I SA/Bd 876/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Spółki T. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej spółki kwotę 5.100,00 zł (pięć tysięcy sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Bd 876/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] 2010r. w sprawie określenia T. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż podstawą wydania decyzji organu I instancji było nieuzasadnione w ocenie organu pomniejszenie zadeklarowanego podatku od nieruchomości na rok 2008 w stosunku do roku poprzedniego z powodu wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – dalej zwana u.p.o.l. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji dotyczące kwalifikacji dla celów podatku od nieruchomości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej do budowli. W ocenie organu rozstrzygnięcie kwestii, czy linie telekomunikacyjne należą do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości winno być oparte o art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – dalej u.p.b. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 2 stanowi, ze budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. W świetle definicji sformułowanych na gruncie prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak m.in. sieci techniczne. Obiektem budowlanym jest natomiast budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Kolegium podkreśliło, że w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 9 u.p.b. przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Urządzenia budowlane ze swej istoty służą więc do korzystania z obiektu budowlanego, czy też jak wynika to wprost z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. infine i art. 3 pkt 9 u.p.b. zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. To samo odnieść należy do części budowlanych urządzeń technicznych, które zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. traktowane są jako budowle, a więc obiekty budowlane. Kolegium podkreśliło, że z art. 3 pkt 3 u.p.b. wynika, że przez budowlę należy rozumieć zbiór wszystkich elementów ją tworzących wzajemnie ze sobą powiązanych tak, aby mogła ona pełnić swoje funkcje. Sieć jest jednym z rodzajów budowli i - w konsekwencji -obiektów budowlanych, a ustalając co się na nią składa trzeba brać pod uwagę wszystkie jej elementy składowe tworzące całość techniczno-użytkową. Tę całość mogą tworzyć kable telekomunikacyjne wraz z urządzeniami i instalacjami, bez względu na to, jak i gdzie są zlokalizowane. Kable tworzące tak rozumianą sieć mogą być umiejscowione na słupach, w kanalizacji czy też być bezpośrednio ułożone w ziemi. Tworzą one sieć techniczną i nie ma przy tym żadnego znaczenia, w czyjej kanalizacji lub na czyich słupach jest zlokalizowana taka sieć. W ocenie organu odwoławczego odwoływanie się podatnika do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. jest nieuzasadnione, ponieważ jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy prawo budowlane wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Z kolei, okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, nie oznacza, wbrew stanowisku odwołującej się strony, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Organ podkreślił również, że pojęcie "sieć telekomunikacyjna" występuje w ustawie Prawo budowlane np. w art. 29 ust. 2 pkt 11. Jest to zatem obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, co wynika bezpośredni z art. 1, choć pojęcie to nie jest zdefiniowane przez w tej ustawie. Pojęcie sieci telekomunikacyjnej można ustalić w oparciu o ustawę z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z art. 2 pkt 35 cyt. ustawy, przez sieć telekomunikacyjną rozumie się systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Definicja ta jest zgodna z definicją budowli i obiektu budowlanego w rozumieniu u.p.b., co uzasadnia jej stosowanie w przedmiotowej sprawie. Sieć taką mogą tworzyć zatem przewody telekomunikacyjne i inne urządzenia połączone ze sobą w funkcjonalną całość w celu przesyłania sygnałów telekomunikacyjnych i nie ma w niej wymogu połączenia kabli telekomunikacyjnych (jako części składowych) z budowlą lub urządzeniem budowlanym. W ocenie Kolegium wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu organ nie miał obowiązku przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wynikających z deklaracji za 2007r. oraz za 2008r. Organ podatkowy miał prawo oprzeć się przy wyliczeniu wartości zobowiązania podatkowego za rok 2008 na deklaracji za rok 2007, skoro dane zawarte w tej deklaracji nie budziły żadnych wątpliwości, a podatnik nie wykazał jakiejkolwiek woli współdziałania i mimo wezwania nie okazał ewidencji środków trwałych w zakresie linii i kanalizacji kablowych na terenie gminy M. Oznacza to, że nie zasadne są zarzuty podatnika, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem wbrew stanowisku strony, art. 122 Ordynacji podatkowej, nie nakłada na organ obowiązku nieograniczonego poszukiwania faktów prowadzących do rozstrzygnięcia na korzyść strony, jeżeli nie dostarcza ich sama strona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy T. w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie strony, zaskarżona decyzja narusza: - art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1i § 3, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałaby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartość inną niż określona w tym przepisie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy nie jest niesporny. Stan faktyczny sprawy wymagał ustalenia przez organy podatkowe. Uznając, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny organ II instancji naruszył art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż powinien był w zakresie, w jakim nie podzielił stanowiska spółki, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia, czy należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Odnosząc się do naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, strona wskazała, że wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polega na tym, iż Kolegium: - nie wyjaśniło, czym jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; - nie wyjaśniło, czym jest sieć techniczna stanowiąca obiekt podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - nie wyjaśniło podstaw przyjęcia, że linie telekomunikacyjne są siecią techniczną będącą obiektem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - nie wyjaśniło istnienia związku użytkowego, jak i technicznego linii kablowych z kanalizacją kablową. Spółka przytaczając treść art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdziła, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości albowiem nie wykazują cech budowli w rozumieniu tych przepisów. Zdaniem strony, przedstawioną przez nią interpretację potwierdza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zgodnie z którym linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Zdaniem strony, linie kablowe nie stanowią również całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową. Linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie (fizycznie), ani funkcjonalnie, w związku z czym, nie mogą być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jak budowla. Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek nadaje się do użytku i może być wykorzystywany zarówno wówczas, gdy doprowadzona została do budynku linia kablowa, jak również, gdy linia taka nie została doprowadzona. Skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem strony telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca podniosła, że organ w sposób niewłaściwy przyjął za podstawę opodatkowania w 2008r. wartość budowli wykazaną na 2007r. albowiem podstawę opodatkowania w tym roku podatkowym, zgodnie z powołanym przepisem, powinna stanowić wartość będąca podstawą obliczenia amortyzacji ustalona na dzień 01 stycznia 2008r. Ponadto Spółka wskazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu złożony został w organie wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T, wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 25 października 2010r. skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania argumentując, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowań zawisłych przez Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach: SK 21/07 – skarga konstytucyjna P., P 33/09 - pytanie prawne WSA w Gliwicach oraz skarga Konstytucyjna TP S.A. z dnia 23 września 2010r. w zakresie zgodności z Konstytucją art. 10 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pismem z dnia 08 listopada 2010r. Sąd wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do przedstawienia informacji czy skarżąca Spółka złożyła w organie podatkowym I instancji deklarację z dnia 07 stycznia 2008r. dotyczącą podatku od nieruchomości za 2008r. obejmującą podatek od budek telefonicznych. W odpowiedzi organ odwoławczy pismem z dnia 22 listopada 2010r. przesłał kserokopię dokumentów przekazanych przez organ I instancji drogą faksową, z których wynika, że powyższa deklaracja wpłynęła do organu I instancji w dniu 15 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też zaskarżona decyzja została wyeliminowane z obrotu prawnego. Z nadesłanego podczas postępowania sądowoadministracyjnego dowodu, a mianowicie pisma Urzędu Miejskiego w M. z dnia 18 listopada 2010r. wynika, że deklaracja odnosząca się do budek telefonicznych, została złożona przez Spółkę w oryginale w styczniu 2008r. we właściwym organie podatkowym – Urząd Miejski w M. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl powołanego unormowania organ podatkowy winien w decyzji deklaratoryjnej ująć całe zobowiązanie podatkowe. Nie budzi zdaniem Sądu żadnych wątpliwości, iż złożone w Urzędzie Miejskim w M. deklaracje na podatek od nieruchomości za 2008 r., pierwsza z dnia 7 stycznia 2008r. dotycząca budek telefonicznych, druga z dnia 10 stycznia 2008r. odnosząca się do opodatkowania kanalizacji kablowej, zostały złożone i dotyczą jednego podatnika – T. W związku z zaistniałym stanem faktycznym zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego w celu wyjaśnienia powstałego problemu oraz określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż rozpoznanie ich na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Dopiero bowiem prawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego, w nowo otwartym postępowaniu odwoławczym, pozwoli na wnikliwą ocenę – uwzględniającą efekty ponownego postępowania podatkowego – spornego zagadnienia. Mając zatem na względzie przedstawiona argumentacje Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.