II SA/Kr 895/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J.J. i S.J. na decyzję Wojewody [....] z dnia 27 maja 2010 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżących J.J. i S.J.kwotę 500 / pięćset/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 5 marca 2010 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 111) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [....] 2008r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E.D. i J.D. na zamierzenie budowlane pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod-kan, c.o., odgromową, przy ul. [....] w K. , na działce nr [....] obręb [....] , oraz budowa zjazdu z działki nr [....] obręb [....] - jako I etap inwestycji". W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 sierpnia 2006r, znak: [....] , utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2006r. znak: [....] . Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska, nadto jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Projektant, do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. (w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie z dnia 3.02.2010 r. – k.181) nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w terminie do dnia 26 lutego 2010 r. stwierdzonych nieprawidłowości w dokumentacji, co zostało wykonane. Organ podniósł również, że kwestią sporną w sprawie było ustalenie rzeczywistego wpływu nowoprojektowanego budynku na istniejący budynek mieszkalny na sąsiedniej działce. W celu wyjaśnienia powyższej okoliczności zostały przedłożone opinie: opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. R.K. , ekspertyza posiadającego świadectwo mykologów budownictwa ukończenia kursu "ochrona budynków przed korozją biologiczną" mgr inż. J.R. , oraz ekspertyza opracowana przez posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej mgr inż. J.Z. - dostarczona przez inwestora oraz opinia techniczna dr inż. I.B. – dostarczone przez stronę postępowania. Organ dokonując ustaleń faktycznych za miarodajne uznał opinie przedstawione przez inwestora w których obalono zastrzeżenia zawarte w opinii I.B. Organ podkreślił również, że mimo stosownego wezwania, nie otrzymał dokumentu z którego treści wynikałoby w jakiej specjalności dr inż. I.B. posiada uprawnienia. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli J.J. i S.J. Zarzucili bezpodstawne przedłużenie terminu zakreślonego do usunięcia nieprawidłowości w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2009 r. poprzez zawieszenie na wniosek inwestora postępowania do czasu uzupełnienia braków w projekcie. Wskazali, że nie została sporządzona opinia na temat zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w istniejącym budynku. Przedłożona do akt ekspertyza jest nierzetelna, gdyż została sporządzona z naruszeniem przepisów oraz nie uwzględnia stanu faktycznego. Nadto projekt zawiera sfałszowaną opinię techniczną o wpływie planowanej inwestycji na istniejący budynek wykonaną przez mgr inż. arch. B.S. , która jest niezgodna ze stanem faktycznym. Podnieśli również, że wbrew zaleceniom Wojewody [....] organ I instancji nie wyjaśnił rozbieżności w przedłożonych ekspertyzach. Decyzją z dnia 27 maja 2010 r. znak: [....] Wojewoda [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji w zakresie: złożenia wniosku w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, spełnienia wymogów wynikających z art. 34 ust. 3 prawa budowlanego, oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, kompletności wniosku i zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Pokreślił przy tym, że projekt budowlany posiada niezbędne uzgodnienia i opinie w tym: warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej; wodociągowej i kanalizacyjnej; gazowej; uzgodnienia z [....] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych ze względu na sąsiedztwo rzeki [....] oraz z [....] Zarządem Komunalnym w K. dotyczące wjazdu na działkę. Do projektu dołączono również opinię geotechniczną; ekspertyzę techniczną istniejącego budynku mieszkalnego oraz prawidłową analizę zacieniania budynku sąsiedniego wykonaną przez mgr inż. arch. B.S. - projektanta. Projektant sporządził również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Do wniosku dołączono opinię budowlaną, sporządzoną w kwietniu 2009 r. przez mgr inż. J.Z. ekspertyzę techniczną sporządzoną we wrześniu 2009 r. przez mgr inż. J.R. oraz opinię sporządzoną we wrześniu 2009 r. przez inż. R.K. rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że charakter stwierdzonych braków w dokumentacji do uzupełniania których został wezwany inwestor postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. uzasadniał zawieszenie postępowania, a odwołujący się nie skorzystali z możliwości zaskarżenia ww. postanowienia. W ocenie Wojewody, zarzut "sfałszowania" opinii technicznej będącej częścią opisu projektu budowlanego, przygotowanej przez mgr inż. arch. B.S. w zakresie wpływu planowanej inwestycji na istniejący budynek nie został udowodniony. Nadto organ odwoławczy ustosunkował się do zastrzeżeń podniesionych w opinii sporządzonej przez dr inż. I.B. . Wskazał, że projektowany budynek został zlokalizowany w dobudowie do istniejącego na sąsiedniej działce, zgodnie z zapisami § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Szczegóły zabezpieczeń przeciwpożarowych zostały wyjaśnione w opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. R.K. , która jest traktowana jako uzgodnienie projektu w zakresie ochrony pożarowej. Na podstawie ww. opinii w przedmiotowym projekcie budowlanym wprowadzono ścianę oddzielenia przeciwpożarowego przy granicy działki budowlanej (na styku obu budynków). W kwestii zarzutu zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji nośnej budynku na skutek dokonania wykopów o głębokości większej niż poziom posadowienia istniejącego budynku organ wyjaśnił, że zarzut ten stracił na aktualności wobec wycofania się inwestora z podpiwniczenia budynku w całości i dokonanie w związku z tym korekty poziomu piwnic i fundamentów. W zatwierdzonym projekcie budowlanym, fundamenty w pasie przygranicznym są projektowane na poziomie fundamentów istniejącego budynku. Odnośnie zastrzeżenia w zakresie problemu konserwacji drewnianej ściany po budowie projektowanego budynku, organ wskazał, że inwestor przedstawił ekspertyzę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J.R. legitymującego się świadectwem ukończenia kursu mykologiczno-budowlanego "ochrona budynków przed korozją biologiczną". W ekspertyzie tej wykazano, iż skuteczna ochrona przed drewnojadami ma charakter jednorazowego działania, natomiast zabudowanie istniejącej ściany w granicy może poprawić warunki jej ochrony w tym aspekcie. Wojewoda [....] zauważył również, że opinię techniczną dr inż. I.B. zaopatrzono kopią aktualnego zaświadczenia o przynależności do [....] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa ale, pomimo wezwania przez organ I instancji, nie dostarczono decyzji określającej zakres uprawnień autorki, co uniemożliwia pełną ocenę przygotowania zawodowego dr inż. I.B. do opracowania opinii w tym zakresie. Organ odwoławczy konkludował, że na podstawie przedłożonych dokumentów, po dokonaniu analizy akt w sprawie, nie stwierdził naruszenia prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. W świetle spełnienia przez inwestycję wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazanych w ustawie Prawo budowlane, nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [....] wnieśli J.J. i S.J. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, a także przesłuchania mgr inż. B.S. , E.D. i J.D. oraz skarżących. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 kpa. Skarga stanowi powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarżący podkreślili, że projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż nie uwzględniania ochrony interesu osób trzecich, między innymi w zakresie światła dziennego. Zarzucili, że przedłożony dokument określony jako "analiza zacienienia" błędnie został uznany przez organ za prawidłowy, mimo że nie został sporządzony zgodnie ze stanem faktycznym. Na uzasadnienie tego twierdzenia przedłożyli przy skardze opinię sporządzoną przez arch. M.B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie przepisów, a także okoliczności wynikających z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uwzględnić, uznając za zasadne niektóre podnoszone w niej zarzuty. I tak, stanowisko organów, że analiza zacienienia stanowiąca część projektu budowlanego sporządzona przez inż. arch. B.S. , jest prawidłowa – jest niezasadne. Po pierwsze, organy nie dokonały nawet próby oceny tego dokumentu, a po drugie – dokonanie takiej oceny nie znajduje oparcia w materiale sprawy i przepisach. Zwrócić pozostaje uwagę, że zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów (Dz.U.09.56.461). Dlatego też w sprawie znajdował zastosowanie przepis § 12 ust.4 pkt 2) i § 13 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 27.05.2004 r. do dnia 31.12.2008 r. (Dz.U.2004.109.1156). Zgodnie z pierwszym z nich, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do § 13 ust.1 pkt 1) rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Właściwa interpretacja tego przepisu wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Ich lektura wskazuje, że prawo budowlane reguluje sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych. Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego). Prawo budowlane spełnia zatem także istotną rolę w zakresie regulacji stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich, czyli w zakresie tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego w określonej odległości od granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości i to nie tylko z uwagi na względy ochrony przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że istnienie budynku na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość poprzez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego sława znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności z uwagi na ograniczenie dopływu światła lub widoku. W rozpoznawanej sprawie organy zaakceptowały bezkrytycznie fakt, że "analiza zacienienia" sporządzona październiku 2008 r. przez arch. inż. B.S. jest niezwykle ogólnikowa, ogranicza się wyłącznie do opisu, nie zawiera żadnego rysunku, a jej podstawą był projekt zagospodarowania działki. Prowadzi to do wniosku, że dokument ten w żaden sposób nie odnosi się do spełnienia wymienionych w § 13 rozporządzenia przesłanek. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wykonanie zgodnej z przepisami analizy zacienienia wymagałoby ustalenia poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego oraz wysokości poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Tym samym zarzut skarżących dotyczący błędnej analizy zacienienia należy uznać za zasadny. Nadto, skoro do akt sprawy strony przedłożyły na wezwanie organu sprzeczne ze sobą opinie, rzeczą Prezydenta Miasta K. było dokonanie szczegółowej ich oceny. Dla zadośćuczynienia obowiązkowi wynikającemu z art.7, art.77 i art.80 kpa organ najpierw wyznaczył rozprawę administracyjną (naruszając zresztą art.54 kpa - nie wskazał w jakim charakterze wzywa określone osoby), ograniczając ją do odnotowania stanowiska jednej tylko z biegłych (wobec niestawiennictwa pozostałych), by następnie bez podania powodów zrezygnować z możliwości uzyskania wyjaśnień od pozostałych ekspertów. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 77 kpa. Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Nieuprawnione jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż nie uwzględniania ochrony interesu osób trzecich, między innymi w zakresie światła dziennego. Podkreślić zatem należy, że w decyzji o warunkach zabudowy warunek ten nie został szczegółowo opisany i spełniony będzie wtedy wówczas, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana będzie zgodnie z przepisami warunków technicznych w tym zakresie. Sąd podziela również stanowisko organu w kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek inwestorów. Z urzędu natomiast Sąd stwierdza, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art.33 ust.1 prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej oraz akt administracyjnych wykazuje, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie inwestycję kubaturową oraz instalacje wewnętrzne, natomiast poza jego zakresem pozostają przyłącza. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1a) i 9 ustawy – Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś przez urządzenia budowlane - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Stosownie do art. 33 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę musi dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Wyjątek – przewidziany przez art. 33 ust. 1 zd. 2 – dopuszczono jedynie wówczas, kiedy zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt, w takiej sytuacji pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów lub ich zespołów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. A contrario trzeba uznać, że również w przypadku wniosku, obejmującego jeden obiekt , pozwolenie musi obejmować całość zamierzenia budowlanego w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Niniejsza sprawa dotyczy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem inwestycji, która nie może funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez wykonania przyłączy mediów, które w myśl definicji stanowią część obiektu budowlanego. Przyłącza te, mimo pominięcia przez inwestora we wniosku i projekcie, muszą stanowić część założenia budowlanego, zaś wyodrębnienie ich w celu uzyskania osobnego zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stoi w sprzeczności z przytoczonym art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie cześć, nie mogącą prawidłowo funkcjonować samodzielnie, zamierzenia budowlanego stanowi zatem naruszenie prawa materialnego, ewidentnie mające wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. Odmiennie od przedstawionej należy ocenić jedynie sytuację, w której istnieje już uprzednio obiekt budowlany, co do którego zachodzi potrzeba budowy przyłączy. Rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części stanowi obejście prawa. Nadto, kontrola dokonana przez Sąd wykazała, że decyzje organów wydane zostały z naruszeniem art.35 prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza kompletność projektu budowlanego, którego zakres wynika z postanowień cytowanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Otóż, przepis § 11 ust. 2 pkt 7 tego rozporządzenia wymaga, aby opis techniczny określał rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych. Natomiast § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia wymaga z kolei, aby część rysunkowa projektu przedstawiała podstawowe urządzenia instalacji ogólnotechnicznych i technologicznych lub ich części oraz zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym m. in. instalacje oraz urządzenia budowlane: sanitarne, grzewcze, wentylacyjne i gazowe. Projekty branżowe, z uwagi na niedopuszczalne ograniczenie ich zakresu przez wyłączenie z przedmiotu inwestycji przyłączy - nie przewidują połączeń z sieciami zewnętrznymi. Cytowane przepisy rozporządzenia potwierdzają również naruszenie przez organy art.33 ust.1 prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art.35 ust.1 pkt 3 prawa budowlanego jego zakresem objęte jest również sprawdzenie, czy do projektu zostały dołączone wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Wbrew stanowisku organów inwestor nie posiada wymaganego uzgodnienia z [....] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych. Na karcie 41 projektu budowlanego znajduje się bowiem jedynie uzgodnienie z dnia 26.06.2007 r. odnoszące się wyłącznie do samej lokalizacji obiektu. Jego zakresem nie jest natomiast objęte uzgodnienie w zakresie wód opadowych. Jeśli zatem inwestor oświadczył (k.39 akt administracyjnych), że dół chłonny i drenaż nie jest przedmiotem inwestycji, oznacza to, że projekt w ogóle nie obejmuje sposobu odprowadzenia wód opadowych z powstałego budynku, co jest niedopuszczalne. Stosownie bowiem do przepisu § 28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Uzgodnienie w tym zakresie nie zostało również dokonane przez MPWiK w dniu 8.02.2010 r.(k.191). Wreszcie, zauważyć pozostaje, że wbrew treści postanowienia z dnia 28.10.2008 r. projekt budowlany nie został uzupełniony o czytelny projekt zagospodarowania działki. Pismo inwestora z dnia [....] .2008 r. (k.39 akt administracyjnych) nie uzupełnia braków w tym zakresie. Projekt zagospodarowania działki zamieszczony na stronie 16 projektu budowlanego jest zupełnie nieczytelny i zawiera jedynie pieczęć o jego zatwierdzeniu uchyloną decyzją z dnia 24.06.2008 r. Powyższe prowadzi do konstatacji, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 77 kpa oraz art.33 ust.1 i art.35 usdt.1 pkt 3) prawa budowlanego. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.