II OSK 676/11

Dnia 5 lipca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 1187/10 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wyznaczenia lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę; 2. zasądza od M. B. na rzecz Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy kwotę 400 (słownie: czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1187/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na skutek skargi M. B. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wyznaczenia lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w punkcie 2. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie 3. zasądził od Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy na rzecz skarżącej 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. - działając na podstawie art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744) oraz art. 104 i art. 108 k.p.a. - uchylił z dniem [...] lipca 2010 r. o godz. 12.30 decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] o wyznaczeniu lek. wet. M. B. do wykonywania wymienionych w decyzji czynności. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak podał organ, w dniu [...] lipca 2010 r. o godz. 12.00 w zakładzie "[...]" w B. przeprowadzona została kontrola, podczas której ujawniono brak wyznaczonego lekarza weterynarii podczas uboju zwierząt rzeźnych. Organ zwrócił ponadto uwagę na brak badania poubojowego sztuk świń oznakowanych numerem poubojowym 18-23 (sześć sztuk), co stanowi naruszenie przepisów Rozporządzenia (WE) Nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Zał. I, Sekcja I, Rozdział II, lit C, D). Powyższe uchybienie stanowiło zagrożenie dla zdrowia publicznego, co uzasadniało uchylenie decyzji wyznaczającej lekarza weterynarii do pełnienia określonych obowiązków i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym, o którym mowa w art. 16 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. zarzuciła zakwestionowanemu rozstrzygnięciu nieścisłość. Podniosła, że o godz. 12.00 poddano ubojowi świnie oznakowane numerem poubojowym 18-23, ok. 12.10, odwołująca się wróciła z przerwy śniadaniowej, trzy sztuki były gotowe do badania, kolejne trzy natomiast poddawane były procesowi uboju. Odwołująca się wskazała, iż po powrocie z przerwy niezwłocznie mogła dokonać badania poubojowego sztuk nr 18-23. Odwołująca się potwierdziła naruszenie przepisów Rozporządzenia (WE) Nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., jednakże tylko w zakresie Zał. I, Sekcja I, Rozdział II lit C, co nie stanowi zagrożenia zdrowia publicznego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Kujawsko - Pomorski Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak podkreślił organ, w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, odbył rozmowy z odwołującą się, organem pierwszej instancji i właścicielem zakładu "[...]" w B., z których sporządzone zostały notatki służbowe potwierdzające ustalenia protokołu sporządzonego w dniu [...] lipca 2010 r., w związku z czym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. B. podniosła, iż przeprowadzone w dniu [...] lipca 2010 r. postępowanie kontrolne przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad postępowania, skarżąca bowiem została w tym postępowaniu pozbawiona możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień czy też uwag i zastrzeżeń do protokołu, a także złożenia wniosków dowodowych. Wskazała ponadto, że nie została przed podjęciem pierwszej czynności kontrolnej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. poinformowana przez ten organ o przysługujących jej prawach oraz obowiązkach podczas kontroli. Podniosła, iż decyzja wydana została tego samego dnia, w którym przeprowadzona została kontrola, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Wskazała również, że nie obowiązywał jej, jako osoby pełniącej obowiązki wyznaczonego lekarza weterynarii, godzinowy rozkład pracy kontrolowanego zakładu, który winien był ją zawiadomić o planowanych czynnościach i nie powinien rozpoczynać czynności podlegających nadzorowi bez obecności lekarza. Jej zdaniem Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. powinien był złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez kierownictwo zakładu ubojowego. Odnośnie braku zabezpieczenia dokumentacji i pobranych do badania próbek, skarżąca podniosła, iż dostęp do pomieszczenia, w którym znajdowały się te przedmioty miały również inne osoby, co nie zostało przez organ kontrolujący ustalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za zasadną. Na wstępie Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, jeżeli Powiatowy Lekarz Weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie jest w stanie wykonać ustawowych zadań inspekcji, może m.in. wyznaczyć na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami inspekcji do m.in. sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem lub przechowywaniem mięsa i wystawiania wymaganych świadectw zdrowia (lit. f), badania mięsa zwierząt łownych i dokonywania innych czynności wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Wyznaczenie do wykonywania tych czynności następuje w drodze decyzji administracyjnej Powiatowego Lekarza Weterynarii określającej rodzaj i zakres czynności przekazanych do wykonania. Tego rodzaju decyzja jest – jak wskazał Sąd - potwierdzeniem zdolności zawodowych i kwalifikacji do wykonywania określonych czynności. Takie rozumienie powołanego przepisu potwierdza treść rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób (Dz.U. Nr 89, poz. 860 ze zm.). Powiatowy Lekarz Weterynarii może zatem wyznaczyć do wykonywania czynności, o których mowa w art. 16 ust. 1 lekarzy weterynarii posiadających prawo wykonywania zawodu, którzy posiadają określony staż i praktykę w określonym wymiarze wskazanym w rozporządzeniu. Oznacza to, że decyzja jest potwierdzeniem kwalifikacji. W takiej sytuacji jej uchylenie musi być związane z utratą jednej z właściwości, które nadawały skarżącej prawo wykonywania powierzonych czynności. W rozpatrywanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zaistniała, ani też Powiatowy Lekarz Weterynarii nie zakwestionował kwalifikacji merytorycznych. Tym samym uchylenie decyzji pozbawiającej wykonywania określonych czynności nie znajduje uzasadnienia. Jak zauważył Sąd, decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii wydana została na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, daje zatem uprawnienia wykonywania określonych czynności, które nie muszą być zlokalizowane co do miejsca. Jest ona, jak już wskazano wyżej, potwierdzeniem określonych kwalifikacji i zdolności osoby, do której ta decyzja była kierowana. Warunkiem zaś niezbędnym do wykonywania tych czynności jest zawarcie odpowiedniej umowy. Oznacza to, że można zawrzeć kilka umów na podstawie tej samej decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wykonywanie czynności wskazanych w decyzji następuje po zawarciu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii umowy z osobami, którym powierzono w drodze decyzji wykonywanie poszczególnych czynności. Umowa określa zakres, terminy i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia za ich wykonanie oraz termin płatności. Przyczyny uchylenia decyzji i przyczyny rozwiązania umowy wymienia art. 16 ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. W zaskarżonej decyzji powołano punkt 1 i 2 ustępu 5 art. 16 ustawy, czyli "winna uchylić decyzję i rozwiązać umowę, 1) gdy wykonywanie czynności przez osobę wyznaczoną może spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zwierząt, 2) niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonywania czynności, w szczególności przez niewykonywanie ich terminowo". Jak zauważył Sąd, przyczyna wymieniona w punkcie drugim dotyczy umów, a nie decyzji. Do rozważenia zatem pozostaje kwestia, czy w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy mamy do czynienia z zagrożeniem dla zdrowia publicznego lub zwierząt. Z natury rzeczy można mówić tylko w tej sprawie o zagrożeniu dla zdrowia publicznego, przy czym Powiatowy Lekarz Weterynarii jedynie jednozdaniowo stwierdził w decyzji, że takie zagrożenie istniało, nie rozwijając bliżej tego tematu i nie wskazując na czym ono polegało. Dokonując oceny powyższej kwestii Sąd stwierdził, że w przepisie tym nie chodzi o zagrożenie abstrakcyjne, a konkretne. Skarżąca opuściła miejsce pracy, ale nastąpiło to w czasie przerwy śniadaniowej. Przerwa śniadaniowa trwa około pół godziny, a jak nie ma właściciela to około godziny. Do badań faktycznie przygotowane były 3 sztuki poubojowe. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby skarżąca po powrocie - nieobecność nie trwała przecież zbyt długo - przeprowadziła te badania, tym bardziej, że badanie to trwa kilkanaście minut. Zostały one jednak uniemożliwione przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Sztuki te nie były przekazane do dalszej produkcji, stąd trudno uznać, że istniało konkretne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Właściciel ubojni musi wstrzymać się z dalszą produkcją, o ile nie jest ona nadzorowana przez lekarza weterynarii. Ewentualna odpowiedzialność dotyczyłaby także właściciela ubojni. Ustalone okoliczności mogą natomiast posłużyć do rozwiązywania umowy. Jak wskazał Sąd, reakcje Powiatowego Lekarza Weterynarii muszą być adekwatne do zagrożenia. Jeżeli takiego zagrożenia nie ma, to należy przestrzegać zasad przeprowadzania kontroli wskazanych w art. 19a do 19g ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Ustalenia zaś ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzania wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. W postępowaniu tym zabezpieczone są także prawa osoby kontrolowanej (art. 19f ustawy). Wskazując na powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie doszło do błędnej interpretacji prawa materialnego art. 16 ust. 5 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przez błędną interpretację pojęcia zagrożenia dla zdrowia publicznego, a konkretnie przez jej brak oraz do obrazy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności nie wykazanie, że doszło do faktycznego zagrożenia zdrowia publicznego. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do naruszenia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji w sprawie powierzenia czynności oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi poprzez przyjęcie, że lekarz weterynarii lub upoważniona przez niego osoba nie muszą być obecne podczas wszystkich czynności związanych z ubojem zwierząt. Wskazując na powyższe wniesiono o "zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi", względnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Zasadniczy zarzut przytoczony w podstawach skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 16 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744) poprzez błędną jego wykładnię. W ocenie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy Sąd I instancji niewłaściwie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji powierzającej lekarzowi weterynarii niebędącemu pracownikiem Inspekcji wykonywanie urzędowych czynności, do których zobowiązany jest powiatowy lekarz weterynarii, podczas gdy okoliczności sprawy wskazywały na spełnienie przesłanek wymienionych w punkcie 1 i 2 art. 16 ust. 5 tej ustawy. Zarzut ten stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 16 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej jest błędna dlatego, że w sposób nieuprawniony prowadzi do uznania decyzji, określającej rodzaj i zakres czynności przekazywanych przez Powiatowego Inspektora Weterynarii do wykonania lekarzowi weterynarii, za decyzję potwierdzającą zdolności zawodowe i kwalifikacje lekarza do wykonywania określonych czynności. Kwalifikacje zawodowe lekarzy weterynarii są potwierdzane na innych zasadach i w ramach innych procedur. Określenie w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu czynności wykonywanych przez osoby niebędące pracownikami Inspekcji Weterynaryjnej oraz kwalifikacji tych osób (Dz.U. Nr 89, poz. 860 ze zm.) kwalifikacji osób, którym mogą być powierzane określone czynności oznacza jedynie, że decyzja w tym przedmiocie może być wydana tylko na rzecz osób, które spełniają określone tam wymogi zawodowe. Określone kwalifikacje zawodowe są niezbędną, ale nie jedyną podstawą do zlecenia określonych czynności z zakresu nadzoru weterynaryjnego określonej osobie. Decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii o wyznaczeniu na czas określony lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności (w tym władczych), ustawowo przypisanych Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii, jest aktem zlecenia funkcji administracji publicznej a nie aktem potwierdzającym kwalifikacje lekarza. Uchylenie takiej decyzji nie jest powiązane z utratą jednej z właściwości zawodowych, które pozwalają powierzyć wyznaczonym osobom prawo wykonywania powierzonych czynności (choć taka sytuacja może się zdarzyć np. w wyniku utraty prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii). Wyznaczenie osoby fizycznej do wykonywania funkcji administracji publicznej jest wyrazem woli organu tej administracji, dotyczy jego ustawowych kompetencji, stanowi rodzaj pełnomocnictwa administracyjnego. Zlecone funkcje są wykonywane w imieniu oraz na rachunek i ryzyko organu, któremu są ustawowo przypisane. Osobie fizycznej nie służy publiczne prawo podmiotowe domagania się wydania na jej rzecz decyzji zlecającej funkcje publiczne. Niewywiązywanie się osoby wyznaczonej z powierzonych czynności administracji publicznej, niewłaściwe ich wykonywanie, naruszające przepisy prawa (w tym przypadku także prawa europejskiego) i postanowienia umowy, daje podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji. Uchylenie decyzji zlecającej funkcje administracji publicznej oznacza utratę prawa do wykonywania określonych władczych funkcji administracji publicznej w imieniu organu administracji. Nie oznacza natomiast pozbawienia kwalifikacji zawodowych i tym samym przy wydawaniu takich decyzji nie ma obowiązku dodatkowego badania, czy określony lekarz utracił kwalifikacje zawodowe określone w powołanym rozporządzeniu. Błędnie przyjął także Sąd I instancji, że uchylenie decyzji zlecającej funkcje administracji publicznej wymaga wykazania konkretnego a nie tylko abstrakcyjnych zagrożeń dla zdrowia publicznego. Zagrożenia do jakich doszło w rozpoznawanej sprawie należy oceniać w świetle postanowień załącznika nr I: sekcja III rozdz. II, sekcja I rozdział II, sekcja II rozdział V pkt 1a do rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U.UE 2004.139.206 ze zm.). Rozporządzenia wydane przez Parlament Europejski lub Radę wchodzą bezpośrednio do krajowego porządku prawnego i są stosowane wprost. Określone w powołanym rozporządzeniu zasady przeprowadzania kontroli są bezwzględnie obowiązujące, bardzo rygorystyczne i nie dają podstaw do swobodnej interpretacji uchybień stwierdzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Z tego względu oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego minimalizujące stwierdzone przy okazji kontroli uchybienia (nieobecność lekarza nie była zbyt długa, niezbadane wcześniej sztuki poubojowe nie były przekazane do dalszej produkcji, zawinił właściciel ubojni, który powinien wstrzymać się z ubojem w sytuacji gdy lekarz opuścił zakład) były nieuprawnione. Na gruncie rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przepis art. 16 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przewiduje możliwość wyznaczenia – w drodze decyzji - przez powiatowego lekarza weterynarii do wykonania ustawowych zadań Inspekcji, lekarza niebędącego pracownikiem tej Inspekcji. Jednocześnie w ust. 5 art. 16 tej ustawy wskazano konkretne przypadki, których zaistnienie może powodować uchylenie decyzji o wyznaczeniu lekarza i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym. Należało zatem ocenić w niniejszej sprawie, czy stwierdzone uchybienia w wykonywaniu przez wyznaczonego lekarza obowiązków stanowiły wystarczającą przesłankę dla uchylenia decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2010 r. o wyznaczeniu lekarza weterynarii M. B. do wykonywania wymienionych w tej decyzji czynności. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy decyzja Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2010 r. o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2010 r. o wyznaczeniu lekarza weterynarii M. B. do wykonywania wymienionych w tej decyzji czynności, została wydana z naruszeniem art. 16 ust. 5 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Uznać bowiem należało, że nieobecność lekarza weterynarii podczas czynności związanych ubojem zwierząt świadczyła o niewywiązaniu się tego lekarza z powierzonych jej do wykonania czynności (pkt 2), oraz mogła spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego (pkt 1). Podkreślenia bowiem wymaga, iż obecność lekarza weterynarii przy tych czynnościach jest gwarantem tego, że mięso pochodzące z uboju nadaje się do spożycia przez ludzi. Jak zasadnie zauważa skarżący organ, z norm zawartych w sekcji III rozdziału II ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi wynika bezwzględny nakaz obecności co najmniej jednego urzędowego lekarza weterynarii w rzeźniach podczas zarówno całego badania przedubojowego, jak i poubojowego oraz w zakładach przetwórstwa dziczyzny, podczas całego badania poubojowego. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy okolicznością bezsporną jest, że podczas prowadzonych w zakładzie czynności uboju zwierząt rzeźnych wyznaczony lekarz weterynarii nie był obecny. Stwierdzenie zatem powyższej okoliczności uprawniało Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. do uchylenia decyzji o wyznaczeniu tego lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności. Nie ma przy tym znaczenia, jak to wywiódł Sąd I instancji, że nieobecność lekarza była krótkotrwała, a z uwagi na to, że sztuki ubojowe nie były przekazane do dalszej produkcji, w rzeczywistości nie istniało konkretne zagrożenie dla zdrowia publicznego. Powyższa bowiem okoliczność świadczyła o niewywiązywaniu się wyznaczonego lekarza z powierzonych mu obowiązków, co mogło spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego. W świetle powyższego należało w niniejszej sprawie uznać, że przyjęta przez Sąd I instancji błędna wykładnia art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej doprowadziła do wadliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z opisanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając skargę na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wyznaczenia lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o akta sprawy stwierdził, iż decyzja ta nie prowadzi do sprzeczności z przepisami prawa, została wydana na podstawie art. 16 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przy braku uchybień przepisów postępowania. Uzasadnia to oddalenie skargi M. B., stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 powołanej ustawy.