IV SAB/Wr 44/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 1 marca 2010 r. o przyznanie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. Z. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie niezałatwienia jej wniosku z dnia 1 marca 2010 r. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego oraz zasiłku specjalnego celowego. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów art. 1,2,3,5, 6-16 oraz 17 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r. nr ...Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przekazało według właściwości Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wniosek Z. D. o przyznanie zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego oraz zasiłku specjalnego celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do wymienionego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola legalności obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Skarga na bezczynność może dotyczyć przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 a p.p.s.a. w tym spraw dotyczących wydania decyzji administracyjnej. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem sprawy jest skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 1 marca 2010 r. w przedmiocie przyznania zasiłku stałego, zasiłku okresowego, zasiłku celowego oraz zasiłku specjalnego celowego. Jak wynika z materiału aktowego badanej sprawy wniosek skarżącej o przyznanie wyżej opisanej pomocy z dnia 1 marca 2010 r. skierowany został przez nią do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 101 i 110 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. nr ...przekazało przedmiotowy wniosek Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w D. jako organowi właściwemu w sprawie. Wskazane wyżej postanowienie o przekazaniu wniosku strony do właściwego organu administracji zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 19 marca 2010 r. i tego faktu strona nie kwestionowała. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że kontrola Sądu w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej ogranicza się wyłącznie do badania czy w sprawie wystąpił stan bezczynności organu zobligowanego do określonego działania na podstawie przepisów prawa, zaś kwestie dotyczące żądań wniosku strony i jego merytorycznego załatwienia podlegają weryfikacji w toku postępowania odwoławczego toczonego przed organami administracji, w ramach którego dochodzi do ponownego rozpatrzenia sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zachowanie organu administracji w niniejszej sprawie nie może być rozpatrywane w kategorii bezczynności, albowiem w reakcji na wniosek skarżącej z dnia 1 marca 2010 r., organ przekazał go do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. jako organu właściwego w sprawie objętej wnioskiem. Konkludując stwierdzić należy, że pod adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie może być skutecznie wyartykułowany zarzut bezczynności w sprawie wniosku skarżącej z dnia 1 marca 2010 r. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi jako bezzasadnej Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.