II OZ 1365/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. i H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 962/10 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi W. i H.S. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...] w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił W. i H.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga stron – wniesiona pismem z dnia 15.09.2010 r. – złożona została bezpośrednio do Sądu. Skarżący swój wniosek o przywrócenie terminu do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia uzasadnili tym, że organ nie pouczył ich o zmianie adresu Sądu, co spowodowało zwrot pisma zawierającego skargę przez Pocztę Polską. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powołane przez strony okoliczności nie uzasadniały przywrócenia terminu, bowiem skarżący pouczeni zostali przez organ o prawidłowym sposobie wniesienia skargi. Ponadto daniem Sądu zmiana adresu jego siedziby nie miała wpływu na terminowość wniesienia skargi, bowiem to organ przekazuje skargę właściwemu sądowi. Niezastosowanie się przez W. i H.S. do pouczenia oraz skierowanie pisma na nieaktualny adres siedziby Sądu świadczyło – w ocenie Sądu I instancji – o zaniedbaniu skarżących i uniemożliwia przywrócenia uchybionego terminu. Zażalenie na to postanowienie wnieśli W. i H.S., domagając się przywrócenia uchybionego terminu i podkreślając, że nie posiadają wykształcenia prawniczego i często nie rozumieją obowiązujących przepisów. Ponadto w zażaleniu wskazano, iż obowiązki skarżących – praca zawodowa H.S. i konieczność opieki nad chorą siostrą W.S. – spowodowały, iż wszelkie czynności związane z niniejszą sprawą były wykonywane w pośpiechu i stresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu możliwe jest tylko wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Art. 87 § 2 tej ustawy stanowi, iż to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia braku jej winy. W przedmiotowej sprawie przychylić się trzeba do stanowiska jakie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż W. i H.S. nie przytoczyli żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego przez nich terminu do wniesienia skargi. Za taką okoliczność nie można bowiem z pewnością uznać faktu, iż skarżący – działając wbrew wyraźnemu pouczeniu jakiego udzielił im organ doręczając decyzję – skierowali skargę bezpośrednio do Sądu, dodatkowo kierując ją na nieaktualny od wielu lat adres siedziby Sądu I instancji. Organ w sposób klarowny i nie budzący wątpliwości pouczył skarżących, iż właściwym trybem zaskarżenia wydanej w sprawie decyzji będzie złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże za pośrednictwem tegoż organu, zatem skarga winna być skierowana na jego adres, a nie na adres Sądu. Nie można przyjąć też, iż praca zawodowa czy konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny stanowią przeszkodę nie do przezwyciężenia, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić przesłankę ewentualnego przywrócenia terminu. Uznać zatem trzeba, iż skarżący nie wykazali, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie odmówił skarżącym przywrócenia uchybionego terminu, a co za tym idzie wydane w tym przedmiocie postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.