III SA/Kr 245/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek ( spr. ) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2010 r. , Nr : [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2008 r., [...], orzekł o cofnięciu J. S. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, C, BE, CE, w związku z orzeczonym środkiem karnym na okres jednego roku, tj. od dnia 23 lutego 2008 r. do dnia 23 lutego 2009 r. oraz do czasu wykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny wykonawczy, art. 140 ust 1 pkt 4 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 22 sierpnia 2008 r. do organu wpłynęło skierowanie na badania lekarskie z dnia 24 czerwca 2008 r., nr [...] wydane przez Komendę Miejską Policji dotyczące J. S. W skierowaniu wyznaczono 30-dniowy termin poddania się badaniom. Do chwili wydania decyzji J. S. nie poddał się badaniom, pomimo przyjęcia do wiadomości wyznaczonego terminu ich wykonania. W związku z tym wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu 16 października 2008 r. do organu wpłynął z kolei prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt [...]), również dotyczący J. S., na mocy którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 8 września 2009 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek J. S. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, w części dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi do czasu wykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych - ze względu na fakt, iż została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, iż niezwłocznie po otrzymaniu skierowań zgłosił się w Ośrodku Medycyny Pracy celem wykonania badań - co miało miejsce w dniach 6 i 7 października 2008 r. Na podstawie tych badań w dniu 4 listopada 2008 r. wydano orzeczenie lekarskie o numerze [...]. Tymczasem w dniu [...] 2008 r. organ wydał decyzję cofającą wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi na okres jednego roku oraz do czasu wykonania badań lekarskich wskazując, iż do chwili wydania decyzji kierowca nie poddał się badaniom, pomimo przyjęcia do wiadomości wyznaczonego terminu wykonania badań. Decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego i procesowego. W szczególności zostało rażąco naruszone prawo, o której to okoliczności mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż naruszono § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami- wydano skierowanie po terminie określonym w tym przepisie. Zgodnie z orzecznictwem sądowym termin ten ma charakter terminu prawa materialnego, a jego naruszenie usuwa możliwość decydowania przez starostę o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może nastąpić, gdy warunki i tryb określone w przepisach zostają zachowane. Brak spełnienia tych warunków powoduje, iż decyzja w części została wydana także bez podstawy prawnej, jako, że art. 140 ust. 1 pkt 4 b Prawa o ruchu drogowym, stanowiący podstawę prawną decyzji cofającej uprawnienia, nie mógł mieć zastosowania w sytuacji wydania skierowania na badania z rażącym przekroczeniem 30-dniowego terminu, a ponadto wobec faktu, iż wnioskodawca poddał się w terminie 30-dniowym od dnia otrzymania skierowania badaniom lekarskim. Co więcej, w dacie wydania tej decyzji wydano już orzeczenie lekarskie na ich podstawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2009 r. znak [...] odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji i może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. wadami wyjątkowo ciężkimi, uniemożliwiającymi sanowanie nieprawidłowej decyzji. Wnioskodawca podniósł, iż w sprawie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz jednocześnie bez podstawy prawnej - o których to okolicznościach mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle poglądów przyjmowanych w orzecznictwie oraz doktrynie prawa administracyjnego przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć kwalifikowane naruszenie prawa, a zatem oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie naruszałoby zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Odmienna interpretacja prawa przyjęta przez orzecznictwo nie może być podstawą dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium wskazało, iż podstawą prawną decyzji może być wyłącznie norma materialna prawa, ustanowiona przepisem powszechnie obowiązującym. Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, zatem, że decyzja nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub w akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Kolegium stwierdziło, że brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa, któremu można przypisać przymiot rażącego naruszenia. Istotnie, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców (...), kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy, skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty. W stanie faktycznym będącym podstawą wydania przedmiotowej decyzji z dnia [...] 2008 r., [...], termin ten nie został zachowany, gdyż, jak wynika z akt sprawy, zdarzenie, którego następstwem było skierowanie na badania lekarskie, miało miejsce w dniu 23 lutego 2008 r., natomiast skierowanie zostało dokonane przez Komendanta Powiatowego Policji dopiero pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. Powołane powyżej przepisy wskazują termin do wydania skierowania przez właściwy organ, ale nie określają prawnych następstw niedotrzymania tego terminu. W orzecznictwie sądowym uwidaczniają się dwa sprzeczne ze sobą stanowiska w kwestii jego charakteru prawnego. Zgodnie z jednym stanowiskiem, termin ten ma charakter materialno-prawny. Oznacza to, iż ustanawiając ten termin ustawodawca ma na celu ukształtowanie w określonym czasie pewnej konkretnej sytuacji prawnej, której po jego upływie nie będzie można zmienić. Z drugiej strony prezentowane jest także stanowisko, iż termin ten, jest terminem instrukcyjnym, którego przekroczenie nie powoduje bezskuteczności skierowania danej osoby na badania. Zdaniem Kolegium, z uwagi na to, iż istnieją poważne rozbieżności, co do charakteru prawnego terminu 30 dni do wydania skierowania na badania lekarskie, mając na uwadze poglądy sądownictwa w zakresie definicji przesłanki "rażącego naruszenia prawa", o której mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., brak jest podstaw do uznania, iż przy wydaniu decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień przesłanka ta wystąpiła. Kolegium stwierdziło również, że brak jest podstaw do orzeczenia nieważności decyzji z przyczyny wydania jej bez podstawy prawnej. W odniesieniu do kwestionowanej decyzji nie można, bowiem uznać, że została ona wydana w sytuacji braku normy materialnej prawa, ustanowionej przepisem powszechnie obowiązującym. Została ona wydana w sprawie, w której z przepisów prawa materialnego wynika, że jej załatwienie ma nastąpić w formie decyzji administracyjnej, o której mowa jest w art. 104 k.p.a. W świetle powyższego brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności decyzji, biorąc pod uwagę przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. Wzruszenie decyzji ostatecznej może być dokonane tylko wyjątkowo, w sytuacjach szczegółowo uregulowanych w przepisach prawa, które - jak stwierdzono - w sprawie nie wystąpiły. Kolegium wskazało, iż istotnie z akt sprawy wynika, że przedmiotową decyzję orzekającą o konsekwencjach braku poddania się badaniom lekarskim wydano w sytuacji, w której strona w rzeczywistości w dacie wydania decyzji się im poddała. Brak jest jednak podstaw do tego, aby twierdzić, iż organ miał informację w tym względzie na dzień wydania decyzji, gdyż orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 4 listopada 2008 r., jak wynika z adnotacji uczynionej na nim, wpłynęło do organu dopiero w dniu 24 grudnia 2008 r. Na dzień wydania decyzji, a zatem [...] 2008 r., organ miał uzasadnione podstawy do uznania, iż nastąpiła przesłanka, o której mowa jest w art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Fakt ten powoduje wadliwość postępowania, której jednak nie można rozstrzygać na gruncie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, lecz wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a przez niezastosowanie w sytuacji, gdyż kwestionowana decyzja z dnia [...] 2008 r., nr [...], została wydana zarówno z rażącym naruszeniem prawa jak i bez podstawy prawnej, a zatem zostały spełnione przesłanki jego zastosowania. Podniósł, że w sprawie wszystkie wskazane warunki, pozwalające mówić o rażącym naruszeniu prawa, zostały spełnione Zdarzenie będące podstawą do skierowania na badania miało miejsce w dniu 23 lutego 2008 r., natomiast skierowanie na badania Komendant Miejski Policji wydał dopiero w dniu [...] 2008 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców (...). W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi żadnych wątpliwości, iż w takiej sytuacji organ nie był uprawniony do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż termin ten jest terminem prawa materialnego, a jego upływ uniemożliwia orzekanie o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że termin do wydania skierowania na badania jest terminem prawa materialnego, to wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, gdy organ właściwy przekroczył ten termin, stanowi rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji naruszenia przepisu nie pozostawiającego wątpliwości, co do jego bezpośredniego rozumienia; tak, więc o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku działania wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa. Jeżeli ustawodawca wyraźnie nakazuje komendantowi powiatowemu Policji wydanie skierowania na badanie lekarskie w terminie 30 dni, to w sytuacji przekroczenia tego terminu można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Dlatego też przyjęcie, iż termin ten jest jedynie terminem instrukcyjnym, a w konsekwencji wydanie spornej decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, wobec ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Skarżący podkreślił, iż wobec nie wydania skierowania przez Komendanta Miejski Policji w terminie 30 dni, organ nie był uprawniony do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. W konsekwencji sporna decyzja wydana została bez podstawy m. in. gdy jest oparta na przepisach aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał. Jeżeli uprawnienie organu do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wobec przekroczenia przez Komendanta Miejski Policji terminu określonego w rozporządzeniu wygasło, to decyzja z dnia [...] 2008 r. wydana została bez podstawy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. Nr [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy na podstawie na podstawie art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta dnia [...] 2008r., [...], ma na celu ustalenie, czy ta decyzja jest dotknięta jedną z wad opisanych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium przytaczając treść art. 156 § 1 k.p.a. art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 122 ust. 1 pkt 3 b tej ustawy podniosło, że w sprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. Komendant Miejski Policji, skierował J. S. z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości na badania psychologiczne (skierowanie [...]) oraz na badania lekarskie (skierowanie [...]). Przedmiotowych skierowań J. S. nie zakwestionował. Pismem z dnia 25 września 2009 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, C, BE, CE z uwagi na nie poddanie się zleconym przez Komendę Miejską Policji badaniom lekarskim i psychologicznym. W skierowaniach na badania pouczono stronę, iż na badania należy zgłosić się w terminie 30 dni od otrzymania skierowania oraz, iż w razie nie poddania się badaniu lekarskiemu starosta wyda decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. W przypadku niewykonania badań lekarskich w trybie określonym wyżej przepisami, art. 140 ust. 1 pkt 4b ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie pozostawia organom administracji możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Przepis ten wyraźnie, bowiem nakazuje, że "decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5" ustawy. W sprawie bezspornie w dacie wydawania decyzji z dnia [...] 2008 r. [...], J. S. nie dostarczył badania lekarskiego, na które został skierowany, co skutkowało przyjęciem, że nie poddał się przedmiotowemu badaniu i zastosowaniem trybu z art. 140 ust. 1 pkt 4b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 4 listopada 2008r., jak wynika z adnotacji uczynionej na nim, wpłynęło do organu dopiero w dniu 24 grudnia 2008 r. Dodatkowo w dniu 16 października 2008 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt [...]), na mocy którego orzeczono J. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Zgodnie z art. 182 kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Biorąc pod uwagę powyższe dokumenty oraz ustalony stan faktyczny organ zobligowany był do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, ponieważ otrzymał orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów oraz został skierowany na badanie lekarskie i w dacie wydawania decyzji nie dostarczył stosownego badania. Nie można, zatem przyjąć, że organ wydając sporną decyzję rażąco naruszył przepisy prawa, gdyż zgodnie z przepisami zastosowano normę art. 140 ust. 1 pkt 4b oraz art. 182 kodeksu karnego wykonawczego. Odnosząc się do zarzutu, że przyjęcie, że termin określony w § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców (...), jest terminem instrukcyjnym, a w konsekwencji wydanie decyzji z dnia [...] 2008 r. Nr [...] stanowi rażące naruszenie prawa, Kolegium wskazało, że z licznego orzecznictwa sądowego wynika, że charakter tego terminu - instrukcyjny czy materialny budzi wątpliwości. Zdaniem Kolegium podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji organu bez podstawy prawnej, Kolegium wskazało, ze w sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ ustawa - Prawo o ruchu drogowym zawiera normę prawną, która pozwala na wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. W świetle powyższego brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, biorąc pod uwagę przesłanki określone w art. 156 § 1 K.p.a. J. S. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niezastosowanie w sytuacji, gdy kwestionowana decyzja z dnia [...] 2008 r. Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak i bez podstawy prawnej. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji. Skarżący powtórzył argumentację zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności podniósł, że skierowanie na badania Komendant Miejski Policji wydał po upływie 30 dniowego terminu określonego w tym przepisie. Zdaniem skarżącego, nie budzi żadnych wątpliwości, że organ nie był uprawniony do cofania mu uprawnień do kierowania pojazdami. Powołał na tę okoliczność wyroki sądów administracyjnych. Skarżący podkreślił, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców (...). Wskazał również, że w dniu 4 listopada 2008r. poddał się badaniom i wydane zostało orzeczenie [...], tymczasem w decyzji z dnia [...] 2008 r. oparto się na ustaleniu, że do chwili obecnej kierowca nie poddał się badaniom, pomimo przyjęcia do wiadomości wyznaczonego terminu. W ten sposób został naruszony art. 7 i 77 k.p.a. Kolegium nie zwróciło uwagi, iż bez względu na ocenę czy wskazany termin ma charakter instrukcyjny czy też prawnomaterialny doszło w niniejszym postępowania do rażącego naruszenia prawa, bowiem z całą pewnością z rażącym naruszeniem § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców (...). Termin statuowany przez przepisy obowiązującego prawa kierowany do organów państwowych choćby miał charakter instrukcyjny, musi być przestrzegany, zwłaszcza, gdy później wydawana jest decyzja odbierająca obywatelowi uprzednio przyznane mu uprawnienia. W ten sposób organy administracji publicznej oraz policji w sposób rażący naruszyły przepisy postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy i choćby z tego powodu Kolegium wino było stwierdzić nieważność tej decyzji. Taki sposób postępowania narusza podstawowe zasady wynikające z Konstytucji RP jak i ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 2 Konstytucji RP, art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. Wydawanie decyzji administracyjnej pozbawiającej obywatela pewnych uprawnień w wyniku przeprowadzenia postępowania w ramach którego w sposób oczywisty organy naruszają zapisy obowiązującego prawa z całą pewnością stanowi rażące naruszenie wskazanych norm prawnych. Mając powyższe na uwadze, a w szczególności to, że decyzja Prezydenta Miasta wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa Kolegium miało obowiązek na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wydać decyzję stwierdzającą jej nieważność, czego nie uczyniło. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt postępowania administracyjnego wynika, że w sprawie Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2008 r. z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości: - skierowanie J. S., na badania lekarskie ([...]), na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b oraz art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - skierowanie J. S. na badania psychologiczne ([...]) na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 a oraz art. 125 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skierowanie J. S. na badania lekarskie z dnia 24 czerwca 2008 r. ([...]) zostało wydane na druku określonym zgodnie z treścią § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Druk ten nie zawiera pouczenia o prawie wniesienia odwołania od skierowania. Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 4 listopada 2008r., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 4 listopada 2008r., jak wynika z adnotacji uczynionej na nim, wpłynęło do organu w dniu 24 grudnia 2008 r. a stało się prawomocne, ponieważ skarżący nie złożył w terminie 14 dni od jego otrzymania odwołania w trybie określonym w § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie skarżący wnioskował o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r., [...], w części dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi do czasu wykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz jednocześnie bez podstawy prawnej - o których to okolicznościach mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 158 § 1 k.p.a.: rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (§ 2). Organ prowadzący postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na ciężar gatunkowy wad wymienionych w art. 156 k.p.a., ma obowiązek zbadać, czy kwestionowane rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z nich i to w odniesieniu do całości decyzji a nie tylko w części wskazywanej we wniosku o stwierdzenie nieważności. Jego stanowisko nie może, zatem ograniczyć się tylko do wybiórczej oceny decyzji pod kątem wskazywanych wad z art. 156 § 1 k.p.a., ale ma obowiązek wziąć je wszystkie pod uwagę i ustosunkować się do nich, niezależnie od tego, czy strona w żądaniu wskazuje wszystkie, niektóre czy tylko jedną. Jest to konsekwencją poważnego (kwalifikowanego) charakteru tych wadliwości. Pośrednio wynika też z faktu, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności może być wszczęte również z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). W sprawie Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2008 r. z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości: - skierowanie J. S., na badania psychologiczne ([...]),na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 125 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), - skierowanie J. S. na badania lekarskie ([...]) na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b oraz art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 124 ust. 1 pkt 2 a ustawy - Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie zaś z art. 122 ust. 1 pkt 3 b tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. W przepisie art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ustawodawca jednoznacznie postanowił, iż skierowanie na badanie psychologiczne następuje w drodze decyzji wydawanej przez organ kontroli ruchu drogowego. Przyczynę skierowania na badanie psychologiczne na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy stanowi stwierdzenie, że kierujący pojazdem silnikowym kierował nim w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Ta sama przyczyna jest przesłanką do kierowania przez organ kontroli ruchu drogowego na badanie lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b tej ustawy. W tej sytuacji brak jest logicznych argumentów do przyjęcia poglądu, iż skierowanie z tej samej przyczyny (co skierowanie na badanie psychologiczne) przez ten sam organ (organ kontroli ruchu drogowego) na badanie lekarskie miałoby następować na innych zasadach niż w drodze decyzji administracyjnej. Skierowanie kierującego pojazdem silnikowym przez organ kontroli ruchu drogowego tj. komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji na badanie lekarskie na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.r.d. oraz skierowanie na badanie psychologiczne na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 104 k.p.a.). Decyzje te podlegają kontroli sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (wyrok NSA, 2008.03.03, sygn. I OSK 197/07, LEX nr 505375). Skoro, więc powyższe skierowanie J. S. na badania lekarskie ([...]) wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w dniu [...] 2008 r. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b oraz art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym stało się ostateczne, ponieważ skarżący nie wniósł od niego odwołania, nie podlegało weryfikacji przez organ administracji publicznej (starostę) w prowadzonym przez niego postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Dlatego też nie mogły przynieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przy wydaniu tego skierowania treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, który określa, że kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy, skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. W konsekwencji rozpoznając skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygające w przedmiocie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r., [...], tak skonstruowane przez skarżącego zarzuty wydania tej decyzji w warunkach art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Na marginesie należy zauważyć, ze w kwestii terminu skierowania na badania kierowców wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny. Termin do wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.) jest terminem instrukcyjnym. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 20.05.2010 r. sygn. I OPS 12/09. Regulacja analogiczna do powyższej regulacji znajduje się w treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Skarga zasługuje jednakże na uwzględnienie, ale nie w uwzględnieniu podniesionych w niej zarzutów. W dacie wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami tj. w dniu 25.09.2008 r. z uwagi na niepoddanie się badaniom lekarskim na podstawie powyższego skierowania przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004r., nr 24, poz. 215) określał, że: w przypadku niedostarczenia przez osobę, skierowaną przez organ kontroli ruchu drogowego na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy lub na badanie psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy, odpowiedniego orzeczenia, starosta wszczyna postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z kolei z art. 140 ust. 1 pkt 4b ustawy Prawo o ruchu drogowym: decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5. Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 4 listopada 2008r., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 4 listopada 2008r., wpłynęło do organu w dniu 24 grudnia 2008 r. a stało się prawomocne, ponieważ skarżący nie złożył w terminie 14 dni od jego otrzymania odwołania w trybie określonym w § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 tego rozporządzenia: Jeżeli orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami bądź zawiera ograniczenia w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami wynikające ze stanu zdrowia, o których mowa w art. 92 ustawy, uprawniony lekarz w terminie 14 dni od dnia wystawienia orzeczenia przekazuje jego kopię właściwemu organowi uprawnionemu do wydania prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem. Jak już wskazano ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy prowadząc takie postępowanie w wydanych rozstrzygnięciach mogę opierać się wyłącznie na orzeczeniach posiadających przymiot ostateczności jednakże obowiązkiem organu jest ustalenie czy kierowca poddał się takiemu badaniu, jeżeli podstawą do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia takich uprawnień jest niepoddanie się badaniom lekarskim. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji, powinno było rozważyć, czy wydanie spornej decyzji przez Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r., [...], mogło nastąpić z rażącym naruszeniem prawa w zakresie przepisów postępowania uregulowanych w treści ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 kpa). Wprawdzie, bowiem orzeczenie to stało się prawomocne z dniem [...] 2008 r. w którym to dniu wydano decyzję, jednakże wpłynęło do organu dopiero w dniu 24 grudnia 2008 r. Sąd nie podziela argumentacji Kolegium, że na dzień wydania decyzji, a zatem [...] 2008 r., organ miał uzasadnione podstawy do uznania, iż nastąpiła przesłanka, o której mowa jest w art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym a fakt ten powoduje wadliwość postępowania, której jednak nie można rozstrzygać na gruncie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, lecz wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Taka argumentacja jest nietrafna skoro organ posiadał wiedzę o tym, że wydano wobec skarżącego skierowanie na badania lekarskie, ponieważ zawiadomieniem skierowanym do J. S. z dnia 25 września 2008 r. [...] wydanym na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na nie poddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym. W konsekwencji braku dokonania stosownych ustaleń przed wydaniem spornej decyzji z dnia [...] 2008 r., [...] nie można rozpatrywać tych braków z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto należy zauważyć, że w tak wszczętym postępowaniu wydana została sporna decyzja z dnia [...] 2008 r., [...]. W decyzji tej organ orzekł o cofnięciu J. S. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, C, BE, CE, -w związku z orzeczonym środkiem karnym na okres jednego roku, tj. od dnia 23 lutego 2008 r. do dnia 23 lutego 2009 r. - oraz do czasu wykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych. Zgodnie z regułą zawartą w art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Powołany przepis winien być interpretowany w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji oraz normują inicjatywę, co do powstania stosunku prawnego określonej treści. Analizując treść przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 61 § 1, art. 61 § 4, art. 10 § 1 i art. 9 k.p.a. oczywiste jest, że dopiero wszczęcie postępowania umożliwia przeprowadzenie i zbieranie dowodów. Nie jest, zatem dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego przed wszczęciem postępowania z urzędu. Nie jest tez możliwe wydanie decyzji bez wszczęcia postępowania i w postępowaniu wszczętym dla określenia innego stosunku prawnego. Przedmiot postępowania, który powinien być podany do wiadomości stron w zawiadomieniu, o jakim mowa w art. 61 § 1 i 3 k.p.a., zakreśla granice postępowania, które nie mogą być zmienione bez poinformowania strony. W sprawie taka sytuacja miała miejsce, co wskazuje, że obowiązkiem Kolegium rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2008 r., [...], było rozważenie czy wadliwość ta stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Organ I instancji we wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na nie poddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym wydał, bowiem decyzję zawierającą dwa rozstrzygnięcia o cofnięciu J. S. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, C, BE, CE, - na podstawie art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r., nr 90, poz. 557 ze zm.) wobec wpłynięcia w dniu 16 października 2008r. do organu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt [...]), dotyczącego J. S., na mocy którego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, oraz - na podstawie art. 140 ust 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym ze wskazaniem, iż w dniu 22 sierpnia 2008 r. do organu wpłynęło skierowanie na badania lekarskie z dnia 24 czerwca 2008 r., nr [...], wydane przez Komendę Miejską Policji dotyczące J. S., w którym wyznaczono 30-dniowy termin poddania się badaniom a do chwili wydania decyzji J. S. nie poddał się badaniom, pomimo przyjęcia do wiadomości wyznaczonego terminu ich wykonania. Przepisy ustawy Kodeks karny wykonawczy mogą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej, chociaż przepisy te nie należą do systemu prawa administracyjnego. Nie jest, bowiem istotne, w jakim akcie prawa została zamieszczona określona norma prawna, lecz to, czy z danego przepisu można wywieść normę prawa materialnego mogącą stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej. W takiej jednak sytuacji organ administracyjny występuje w roli organu karnego wykonawczego. Odrębność procedury związanej z wykonywaniem przez organ administracji środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczonego przez sąd powszechny i procedury administracyjnej, na mocy której organ może orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zobowiązuje organ administracji do rozdzielnego prowadzenia postępowania w każdej z takich spraw i wydania aktów administracyjnych w formie i z powołaniem podstawy prawnej stosownej dla danej procedury. Wykonując orzeczony przez sąd powszechny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, organ administracji państwowej nie może wydać takiego rozstrzygnięcia we wszczętym postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym i w tej samej decyzji i zawierać takiego rozstrzygnięcia. Wydanie, bowiem w takim postępowaniu decyzji dla wykonania prawomocnego orzeczenia w sprawie karnej i równocześnie dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy Prawo o ruchu drogowym narusza zasadę odrębności proceduralnej. Nie dostrzegając tych wad decyzji z dnia [...] 2008 r., [...]. Kolegium wydało decyzje w sprawie poddanej kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi z naruszeniem art. 158 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zbadania, czy kwestionowane rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium w zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji odnosiło się wyłącznie do podnoszonych przez skarżącego wad decyzji z dnia [...] 2008r., [...], które nie mogły przynieść zamierzonego skutku pomijając inne wady zauważone przez Sąd. Dlatego też z naruszeniem tych zasad postępowania wydało zaskarżone decyzje, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w razie przyjęcia, że wady te są rażącym naruszeniem prawa. Sąd administracyjny sprawuje funkcje kontrolną i dlatego nie może ani zastąpić organu w rozważeniu powyższej kwestii ani też w niniejszym wyroku tego nie przesądza. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organy uwzględnią oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 tej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Początek formularza [pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic] [pic][pic][pic][pic] [pic] Dół formularza Początek formularza Dół formularza