I SA/Sz 831/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.PL Spółki z o.o. z siedzibą w Sz. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu na odmowę podpisania umowy o dofinansowanie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. C. PL Spółka z o.o. z siedzibą w Sz.(dalej: Spółka) w dniu 25 sierpnia 2009 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Wprowadzenie innowacyjnych usług internetowych - nowoczesny monitoring oferowany przez C.w Sz." w ramach konkursu [...] ogłoszonego w dniu 30 czerwca 2009 r. przez Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013 (dalej: Instytucja Zarządzająca RPO WZ). Pismem z dnia 12 stycznia 2010 r., Instytucja Zarządzającej RPO WZ poinformowała Spółkę, że jej wniosek uzyskał pozytywną ocenę podczas poszczególnych etapów oceny i zostaje przekazany pod obrady Zarządu Województwa [...], który podejmie decyzję o dofinansowaniu projektów w ramach konkursu. Uchwałą Zarządu Województwa nr 59/10 z dnia 19 stycznia 2010 r., Spółka otrzymała dofinansowanie w wysokości [...] zł na realizację zgłoszonego projektu. Następnie, pismem z dnia 9 lutego 2010 r., wezwano Spółkę do dostarczenie dokumentów (m.in. oświadczenia o statusie przedsiębiorstwa), niezbędnych do przeprowadzenia weryfikacji formalno-prawnej i podpisania umowy o dofinansowanie. Po przedłożeniu wskazanych powyżej dokumentów, pismem z dnia 15 lipca 2010 r., Spółka została poinformowana, że Zarząd Województwa, uchwałą nr 1197/10 z dnia 8 lipca 2010 r., odmówił podpisania umowy o dofinansowanie, z uwagi na utracenie przez Spółkę statusu mikroprzedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 88 i 87 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.Urz.UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), w ramach schematu A poddziałania 1.1.1, dofinansowanie jest udzielane tylko i wyłącznie mikroprzedsiębiorstwom. Wobec powyższego, pismem z dnia 31 września 2010 r., Spółka wniosła protest na uchwałę Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 lipca 2010 r. Pismem z dnia [...] r. o nr [...], Instytucja Zarządzająca RPO WZ, poinformowała Spółkę o pozostawieniu jej protestu bez rozpoznania, z względu na to, że odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), co wyklucza możliwość wniesienie środków odwoławczych przewidzianych tym przepisem. Spółka, pismem z dnia 25 października 2010 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną powyżej informację z dnia 8 października 2010 r., zarzucając jej naruszenie: – art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez mylne przyjęcie, że podjęcie uchwały Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 lipca 2010 r. nr 1197/10 o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie projektu skarżącej nie stanowi negatywnej oceny projektu i tym samym nie daje podstaw prawnych skarżącemu do wniesienia środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego; – art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez pozbawienie skarżącej prawa do odwołania od uchwały Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 8 lipca 2010 r. nr 1197/10 o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie projektu skarżącej, która to uchwała w istocie jest decyzją administracyjną; – art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), przez pozbawienie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd; – art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej, przez pozbawienie skarżącej prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego w powyższej sprawie. Wskazując na powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia Zarządu Województwa [...] Wydziału Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...] Wydział Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skuteczność uruchomienia procesu oceny przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (bezczynności) organu administracji publicznej uwarunkowana jest dopuszczalnością skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest przynależność sprawy zawisłej przed organem administracyjnym do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 wskazanego artykułu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.). W rozpoznawanej sprawie Spółka wniosła skargę na pismo z dnia 8 października 2010 r., którym Instytucja Zarządzająca RPO WZ poinformowała Spółkę o pozostawieniu bez rozpoznania jej protestu na uchwałę o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie. Jak wynika z treści przedmiotowej skargi, dopuszczalności swojej skargi skarżąca opiera na przyjęciu, że ww. uchwała jest zarówno negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., jak i decyzją administracyjną w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z uwagi na fakt, iż dofinansowanie takie przyznawane jest w trybie przewidzianym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, badając dopuszczalność skargi Spółki, sięgnąć należy do regulacji zawartych w tym akcie. Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.p.p.r., umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu: 1) który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, 2) którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego. Zgodnie zaś z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., w przypadku negatywnej oceny projektu, wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Jak wynika z przywołanego powyżej przepisu art. 30b ust. 1 zdanie 1 u.z.p.p.r., przedmiotem protestu może być tylko negatywny wynik oceny projektu. Wskazać przy tym należy, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wskazuje wprost, co należy rozumieć pod pojęciem "negatywnej oceny projektu". Określenia negatywna/pozytywna w sposób jednoznaczny odnoszą się jednak do oceny projektu, a nie weryfikacji formalno-prawnej dokonywanej przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Dodatkowo należy wyjaśnić, że zgodnie z systemem realizacji RPO WZ, ocena wniosku o dofinansowanie w ramach konkursu 1.1.1. Schemat A obejmuje ocenę formalną i ocenę merytoryczną, w której skład wchodzi ocena środowiskowa, ekonomiczno-finansowa oraz merytoryczno-techniczna, a do dofinansowania kwalifikuje się każdy projekt, który spełnia łącznie następujące warunki: – spełnia wszystkie kryteria dopuszczające określone na ocenie środowiskowej, ekonomiczno-finansowej oraz na ocenie merytoryczno-technicznej, – uzyskał co najmniej 50% maksymalnej liczby punktów przewidzianych w tabeli oceny merytoryczno-technicznej (38 punktów). Z powyższego wynika zatem wyraźnie, że ocena projektów jednoznacznie dotyczy oceny dokonywanej na ww. etapach. Tym samym, za projekt, który oceniony został negatywnie, uznać należy wyłącznie projekt, który nie przeszedł wskazanych etapów oceny pozytywnie. Podkreślenia wymaga przy tym, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie określa odrębnych od pozytywnej oceny projektu przesłanek zakwalifikowania projektów do dofinansowania, poza tym nie wskazuje, z jakich przyczyn pozytywnie oceniony projekt mógłby nie zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Co więcej, ustawodawca wprowadzając na pierwszym etapie postępowania w przedmiocie dofinansowania przesłankę pozytywnego przejścia wszystkich etapów oceny projektu i jego zakwalifikowania do dofinansowania jednocześnie wyraźnie wskazał w art. 30b ust. 1, że tylko negatywna ocena projektu może być przedmiotem środków odwoławczych. Z kolei, w myśl art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Jak wynika z powyższego przepisu, sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., mogą orzekać jedynie w sprawach skarg w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje zaś orzekania w sprawach na inne, kierowane do strony, informacje (np. informacje: o pozytywnej ocenie projektu, w przedmiocie zawarcia umowy o dofinansowanie, o negatywnym wyniku procedury odwoławczej). Podstawą dopuszczalności skargi w takich sprawach nie może być również przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., albowiem w art. 30g u.z.p.p.r. ustawodawca jednoznacznie wskazał, że informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Jak wynika z pisma Instytucji Zarządzającej RPO WZ z dnia 12 stycznia 2010 r., projekt Spółki pozytywnie przeszedł wszystkie etapy oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, niemniej jednak jego późniejsza negatywna weryfikacja formalno-prawna, przeprowadzona przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, skutkowała odmową jej podpisania. W sprawie mamy zatem do czynienia z dwiema informacjami, kierowanym do Spółki na różnych etapach postępowania. W tej sytuacji, jakkolwiek uchwała o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie w istocie jest informacją negatywną dla Spółki, to jednak nie można uznać, jak tego chce skarżąca, że stanowi ona informację o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. Nie można także zgodzić się ze Spółką, że mamy tu do czynienia z decyzją administracyjną. Skoro odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu, to nie przysługują od niej środki odwoławcze (protest) ani skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest także właściwy do rozpoznania skargi na informację o pozostawieniu bez rozpoznania protestu wniesionego od takiej odmowy. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a, orzeczono jak na wstępie.