzygał w oparciu o niepełny materiał sprawy jest nieuzasadniony. Sąd nie podziela do końca pogląd organu II instancji, że wyłącznie projektant odpowiada za zgodność projektu z przepisami. Projektant, jako członek izby architektów, jest obowiązany przestrzegać przy wykonywaniu czynności zawodowych przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej (art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów – Dz. U. z 2001 r., Nr 5, poz. 42ze zm.). nie zwalnia to jednak organów administracji od wykonania obowiązków wskazanych w art. 35 prawa budowlanego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2). Sąd natomiast w pełni podziela stwierdzenie organu II instancji, że nie może dochodzić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela działki sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli działek sąsiednich. Uczestniczka postępowania Paulina Placek w postępowaniu przed sądem wyjaśniła, że skarżący w zamian za wyrażenie zgody na budowę postawił warunki, których nie mogła spełnić. Zażądał m.in. wybudowania bramy zdalnie sterowanej, które będzie jego własnością, zrzeczenia się służebności gruntowej na jego rzecz. Świadczy to o tym, że celem działania skarżącego nie jest ochrona interesów chronionych prawem budowlanym, ale inne cele. Sąd rozpatruje jednak zgodność decyzji i innych aktów prawnych z tzw. obiektywnym porządkiem prawnym. W tej sytuacji należało zaskarżoną decyzję i poprzedzającą organu I instancji uchylić, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .