II FZ 11/11

Dnia 28 stycznia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2010 roku sygn. akt I SA/Lu 696/10 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 21 czerwca 2010 roku nr [...] w przedmiocie: umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił jako spóźniony sprzeciw K.K. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2010 roku odmawiającego przyznania mu prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 21 czerwca 2010 roku w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. W uzasadnieniu wskazano, że postanowienie Referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2010 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 listopada 2010 r., zatem siedmiodniowy termin przysługujący na wniesienie sprzeciwu upłynął z dniem 3 grudnia 2010 r. Przedmiotowy sprzeciw został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 10 grudnia 2010 r. (datownik pieczęci na kopercie, w której znajdowała się przesyłka). Strona nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W takim przypadku sprzeciw wniesiony w dniu 10 grudnia 2010 r., uznać należy za złożony z uchybieniem ustawowego terminu. W dniu 29 grudnia 2010 roku podatnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał że postanowienie z dnia 22 listopada 2010 roku nigdy nie zostało doręczone jemu ani jego żonie do rąk własnych, jak również żadnemu z jego domowników. Należy zatem uznać, że pismo nie zostało skutecznie doręczone i nie rozpoczął biegu termin do złożenia sprzeciwu. Przesyłka z postanowieniem została skarżącemu przekazana przez sąsiadów (znajomych), u których pozostawił ją listonosz. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Powyższe wynika z faktu, że jedynym skutecznym sposobem na podważenie kwestionowanego rozstrzygnięcia byłoby wykazanie, że w niniejszej sprawie skarżący nie uchybił siedmiodniowemu terminowi do wniesienia sprzeciwu, któremu to zadaniu skarżący nie sprostał w rozpoznawanym obecnie zażaleniu. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia postanowienia Referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2010 roku, z datą doręczenia 26 listopada 2010 roku, z którego wynika, że odbiór przesyłki został dokonany do rąk dorosłego domownika skarżącego – M.K. – jego teściowej, która podjęła się przekazania przesyłki adresatowi. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do treści art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie "p.p.s.a.", jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Taki sposób doręczenia pisma stronie nie wyklucza obalenia domniemania doręczenia. Strona może w szczególności wykazywać, że doręczenie zastępcze było wadliwe (niezgodne z treścią przepisu art. 72 p.p.s.a.), albo też, że pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata. Skarżący jednakże w żaden sposób skutecznie nie obalił domniemania prawidłowości doręczenia. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu zażalenia oświadczył jedynie, że nie otrzymał przedmiotowego rozstrzygnięcia do rąk własnych oraz że zostało mu przekazane przez sąsiadów (znajomych). Na poparcie powyższego twierdzenia nie przedstawił żadnych dowodów. Podniesione w zażaleniu okoliczności wyjaśniające przyczyny uchybienia terminowi, miałyby znaczenie ewentualnie w postępowaniu o przywrócenie uchybionego terminu, ale nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, przy oczywistości uchybienia terminu. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie [...] sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a). Przesyłkę z rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy odebrał dorosły domownik – M.K. -teściowa w dniu 26 listopada 2010 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 43 akt sądowych). Termin zatem do złożenia sprzeciwu rozpoczął swój bieg następnego dnia od dnia doręczenia wezwania dorosłemu domownikowi. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw skarżącego złożony z uchybieniem terminu zakreślonego w przepisie art. 259 § 1 p.p.s.a. Reasumując należy stwierdzić, że postanowienie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa, a skarżący nie podważył skutecznie w zażaleniu zasadności tego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.