II SA/Wa 1762/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Eugeniusz Wasilewski, , Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi I.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej - oddala skargę - I. Z. od dnia [...] maja 1994 r. do dnia [...] września 2006 r. pełnił służbę w Komendzie [...] Policji, a następnie został przeniesiony do Komendy Głównej Policji (obecnie pełni służbę w Zespole [...]). Funkcjonariuszowi, w tracie pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. została przydzielona kwatera tymczasowa przy ul. [...] w W. W związku z przeniesieniem do Komendy Głównej Policji, Komendant [...] Policji wszczął postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. I. Z. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery, powołując się na fakt złożenia do Sądu Rejonowego [...] pozwu o ustalenie istnienia stosunku najmu. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówił zawieszenia postępowania. Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 w zw. z art. 98 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając organ wskazał, iż nie można uznać, że ustalenie stosunku najmu przez zainteresowanego jest zagadnieniem wstępnym, którego nieustalenie uniemożliwiałoby wydanie orzeczenia w sprawie. Następnie Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] nakazał I. Z. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym zajmowanej kwatery tymczasowej, na podstawie art. 97 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 13 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uzasadniając decyzję wskazał, że przedmiotowa kwatera tymczasowa pozostaje w dyspozycji Komendanta [...] Policji, który zapewnia zakwaterowanie policjantom pełniącym służbę w Komendzie [...] Policji. W związku z tym opróżnienie przedmiotowego lokalu przez I. Z. winno nastąpić z chwilą jego przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji, tj. z dniem [...] września 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. Z. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: • przepisu art. 7 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Jego zdaniem, organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz nie uwzględnił jego słusznego interesu do dalszego przebywania w przydzielonej kwaterze; • § 1 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Stwierdził, że organy wydające w sprawie rozstrzygnięcia pominęły okoliczność zapewnienia każdemu funkcjonariuszowi należytych warunków mieszkaniowych na potrzeby i w ramach pełnionej służby. Zdaniem wnoszącego skargę nakazanie opróżnienia kwatery tymczasowej może nastąpić po przydzieleniu lokalu mieszkalnego. Zwrócił uwagę, że w umowie najmu przedmiotowej kwatery podpisanej z [...], na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r., znajduje się zapis, że umowa ta zostaje zawarta na czas pełnienia czynnej służby. Podniósł, że organ powinien zawiesić postępowanie w sprawie opróżnienia kwatery, ponieważ zagadnieniem wstępnym, warunkującym rozstrzygnięcie tej sprawy, było rozstrzygnięcie kwestii stosunku najmu w postępowaniu cywilnym w związku ze złożonym przez niego pozwem do sądu cywilnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji są zgodne z prawem. W sprawie niesporne jest, że w dniu [...] sierpnia 2003 r. skarżącemu, jako policjantowi Komendy [...] Policji, została przyznana przez Komendanta tej Komendy kwatera tymczasowa, będąca w jego dyspozycji, na podstawie § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), która nigdy nie stała się lokalem mieszkalnym, gdyż organ nie zmienił jej charakteru. Zatem cały czas posiada status kwatery tymczasowej. Skarżący po przeniesieniu do Komendy Głównej Policji utracił prawo do przydzielonej mu w trakcie służby w Komendzie [...] Policji tymczasowej kwatery pozostającej w dyspozycji Komendanta [...] Policji, na podstawie przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie bowiem ze wskazanym § 13 ust. 1 pkt 1, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W stanie faktycznym sprawy, ziszczenie się wobec skarżącego tej przesłanki nastąpiło już po wejściu w życie przepisów powołanych w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, co uprawniało organ do ich zastosowania. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że przepis § 1 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. zobowiązuje organ do przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego przed wydaniem decyzji o opróżnieniu tymczasowej kwatery. Fakt, iż umowa najmu przedmiotowej kwatery podpisana ze skarżącym zawiera w swej treści ustalenie, że zostaje zawarta na czas pełnienia czynnej służby, nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Trzeba bowiem wskazać, że prawo do tymczasowej kwatery zostało przyznane skarżącemu decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., która takiej klauzuli nie zawiera. Organ w rozpatrywanej sprawie nie naruszył przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 98 k.p.a., Sąd podziela w tym względzie argumentację organu, przyjętą w uzasadnieniu wydanego w toku sprawy postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. Prawidłowo zatem organ przyjął, że złożenie przez skarżącego do Sądu Rejonowego [...] pozwu o ustalenie istnienia stosunku najmu nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego zależy rozstrzygnięcie o opróżnieniu kwatery tymczasowej, przyznanej na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy o Policji. Należy wyjaśnić, że przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Sąd zwrócił uwagę, że organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże biorąc pod uwagę sentencję wydanej decyzji i treść jej uzasadnienia należy przyjąć, że organ popełnił oczywistą omyłkę, ponieważ wszystkie okoliczności sprawy wskazują, że chodziło organowi o podstawę z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednak ani ta omyłka, co do której nie ma wątpliwości, że nosi cechy oczywistości, ani brak jej sprostowania nie czyni decyzji wadliwą. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.