II SA/Wr 542/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – spr. Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na wzniesieniu ogrodzenia oddala skargę. Decyzją z dnia 18 maja 2010 r. organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie robót budowlanych polegających na wzniesieniu ogrodzenia pomiędzy określonymi działkami. W uzasadnieniu organ przytoczył ustalenia wynikające z dowodu z oględzin ogrodzenia. Elementy betonowe ogrodzenia mają wymiary 195 x 50 cm. Umieszczone zostały w słupach betonowych o wymiarach 12 x 14 cm. Ogrodzenie wykonano na fundamencie betonowym. Wysokość ogrodzenia mierzona od fundamentu równego z podłożem jest zmienna, wynosi od 194 cm do 211 cm. Organ sporządził dokumentację fotograficzną czynności i wyników pomiarów. Pomiary wykonał pracownik posiadający uprawnienia budowlane. Jakość wyrobów budowlanych lub robót budowlanych oraz stan techniczny ogrodzenia wraz z fundamentem, nie wzbudziły uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Właściciele działki sąsiedniej zgłosili jedynie kwestię jej zacienienia. Nie stwierdzono przesłaniania okien parteru położonego na niej budynku mieszkalnego. Budowa tego ogrodzenia nie wymagała pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Nie wystąpiły okoliczności przewidziane w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zarzuty sąsiadów podlegałyby ewentualnie rozstrzygnięciu przed sądem powszechnym (wyroki NSA IV SA 10/3 lub IV SA 1758/96). Nie istniała więc sprawa administracyjna wymagająca merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego. W odwołaniu skarżące zarzuciły błędne ustalenie, że ogrodzenie ma poniżej 2,20 m. Ponadto zarzuciły, że swoim stanem technicznym stwarza ono zagrożenie dla użytkowników należącej do nich działki. Według skarżących, pomiary ogrodzenia zostały przeprowadzone pobieżnie, jedynie od strony działki inwestorów, którzy dokonali podsypki nawierzchni. Organ pominął znaczenie daty wybudowania ogrodzenia, które miało miejsce w czerwcu 1999 r. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Nie było podstaw do podważenia ustalonego dotychczas stanu faktycznego. Ogrodzenie nie zostało wybudowane od strony miejsc publicznych, lecz pomiędzy działkami stron, oraz nie przekracza wysokości 2,20 m. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jego budowa nie wymagała zgłoszenia. Pomiar wysokości ogrodzenia został dokonany w obecności skarżących, swoim podpisem w protokole oględzin potwierdziły jego prawidłowość. Stan techniczny ogrodzenia nie był przedmiotem postępowania, a zresztą ogrodzenie nie posiada żadnych pęknięć i ubytków. Data powstania ogrodzenia uzasadniała jedynie stosowanie przepisów obecnie obowiązującej ustawy. W skardze do sądu administracyjnego skarżące powtórzyły dotychczasowe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasowe zarzuty Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy, organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie ,,w sprawie budowy ogrodzenia". Z przytoczonych następnie ustaleń i ocen prawnych organu wynikało, że dla organu była to sprawa samowolnej budowy ogrodzenia (art. 3 pkt 3 i 6 oraz pkt 9, art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), czyli jego wybudowania bez wymaganego zgłoszenia (art. 49b tej ustawy) oraz jednocześnie sprawa stosowania art. 51 ust. 7 ustawy, czyli wykonania ogrodzenia nie wymagającego zgłoszenia w sposób opisany w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W obu tych aspektach organ nie stwierdził naruszenia prawa, bowiem z charakterystyki technicznej wykonanego ogrodzenia wynikało, że jego wysokość nie przekraczała 2.20 m i dlatego zamiar jego budowy nie wymagał zgłoszenia (cyt. art. 30 ust. 1 pkt 3), zaś sposób jego wybudowania nie wywołał zagrożeń wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy. Organ zaznaczył jednocześnie, że poza granicami tak określonej sprawy pozostawałaby ocena stanu technicznego ogrodzenia, nie związanego ze sposobem jego wykonania, lecz zdarzeniami z okresu jego użytkowania (art. 66 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy). Jak wiadomo, organy nadzoru budowlanego zakreślają przedmiot postępowania często w sposób ogólnikowy, co pozwala im na doprecyzowanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do konkretnego przejawu samowoli budowlanej, dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego badającego wszelkie wchodzące w rachubę rodzaje samowoli. Nie aprobując co do zasady tej praktyki, Sąd nie znalazł w nin. sprawie podstaw do oceny, że zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób określony w art. 145 p.p.s.a. W szczególności nie nastąpiło naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. przewidującego umorzenie postępowania bezprzedmiotowego. Przyjmując, że przedmiotem postępowania jest sprawa stosowania danej instytucji prawnej, stwierdzenie przez organ po wszczęciu postępowania braku okoliczności faktycznych i prawnych tworzących daną sprawę, uzasadnia wniosek o bezprzedmiotowości postępowania. Zarzuty skarżących dotyczące istnienia przesłanek faktycznych nin. sprawy, okazały się bezskuteczne. Jak trafnie zaznaczył organ, pomiar wysokości ogrodzenia został dokonany w obecności skarżących, a następnie został w sposób prawidłowy udokumentowany. W taki sam sposób ustalono prawidłowy stan techniczny ogrodzenia. Same jedynie twierdzenia skarżących, wskazujące na odmienny do ustalonego stan faktyczny, nie mogły podważyć mocy dowodowej przeprowadzonych przez organ dowodów. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 22.12.2010 r.