V SA/Wa 1722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych oraz wezwania do ich zapłaty wraz z odsetkami oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez spółkę z o.o. w P. "K." jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Decyzją tą Dyrektor Izby, w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] września 2007 r. wydaną w przedmiocie określenia niezaksięgowanych należności celnych w kwocie [...] zł (wynikających z długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu, podlegającego należnościom celnym przywozowym, towaru w postaci [...] samolotu cywilnego o masie własnej nie przekraczającej [...] kg, marki [...], typ [...] na podstawie zgłoszenia celnego z [...] października 2004 r. [SAD nr [...]]) oraz orzeczenia o retrospektywnym zaksięgowaniu powyższej kwoty, a także wezwania do zapłaty ww. należności celnych wraz z odsetkami. Podejmując takie rozstrzygnięcie Dyrektor Izby w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że w dniu [...] października 2004 r. został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci cywilnego statku powietrznego o masie własnej nie przekraczającej [...] kg marki [...], typ [...], według zapisu w polu 33 dokumentu SAD – z zastosowaniem kodu CN 88022010. Dla określenia kwoty długu celnego przyjęta została, zadeklarowana przez zgłaszającego – tj. Agencję Celną C., zerowa stawka cła przywozowego, wynikająca z zastosowanego kodu CN. Powyższe zgłoszenie celne w oparciu o art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. z późn. zm.; dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny), zostało przyjęte przez organ celny, przy czym podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą został objęty przedmiotowy w sprawie towar, stanowiły wyniki weryfikacji zgłoszenia polegającej m.in. na rewizji zgodności rodzaju i numeru statku powietrznego z dokumentami handlowymi. Następnie organ wskazał, iż postanowieniem z [...] lipca 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia należności celnych wynikających z długu celnego powstałego w wyniku zastosowania bez wymaganego pisemnego zezwolenia zerowej stawki cła przywozowego, określonej w Taryfie Celnej ze względu na końcowe użycie towaru o szczególnym przeznaczeniu. Po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie Naczelnik Urzędu w dniu [...] września 2007 r. wydał decyzję, którą określił niezaksięgowane należności celne według stawki celnej 7,7% (wynikające z długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu podlegającego należnościom celnym przywozowym towaru powyżej wskazanego), orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty [...] zł oraz wezwał do zapłaty należności celnych w powyższej kwocie wraz z odsetkami liczonymi według zasad i w wysokości określonej w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Pismem z 24 września 2007 r., uzupełnionym pismami z 2 października 2007 r., 27 grudnia 2007 r., 18 marca 2009 r. i 18 kwietnia 2009 r., strona złożyła odwołanie od ww. decyzji., w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości. Zarzuciła naruszenie m.in. przepisów procesowych, w tym art. 123 w zw. z art. 190 § 1 i § 2 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała na naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, polegające na zbyt późnym powiadomieniu jej o przesłuchaniu świadka – M.Z. – wobec czego nie miała możliwości zadawania pytań, czy składania wyjaśnień pozwalających określić stan faktyczny sprawy istniejący w dniu zgłoszenia celnego. Dalej podniosła, iż organ, podczas przyjęcia zgłoszenia, nie powiadomił jej o konieczności uzyskania zezwolenia na zastosowanie zerowej stawki cła przywozowego, a następnie uniemożliwiono jej uzyskanie takiego zezwolenia. Wskazując na naruszenie prawa materialnego podniosła, iż organ nie uwzględnił, że dla towarów klasyfikowanych w pozycji 88022010 Wspólnotowej Taryfy Celnej, pod którą figurują samoloty i pozostałe statki powietrzne o masie własnej nie przekraczającej [...] kg, w tym cywilne statki powietrzne, stawka konwencyjna wynosi 0%. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, iż niektóre towary ze względu na ich rodzaj i przeznaczenie mogą korzystać z obniżonych lub zerowych stawek celnych przy przywozie na obszar celny Wspólnoty. Zastosowanie takich stawek jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej. Następnie wyjaśnił, iż postanowienia wstępne Wspólnej Taryfy Celnej przewidują możliwość zastosowania zwolnienia od cła m.in. w stosunku do samolotów cywilnych o kodzie CN 88022010, jednakże jak wynika z przypisu TN003 do wymienionej pozycji, zgłoszenie towaru pod tą pozycją podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty (art. 291 do art. 300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. z późn. zm.; dalej: RWKC)). Spełnienie określonego w powyższych przepisach warunku pozwala na objęcie towaru daną podpozycją Wspólnej Taryfy Celnej, która może korzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego. W przeciwnym razie ten sam towar zostaje objęty inną podpozycją, dla której ustawodawca nie przewidział preferencji celnych. Dyrektor Izby powołał się przy tym na treść art. 21 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Dyrektor Izby wskazał też na art. 292 ust. 1 RWKC, w myśl którego przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie. Dalej Dyrektor Izby podniósł, iż w niniejszej sprawie już w momencie obejmowania towaru procedurą strona powinna posiadać stosowne pozwolenie, aby móc korzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Tymczasem spółka "K." nie wnioskowała o wydanie pozwolenia na zastosowanie procedury celnej dopuszczenia do wolnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem dla [...] samolotu cywilnego o masie własnej nieprzekraczającej [...] kg. przed dokonaniem zgłoszenia celnego z [...] października 2004 r., nie skorzystała również z możliwości, aby wskazane zgłoszenie celne stanowiło wniosek o udzielenie takiego pozwolenia (art. 292 ust. 3 RWKC). Jednocześnie Dyrektor Izby zauważył, że w zakresie wydawania pozwolenia, o którym mowa w art. 292 ust. 1 RWKC, organ celny nie działa z własnej inicjatywy, lecz na wniosek osoby zainteresowanej. Wyjaśnił też, że w związku z nieuprawnionym zastosowaniem w niniejszej sprawie uprzywilejowanego traktowania taryfowego polegającego na przyjęciu stawki celnej 0%, organ celny I instancji wszczął postępowanie celne i zaskarżoną decyzją określił prawidłową kwotę należności dla towaru objętego procedurą celną wg zgłoszenia celnego SAD nr [...], gdyż nie została zaksięgowana kwota prawnie należna. Następnie Dyrektor Izby jeszcze raz zaznaczył, że tylko spełnienie określonego w przepisie warunku pozwala na objęcie towaru daną podpozycją Wspólnej Taryfy Celnej, która może korzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego. W przeciwnym razie ten sam towar zostaje objęty inną podpozycją, dla której ustawodawca nie przewidział uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Dlatego też -jak wskazał - należało zmienić zastosowany w zgłoszeniu celnym dla przedmiotowego towaru kod Taryfy Celnej 88022010 na właściwy dla niego kod, tj. 88020900 - z uwagi na brak stosownego zezwolenia na zastosowanie procedury celnej dopuszczenia do wolnego obrotu z ostatecznym przeznaczeniem dla samolotu cywilnego [...] o masie własnej nie przekraczającej [...] kg. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że dla kodu Taryfy 88022090 zastosowanego w konsekwencji do przedmiotowego towaru ustalić należało stawkę celną w wysokości 7,7%. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby stwierdził, że w analizowanym przypadku zachodziły podstawy do określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego, o którym mowa w art. 51 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm., dalej: Prawo celne) i orzeczenia o jej retrospektywnym zaksięgowaniu na podstawie art. 220 WKC. Dalej, powołał się na art. 65 ust. 5 Prawa Celnego, wyjaśniając zasadność pobrania w niniejszej sprawie odsetek. Następnie, Dyrektor Izby odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, organ wskazał, iż w niniejszej sprawie strona została wprawdzie powiadomiona o przesłuchaniu świadka ale dopiero w dniu, w którym przesłuchanie to miało miejsce. Jednakże pełnomocnik strony, po zapoznaniu się z aktami sprawy nie wniósł zastrzeżeń co do treści zeznań świadka, nie wniósł także o uzupełnienie postępowania w tym zakresie. Odnosząc się do argumentacji skarżącej spółki odnośnie możliwości zastosowania zerowej stawki celnej w oparciu o deklarowany w zgłoszeniu celnym kod taryfy 88022010, Dyrektor Izby wyjaśnił, iż dla zastosowania ww. kodu koniecznym było posiadanie zezwolenia na stosowanie procedury celnej z ostatecznym przeznaczeniem. Z uwagi na fakt, że spółka nie posiadała stosownego dokumentu, towar objęty został inną pozycją, dla której nie przewidziano preferencji celnych. Dalej organ zwrócił uwagę na błędną argumentację skarżącej wskazującą, że w 2004 r. jedynym warunkiem zwolnienia z cła sprowadzonego przez nią towaru było złożenie świadectwa zdolności do lotu lub deklaracji na fakturze handlowej. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby wyjaśnił, iż przepisy przewidujące możliwość zastosowania dla towarów wskazanych pod pozycją 88022010, zerowej stawki celnej, pod warunkiem przedłożenia stosownego zaświadczenia, obowiązywały już od dnia 1 maja 2004 r. Wyjaśniono ponadto, że w przypadku wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 292 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 organ nie działa z własnej inicjatywy lecz konieczny jest wniosek osoby zainteresowanej, a organ nie jest zobowiązany do szczegółowej weryfikacji każdego zgłoszenia celnego przed zwolnieniem towarów. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż wszczęcie postępowania w sprawie weryfikacji zgłoszenia celnego po upływie niemal trzech lat od dnia jego przyjęcia uniemożliwiło stronie złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną, Dyrektor Izby wyjaśnił, iż możliwość przeprowadzenia kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów, ograniczona jest jedynie z uwagi na treść art. 221 ust. 3 WKC i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego, zaś art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie organ dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego oraz wydał decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności zgodnie z prawem, natomiast fakt upływu terminu na złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną przed wszczęciem postępowania przez organ celny, nie stanowi przesłanki uzasadniającej odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie Dyrektora Izby skarżąca – spółka, wniosła o jej uwzględnienie i uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] września 2007 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: -art. 21, art. 68, art. 82, art. 86, art. 87, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2 i ust. 3 i art. 214 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 292 ust. 1, art. 293 i art. 294 RWKC poprzez przeprowadzenie przez organy celne błędnej weryfikacji zgłoszenia celnego skutkującej dopuszczeniem do obrotu z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego statku powietrznego i zaksięgowania retrospektywnego kwoty wynikającej z dług celnego; -art. 294 ust. 3 RWKC poprzez pozbawienie strony możliwości uzyskania zezwolenia na korzystanie z procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem w trybie retrospektywnym; -art. 220 ust. 1 w związku z art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niewłaściwą ocenę przesłanek dotyczących retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego i w konsekwencji niezastosowanie obligatoryjnej instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych, mając na względzie wystąpienie przesłanek określonych we wskazanym art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego; -art. 65 ust. 3 i ust. 5 Prawa celnego poprzez nieuprawnione obciążenie strony koniecznością zapłaty odsetek oraz nieuznanie, iż podanie nieprawidłowych (niekompletnych) danych podczas zgłoszenia celnego spowodowane było wyłącznie okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania strony; -art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę części materiału dowodowego sprawy, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, co wpłynęło na brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała na brak odniesienia się Dyrektora Izby do kwestii przeprowadzenia przez organ celny weryfikacji dokumentów celnych w zakresie zastosowania zerowej stawki celnej ze względu na ostateczne przeznaczenie importowanego towaru (w trybie art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Zauważyła w tym zakresie, że w swojej decyzji Dyrektor Izby nie odniósł się w ogóle do zarzutów przedstawionych w tym przedmiocie w odwołaniu. Jednocześnie -jak zauważyła skarżąca- w całym prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy celne konsekwentnie przedstawiały nieprawdziwe stanowisko, zgodnie z którym dokonana weryfikacja zgłoszenia celnego polegała wyłącznie na "rewizji zgodności rodzaju i numeru statku powietrznego z dokumentami handlowymi" (str. 2 obu decyzji zapadłych w sprawie). Tymczasem -zdaniem skarżącej- weryfikacja zgłoszenia celnego została przeprowadzona w trybie pełnym, a więc wyniki tej weryfikacji winny stanowić o możliwości przyjęcia zgłoszenia celnego z zastosowaniem zerowej stawki celnej, lecz dopiero po przestawieniu pisemnego zezwolenia organów celnych. Poza sporem pozostaje bowiem -jak wskazała skarżąca- fakt, iż zezwolenia takiego Spółka nie przedstawiła. Pomimo tego przedmiotowe zgłoszenie celne zostało zaakceptowane przez organ celny jako pozostające w zgodności z postanowieniami obowiązującego w owym okresie prawa celnego. Skarżąca wskazała przy tym na zapisy w polu J dokumentu SAD, z których to wynika, iż funkcjonariusz celny dokonał weryfikacji w zakresie prawidłowości wskazania kodu CN towaru w polu 33 tego zgłoszenia i nie kwestionował zastosowania tego kodu (a w konsekwencji i 0% stawki celnej). Skarżąca podniosła przy tym, że w odwołaniu wskazywała, iż bezsporna jest okoliczność, że organ celny przeprowadził weryfikację zgłoszenia celnego w odniesieniu do prawidłowości dołączonych do tego zgłoszenia dokumentów, w tym także koniecznych świadectw i pozwoleń, i nie zakwestionował prawidłowości zastosowania zerowej stawki celnej z uwagi na ostateczne przeznaczenie zaimportowanego statku powietrznego. Następnie, skarżąca wskazała na wyroki zapadłe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, tj. na wyrok tego Sądu z 19 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 6/08 oraz z 29 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 5/08. Podała, iż wskazane wyroki zostały wydane w sprawach analogicznych do niniejszej, tj. dotyczących importu statków powietrznych bez wymaganego pozwolenia i przy zastosowaniu zerowej stawki celnej ze względu na ich ostateczne przeznaczenie. Podała też, że wyrokami tymi Sąd uchylił decyzje organów celnych obu instancji wskazując na niewłaściwą ocenę przesłanek retrospektywnego zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego, mając na uwadze treść art. 220 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Skarżąca wyjaśniła przy tym, iż w sprawach rozpoznanych przez WSA w Krakowie Sąd ten przyznał, że organy celne przy przyjęciu zgłoszeń celnych popełniły błąd w rozumieniu ww. przepisu, gdyż wykrycie tego błędu wymagało jedynie porównania zadeklarowanego kodu Taryfy Celnej z zapisami w samej Taryfie. Powyższe skarżąca odniosła do niniejszej sprawy wskazując na weryfikację zgłoszenia celnego w pełnym zakresie, dokonaną przez organ celny w momencie przyjęcia tego zgłoszenia celnego i na błąd organu celnego, który weryfikując zgłoszenie celne nie porównał zapisów chociażby z pól 33 i 44 SAD z zapisami Taryfy i nie zakwestionował braku istnienia wymaganego pozwolenia w weryfikowanych dokumentach załączonych do SAD. Powyższe świadczy zaś -w ocenie skarżącej- o tym, iż pierwsza z przesłanek ochrony importera przewidziana w art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego (tj. dotycząca błędu popełnionego przez same władze celne kraju importu towarów), niewątpliwie w sprawie niniejszej wystąpiła. Dalej, skarżąca podniosła, iż w jej ocenie w sprawie wystąpiła również kolejna przesłanka wynikająca z ww. przepisu, związana z brakiem możliwości zauważenia (wykrycia) błędu organu celnego. W tym miejscu skarżąca powołała się na orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z 26 czerwca 1990 r. w sprawie Hauptzollamt Giessen vs. Deutsche Fernsprecher GmbH – Case C – 64/89, w którym stwierdzono, iż "Błąd organów niemożliwy do zauważenia musi odnosić się do natury samego błędu, jak również doświadczenia podmiotu w prowadzeniu działalności oraz stopnia staranności podmiotu, zaś do organów sądowych należy ocena czy błąd administracji celnej mógł zostać zauważony przez odpowiedni podmiot". Następnie zaznaczyła, iż -jej zdaniem- w niniejszej sprawie działała w sposób racjonalny i staranny, nie mogąc jednak zidentyfikować błędu popełnionego przez sam organ celny, z uwagi na brak odpowiednich informacji w systemach weryfikacji i przetwarzania zgłoszeń celnych TARIC i ISZTAR. Wskazała w tym miejscu, iż WSA w Krakowie -w jednym z ww. wyroków- stwierdził, że popełniony przez organy celne błąd był "(...) trudny do wykrycia dla skarżącego chociażby z tego powodu, że organ celny nie kwestionując stawki celnej i nie żądając dodatkowych dokumentów dokonywał kolejnych odpraw celnych tego samego rodzaju towarów w 2004 r. i praktyka ta została zmieniona dopiero w 2006 r. Okoliczność ta podnoszona przez skarżącego w toku postępowania nie była kwestionowana przez organy celne. Błędna interpretacja przepisów przez organy celne oznacza, że problem był trudny do wykrycia, a przepisy miały skomplikowany charakter. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że skarżący był przedsiębiorcą posiadającym doświadczenie w handlu podobnymi towarami". Następnie skarżąca podniosła, iż w systemie TARIC do 2006 r. nie było informacji o konieczności przedłożenia -zgodnie ze wskazanym przy zastosowaniu zerowej stawki celnej dla przeznaczenia końcowego towarów z kodem N 990- upoważnienia do procedury celnej o znaczeniu ekonomicznym/użycie końcowe. Wskazała też, że jednocześnie organy celne nie wspominają, iż do przedmiotowego zgłoszenia celnego należało stosować również przepisy zawarte w Sekcji II B RWKC, które nie określały żadnego dodatkowego warunku, co do konieczności przedstawienia odrębnego pozwolenia w takich przypadkach. Powyższe świadczy -w ocenie skarżącej- o błędnej konstrukcji przepisów celnych w przedmiotowym zakresie, prowadzącej do niemożliwości prawidłowego zidentyfikowania swoich obowiązków przez przedsiębiorców dokonujących importu towarów, jak również o błędnym działaniu samych organów, które przez ponad 2 lata nie zdawały sobie sprawy co do konieczności żądania w takich przypadkach odrębnych pozwoleń, których wystawienie leżało w zakresie ich własnych obowiązków. Dalej, skarżąca wywiodła, iż niewątpliwe jest również w sprawie to, że Spółka działała w dobrej wierze, przestrzegając obowiązujących w zakresie postępowania celnego przepisów i wykonując swoje zobowiązania w odniesieniu do dokonania zgłoszenia celnego i przedłożenia wszelkich wymaganych dokumentów w celu zaklasyfikowania importowanego towaru do wnioskowanego kodu CN, jako podlegającego uprzywilejowanemu traktowaniu ze względu na jego szczególne przeznaczenie. Skarżąca ponownie odwołała się przy tym do wyroku Sądu w Krakowie, który odnosząc się do okoliczności działania skarżącego za pośrednictwem agencji celnej wskazał, iż takie działanie należy ocenić jako działanie w dobrej wierze i przy przestrzeganiu obowiązujących przepisów w zakresie zgłoszenia celnego mając na uwadze, że importer dostarczył swojemu przedstawicielowi wszelkich danych oraz dokumenty, którymi dysponował. Zaznaczyła, iż taka sytuacja miała miejsce i w jej przypadku. Konkludując powyższe skarżąca stwierdziła, że w analizowanej sprawie wypełnione zostały wszystkie przesłanki, których kumulatywne istnienie warunkuje konieczność ochrony importera – zważywszy na bezwzględny charakter przepisu art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Taki stan rzeczy powoduje zaś błędne określenie przez organy celne retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Dodatkowo Dyrektor Izby odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 w związku z art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niewłaściwą ocenę przesłanek dotyczących retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego i w konsekwencji – niezastosowanie obligatoryjnej instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych, z powołaniem się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazał, iż powołane wyroki dotyczą odpraw celnych mających miejsce w maju i czerwcu 2004 r., natomiast w rozpatrywanej sprawie odprawa celna miała miejsce 14 października 2004 r., a to ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Podniósł, iż możliwość wykrycia ewentualnego błędu organu przez importera nie była już ograniczona bowiem teksty aktów prawnych, obowiązujących po akcesji RP do UE, stanowiące podstawę wydania zaskarżonych rozstrzygnięć, stały się dostępne w polskim tłumaczeniu. W czasie, gdy przygotowywano i przedstawiano zgłoszenie celne w niniejszej sprawie można było -opierając się na oficjalnej polskiej wersji językowej wspólnotowych aktów prawnych- stwierdzić, że dla zastosowania stawki celnej 0% w odniesieniu do przywozu towaru objętego kodem 88022010 wymagane jest uzyskanie stosownego pozwolenia. W konsekwencji Dyrektor Izby stwierdził, że trudno w tym przypadku mówić o braku racjonalnej możliwości wykrycia błędu organu i o działaniu skarżącej w dobrej wierze, a to oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 220 ust. 2 pkt. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego obligujące organ celny do odstąpienia od dokonania retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w zaistniałym stanie faktycznym należało zastosować wobec skarżącej instytucję odstąpienia od zaksięgowania należności przywozowych uregulowaną w art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. I. Przed analizą kontrolowanej sprawy w powyżej zaznaczonym zakresie przypomnieć trzeba, iż działająca w imieniu skarżącej Agencja Celna C. w dniu [...] października 2004 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu z ostatecznym przeznaczeniem towaru, samolot cywilny zaklasyfikowany do kodu CN 8802 20 10 00 ze stawką celną 0%. W wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne ustaliły, iż w stosunku do ww. towaru nie można było zastosować uprzywilejowanego traktowania taryfowego polegającego na zastosowaniu zerowej stawki celnej z uwagi na to, iż skarżąca nie spełniła warunku określonego w przepisach, tj. nie uzyskała pozwolenia na piśmie organu celnego na objęcie ww. towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem. Niewątpliwy stan prawny w dacie zgłoszenia celnego w tym zakresie przedstawiał się następująco: Zgodnie z art. 21 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Określenie "preferencyjne traktowanie taryfowe" oznacza obniżenie lub zawieszenie należności przywozowych w rozumieniu art. 4 ust 10. We Wspólnej Taryfie Celnej znajduje się wiele towarów, których przeznaczenie zostało określone w brzmieniu danego kodu Nomenklatury Scalonej i opatrzone przypisem : "Objęcie niniejszą podpozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych ( patrz art. 291 – 300 RWKC)". Oprócz towarów, których przeznaczenie wynika z taryfowego zapisu kodów CN, szczególne przeznaczenie może dotyczyć również m. in. towarów wymienionych w Postanowieniach wstępnych Wspólnej Taryfy Celnej. Przepisy Postanowień Wstępnych Załącznika I do Wspólnej Taryfy Celnej, Sekcja IIB, przewidują możliwość zastosowania zwolnienia od cła m. in. samolotów cywilnych o kodzie CN 88022010 obejmującym "samoloty i pozostałe statki powietrzne o masie własnej nieprzekraczającej 2000 kg do celów cywilnych" i polegają na zastosowaniu stawki preferencyjnej w wysokości 0%. Jednakże , jak wynika z tych postanowień Sekcji B "Towary te objęte są podpozycjami (¹) z przypisem w brzmieniu: «Objęcie niniejszą podpozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych( patrz art. 291 – 300 RWKC. Patrz również sekcja II, pkt B przepisów wstępnych»". Taki przypis (¹) znajduje się przy wymienionej pozycji Wspólnej Taryfy Celnej (88022010) i wskazuje, że zgłoszenie towaru pod tą pozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych(art. 291 – 300 RWKC). Z kolei, zgodnie z art. 292 ust. 1 RWKC, przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu, w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie. Zataryfikowanie przedmiotowego w sprawie samolotu cywilnego o masie własnej nie przekraczającej [...] kg do wskazanego w zgłoszeniu celnym kodu było więc uzależnione od spełnienia warunku określonych w odpowiednich przepisach (art. 291 – 300 RWKC, art. 21 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Poza sporem pozostaje fakt, iż uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w art. 292 ust. 1RWKC było zatem niezbędne do zastosowania zerowej stawki celnej dla importowanego samolotu cywilnego oraz, że takiego pozwolenia skarżąca nie uzyskała i nie załączyła do zgłoszenia celnego, a także, że nie wnioskowała w sposób uproszczony o wydanie takiego pozwolenia. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż w sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki pozwalającej na uprzywilejowane traktowanie importowanego samolotu cywilnego, a tym samym na jego zaklasyfikowanie do kodu CN 88022010. II. W zakresie, w jakim toczył się zasadniczy spór między stronami tzn. spełnienia w sprawie przesłanek retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego Sąd przede wszystkim zauważa, iż instytucja retrospektywnego zaksięgowania należności celnych służy doprowadzeniu do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą od zobowiązanego. Przy czym, zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego (art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Zatem, retrospektywne zaksięgowanie kwoty długu celnego nie jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki: 1) zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych, 2) błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, 3) osoba zobowiązana działała w dobrej wierze i 4) osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Cytowany przepis art. 220 ust. 2 lit. b ma decydujące znaczenie w rozpoznawanej sprawie z uwagi na stanowisko prezentowane przez skarżącą. Już na etapie postępowania odwoławczego skarżąca podnosiła bowiem, iż to w wyniku błędu organu celnego doszło do przyjęcia spornego zgłoszenia celnego SAD z zastosowaniem zerowej stawki celnej dla importowanego statku powietrznego. Później – już w skardze wskazywała wyraźnie na to, że przedmiotowe w sprawie zgłoszenie celne zostało poddane weryfikacji w trybie art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Kontrola celna przeprowadzona w tym trybie obejmowała weryfikację zgłoszenia celnego SAD, załączonych do niego dokumentów oraz samego towaru. Nie ograniczała się więc ona tylko do zgodności rodzaju i numeru importowanego samolotu z przedłożonymi dokumentami handlowymi, lecz polegała również na zbadaniu wszystkich dokumentów załączonych do tego zgłoszenia celnego, co wynika bezspornie z opisu w polu J tego zgłoszenia. Jednocześnie skarżąca podkreślała, iż w wyniku takiej kontroli zgłoszenia celnego organ celny nie zakwestionował zadeklarowanego przez nią kodu Taryfy Celnej, w sytuacji gdy bez żadnych wątpliwości -na podstawie chociażby pola 44 SAD- mógł stwierdzić, że brak jest podstawowego dokumentu warunkującego zastosowanie tego kodu, a w efekcie - zadeklarowanej zerowej stawki celnej. Na tej też podstawie skarżąca podnosiła, iż w takim przypadku organy celne nie mogą obciążać jej skutkiem niezastosowania właściwych przepisów prawa, jeżeli same nie posiadały odpowiedniej wiedzy w przedmiocie konieczności ich zastosowania. Wskazywała przy tym na system informatyczny TARIC, w którym to w roku 2004 zabrakło informacji o konieczności uzyskania i przedstawienia stosownego zezwolenia organów celnych w przypadku korzystania z zerowej stawki celnej ze względu na dopuszczenie do obrotu cywilnych statków powietrznych. Skarżąca wywiodła na tej podstawie, iż spełnione zostały wobec niej wszystkie przesłanki, o których mowa w ww. art. 220 ust. 2 lit. b. Wobec powyższego w sprawie należało rozważyć, czy organy celne istotnie popełniły błąd polegający na przyjęciu nieprawidłowego zgłoszenia celnego, który doprowadził do niezaksięgowania należności celnych przywozowych oraz, czy w takiej sytuacji należało odstąpić do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych w oparciu o ww. przepis art. 220. Rozważając sprawę w tym zakresie wskazać trzeba, iż zgłoszenie celne zasadniczo stanowi deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie zgłaszanego towaru. Obejmuje ono rodzaj zgłaszanego towaru, jego ilość, wartość, pochodzenie oraz klasyfikację taryfową. Na tej podstawie zgłaszający wylicza kwotę należności celnych i podatkowych. Zgłoszenie celne, złożone na wymaganym formularzu, które zawiera wszystkie niezbędne dane oraz do którego dołączono wszystkie wymagane dokumenty jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, pod warunkiem, że towary zostały przedstawione organom celnym (art. 62 i 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w skrócie dalej: WKC). Organy celne nie są zasadniczo zobowiązane do weryfikacji zgłoszenia celnego. Mogą one skorzystać ze swojego uprawnienia zarówno po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru (art. 68 WKC), jak i po zwolnieniu towaru (art. 78 WKC). Jeżeli w wyniku kontroli zgłoszenia celnego a posteriori organ stwierdzi niedobór należności celnych, wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Jeśli chodzi o pierwszą przesłankę odstąpienia od konieczności retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, to istotne jest pojęcie błędu organów celnych, które nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa celnego, ale wypowiadał się na ten temat kilkakrotnie ETS, istnieje również w tym zakresie dorobek orzeczniczy polskich sądów administracyjnych. Generalnie w orzecznictwie przyjmuje się szerokie rozumienie tego pojęcia i uznaje, że nie chodzi tylko o proste błędy rachunkowe czy pisarskie, ale także o wszelkiego rodzaju błędy polegające na błędnej wykładni lub zastosowaniu prawa. Na przykład, w sprawie Hewlett Packard France (ETS sygn. 250/91) Europejski Trybunału Sprawiedliwości za błąd właściwych organów celnych uznał sytuację, w której organy bez protestu przyjmowały zgłoszenia celne z błędnym kodem Taryfy Celnej, podczas gdy zwykłe zestawienie dokładnego opisu towarów ze zgłoszoną pozycją Taryfy powinno było ujawnić pomyłkę. Mimo zatem pasywnego działania organów celnych, ograniczonego do przyjęcia zgłoszeń celnych, ETS uznał, że mamy do czynienia w tym wypadku z błędem w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Podobnie ETS uznał w sprawie Foto-Frost (ETS sygn. 314/85), w której to wskazał, że przyjęcie bez jakichkolwiek protestów zgłoszenia celnego zawierającego wszelkie niezbędne dane powinno wystarczyć do stwierdzenia błędu przez organ celny. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż sporne zgłoszenie celne -tak jak to podnosi skarżąca- poddane zostało weryfikacji (po raz pierwszy) w trybie art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Pomimo kontroli w tym trybie organ celny nie zakwestionował prawidłowości zastosowania zerowej stawki celnej z uwagi na ostateczne przeznaczenie zaimportowanego towaru. Jednocześnie zgodzić się należy ze skarżącą, iż omawiana weryfikacja obejmowała nie tylko rewizję zgodności rodzaju i numeru statku powietrznego z dokumentami handlowymi, ale także badanie dokumentów oraz sposób wypełnienia pól – m.in. pola 33 i 44 SAD, o czym świadczy adnotacja znajdująca się w polu J zgłoszenia celnego ( "Dołączone dokumenty zgodne ze zgłoszeniem"). Tym samym organ celny mógł stwierdzić - porównując zapisy w dokumencie SAD i załączniki do niego - z przepisami prawa, że skarżąca nie dopełniła warunku umożliwiającego zastosowanie zerowej stawki celnej. Takie działanie, w ocenie Sądu, należy zaś ocenić jako błąd organu, o którym mowa w art. 220 ust. 2 lit. b. III. Nie można się natomiast zgodzić się ze skarżącą, iż błąd ten był niemożliwy do wykrycia przez zgłaszającego, a jeszcze raz trzeba podkreślić, iż we wspólnotowym prawie celnym przyjęto zasadę, że tylko błąd niewykrywalny dla handlowca może stanowić podstawę do nieksięgowania retrospektywnego należności celnych. W orzecznictwie ETS i w praktyce działania Komisji wskazuje się, że aby ustalić możliwość wykrycia błędu należy zbadać: po pierwsze – naturę błędu, po drugie – doświadczenie profesjonalne przedsiębiorcy, po trzecie – stopień staranności przedsiębiorcy ( por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz. Wolters Kluwer Polska. Warszawa 2007.str. 935 oraz orzecznictwo tam powołane). W zakresie pierwszej z tych przesłanek Skarżąca wskazuje, iż nie mogła zidentyfikować błędu popełnionego przez same organy celne z uwagi na brak odpowiednich informacji w systemach weryfikacji i przetwarzania zgłoszeń celnych TARIC/ISZTAR. Sąd nie zgadza się z tym twierdzeniem. Po pierwsze należy przypomnieć, iż błąd organów celnych o którym mowa nie został faktycznie wywołany przez te organy, lecz podmiot dokonujący błędnego zgłoszenia celnego, za prawidłowość którego jest odpowiedzialny. Stał się on natomiast błędem organów celnych w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b. z powodu jego niewykrycia przez organ przyjmujący i weryfikujący zgłoszenie, co nie jest jednak jednoznaczne z aktywnym działaniem organu przy powstaniu błędu, jak chciałaby skarżąca. Nie można również zgodzić się z tezą o niemożliwości zweryfikowania błędu. Niewątpliwy stan prawny wynikał z opublikowanych w języku polskim aktów prawnych obowiązujących od daty akcesji Polski do Unii Europejskiej. Według danych Biura Publikacji Wspólnot Europejskich z siedzibą w Luksemburgu akty prawne stanowiące podstawę wydanych rozstrzygnięć zostały opublikowane w następujących terminach; 1. Rozporządzenie Rady EWG Nr 2913 ustanawiające WKC – Rozdział 02, tom 04 – w dniu 1.10.2004r.; 2. Rozporządzenie Komisji EWG Nr 2658/87 ustanawiające RWKC – Rozdział 02, tom 6 – w dniu 7.09.2004r.; 3. Rozporządzenie Komisji WE Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – Rozdział 02, tom 02 – w dniu 27.08.2004r.; 4. Rozporządzenie Komisji WE Nr 1789/2003 z dnia 11.09.2003r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady EWG Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – Rozdział 02, tom 14– w dniu 13.08.2004r. To w rozporządzeniu 1789/2003 zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady Nr 2658/87 – Wspólną Taryfę Celną, w sekcji IIB " Cywilne statki powietrzne i towary do stosowania w cywilnych statkach powietrznych" w pkt. 1 wskazano, że zwolnienie z cła przewidziane jest m.in. w odniesieniu do cywilnych statków powietrznych. W dalszym ciągu znajduje się jednak wzmianka, że "Towary te objęte są podpozycjami (¹) z przypisem w brzmieniu: «Objęcie niniejszą podpozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych ( patrz art. 291 – 300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [ Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str. 71] wraz z późniejszymi zmianami). Patrz również sekcja II, pkt B przepisów wstępnych»". W przypisach są wymienione podpozycje (¹) wśród których znajduje się również podpozycja 8802 20 (" Samoloty i pozostałe statki powietrzne, o masie własnej nieprzekraczającej 2 000kg"). Z kolei podpozycja 8802 20 10, do której zaratyfikowano przedmiotowy samolot w zgłoszeniu celnym jest opatrzona znakiem (¹) z przypisem «Objęcie niniejszą podpozycją podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich przepisach wspólnotowych ( patrz art. 291 – 300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [ Dz.U. L 253 z 11.10.1993, str.71 wraz z późniejszymi zmianami]. Patrz również sekcja II, pkt B przepisów wstępnych»". Zatem, wbrew twierdzeniom skargi niewątpliwy stan prawny, zawarty w zrozumiałych przepisach, niewymagających dokonywania skomplikowanej wykładni wynikał, w chwili zgłoszenia celnego, z opublikowanych w języku polskim w polskich wydaniach specjalnych Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej serii "L" obowiązujących aktów prawnych. Nie stanowi natomiast podstawy prawnej system TARIC/ISZTAR. System ten jest co prawda prowadzony przez Komisję Europejską stanowi jednak internetową bazę danych zawierającą informacje o aktualnej taryfie celnej Unii Europejskiej. Baza TARIC obejmuje maksymalną ilość informacji o towarach znajdujących się w obrocie towarowym Unii Europejskiej z krajami trzecimi. Ma ona charakter kompleksowy i odpowiada wymogom stanowiącym tzw. użytkowym taryfom celnym. Jako dokument o charakterze pomocniczym, nie jest źródłem prawa, takim źródłem są natomiast opublikowane w Dziennikach Urzędowych UE serii "L" cytowane akty prawne WKC, RWKC, WTC ze zmianami. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, iż błąd był niemożliwy do wykrycia gdyż brak było odpowiednich informacji w systemie TARIC. Zarówno w orzecznictwie ETS, jak i w doktrynie – przyjmuje się, że oczywistym obowiązkiem handlowca jest zapoznanie się z tekstami prawnymi opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym UE, co miało znaczenie, gdy różnorodne materiały pomocnicze, kompilacje prawne i tzw. taryfy użytkowe opracowywane np. przez niemieckiego Ministra Finansów okazywały się sprzeczne z wspólnotową taryfą celną. Trybunał zawsze podkreślał, że dołożenie należytej staranności polega m. in. na zapoznaniu się z tekstem prawa wspólnotowego opublikowanym w oficjalnym organie promulgacyjnym ( por. Günzler Aluminium, T- 75/95, pkt 50, Friedrich Binder, 161/88, pkt 19, Erwin Behn, C-80/89, pkt 17). Za takim stanowiskiem przemawia wzgląd na konieczność zapewnienia jednolitości stosowania prawa celnego na obszarze całej Wspólnoty. Zasadą jest więc, że każdy musi znać akty opublikowane w Dzienniku Urzędowym i stosować się do nich ( por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz. Wolters Kluwer Polska. Warszawa 2007, str.939 ). Odnosząc się z kolei do doświadczenia profesjonalnego przedsiębiorcy, jako jednej z przesłanek oceny w zakresie możliwości wykrycia błędu, to należy wskazać, iż zgłoszenia celnego w imieniu skarżącej Spółki dokonała Agencja Celna C.. Agencja celna jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się prawem celnym, posiadającym na ten temat wysoce specjalistyczną wiedzę. Dlatego też nie można przyjąć, że brak było doświadczenia profesjonalnego po stronie przedsiębiorcy, rzutującego na możliwość wykrycia przez niego błędu. Tak więc zdaniem sądu przy niewątpliwym stanie prawnym wynikającym z jasnego przepisu i przy niedołożeniu należytej staranności polegającej na zapoznaniu się z tekstem obowiązujących przepisów opublikowanych w języku polskim w stosownym organie promulgacyjnym jak również dokonaniu zgłoszenia celnego przez podmiot będący profesjonalistą - w tym zakresie nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. IV. Ponadto, zdaniem sądu, nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania poglądy wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cytowanych w skardze wyrokach z dn. 19 listopada 2008r. i 29 stycznia 2009r. (sygn. akt III SA/Kr 6/08 oraz III SA/Kr 5/08), gdyż przytoczone wyroki zapadły w sytuacji braku opublikowania w chwili dokonywania zgłoszenia celnego, w języku polskim aktów prawa wspólnotowego w oparciu o które zapadły zaskarżone do Sądu w Krakowie rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Celnej w W., iż fakt, że termin określony w art. 294 ust. 3 RWKC na złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną upłynął przed wszczęciem postępowania przez organ celny, co uniemożliwiło stronie skorzystanie z instytucji ubiegania się o zastosowanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, nie stanowi przesłanki uzasadniającej odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Jak wyżej podkreślano – za prawidłowość danych podanych w zgłoszeniu celnym odpowiada zgłaszający (art. 64 WKC). Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 78 ust. 2 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Powyższe czynności mogą być przeprowadzone przez organy celne w każdym czasie, a jedynymi ograniczeniami są postanowienia art. 221 ust. 3 WKC, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego oraz postanowienia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie można wreszcie uznać za słuszny zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 65 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). Strona nie uzasadniła osobno tego zarzutu wskazując tylko, iż wobec tego, że nie zaistniały w sprawie przesłanki do wstecznego zaksięgowania długu celnego, to powoduje bezprzedmiotowość kwestii odsetek od kwot naliczonych należności celnych. W tym zakresie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 65 ust. 3 i 5 Prawa celnego pobranie odsetek od kwot należności celnych nieuiszczonych w terminie jest zasadą, natomiast odstąpienie od ich pobrania może nastąpić wyłącznie, jeśli dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie ustalono, że dłużnik nie dołożył należytej staranności przy dokonywaniu zgłoszenia celnego – nie zapoznając się z tekstem obowiązujących aktów prawnych, należy podzielić pogląd organu o obowiązku obciążenia skarżącej odsetkami. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia przepisów Ordynacji Podatkowej, w stopniu który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.