II SAB/Bk 73/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wykup nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pełnomocnik skarżącego po ostatecznym sprecyzowaniu skargi podał, że dotyczy ona bezczynności Prezydenta Miasta B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku J. B. o wykup nieruchomości przy ul. J. P., oznaczonej nr geod. [...]. Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2010 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia, czy skarżący przed wniesieniem skargi składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wykup nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że z posiadanych informacji nie wynika, aby skarżący składał takie zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy. Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Przepis zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej. W sprawie niniejszej, jak wynika z przesłanej przez pełnomocnika skarżącego – informacji, skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Prezydenta Miasta B. nie wyczerpał trybu zażaleniowego, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.